piątek, 24 sierpnia 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 5.



Próba spędzenia popołudnia, jakby nic się nie stało, spełzła na niczym. Emocje wciąż były silne i nie chciały opuścić Tæirca. Co gorsza, wszystko wokół przypominało mu o śmierci Argruna, a najbardziej sam jego brak. Ta pustka po bracie sprawiła, że nie było miejsca, gdzie mógł o tym nie myśleć.
Każda śmierć w ich miejscowości była odczuwalna. Prawie wszyscy znali się doskonale, przez co każdym Rytuale Odejścia zbierała się cała wioska. Na ogół odejście kogoś przynosiło na kilka dni rozpacz w rodzinie, podczas gdy reszta mieszkańców wioski, chociaż wyraźnie współczująca, jakoś żyła swoim życiem. Nigdy jednak smutek po stracie znajomej osoby nie był tak wyczuwalny, tak namacalny jak teraz.
Wystarczył jeden spacer do głównej bramy i z powrotem by obiektywnie opisać jaki panował nastrój. Widok szarych, posępnych twarzy ludzi, krzątających się między chatami bez celu, przygnębiał niezwykle. Wszyscy znali Argruna od dziecka, a fakt, że należał do rodziny wodza, pogłębiał tylko tą grobową atmosferę. Ktokolwiek widział walkę powiedziałby bez wątpienia, że Argrunowi szło świetnie... Aż do tamtego strasznego momentu...
Jego śmierć była nagła. Zbyt nagła.
Mimo to, najgorsze według Tæirca działo się w głównej sali domu zgromadzeń. Ile razy wychodził ze swojego domu lub do niego wracał, musiał przez nią przechodzić. Mijał wtedy swojego ojca, klęczącego ze spuszczoną głową przed ciałem Argruna. Ten widok ciągle go przerażał. Kkażde spojrzenie na te zwłoki odświeżały widok brata miażdżonego przez rozszalałego megnarta, potworny, dudniący w uszach ryk bestii i zapach zmieszanej ludzkiej i zwierzęcej krwi.
Z drugiej strony, Tæirc martwił się o stan swojego ojca. Dumny wódz tej i czterech okolicznych wiosek oraz świetny wojownik, wciąż stanowiący nie lada wyzwanie dla innych, w jednej chwili zmienił się w słabego, bezbronnego starca. Tæirc poprosił kilku najbliższych przyjaciół Byrna i jego najbardziej zaufanych ludzi, z którymi zawsze jedli, by tym razem spożyli posiłek sami. Tymczasem dowiedział się od nich, że i tak nie mieli zamiaru przychodzić „z szacunku do zmarłego i jego ojca”. Miał świadomość, że przyniesienie ciała do domu zgromadzeń spowodowało szereg wątpliwości co do stanu wodza. Jego zachowanie było niespotykane i nikt nie chciał mieć takich doświadczeń jak Vergantac.
Jednakże Cakac chciał zostać i poczuwać razem z Byrnem przy ciele Argruna. Tæirc stanowczo to odradził, uzasadniając potrzebą spokoju dla wodza i jego zmarłego syna. Cakac nie widział w swoim zachowaniu niczego złego, dlatego pokłócił się z Tæircem. Tuż przed zachodem słońca zebrał jednak ludzi, z którymi oglądał walkę w Kręgu, i zdecydował się wrócić do swojego grodu.
W końcu nadszedł wieczór. Choć czuł fizyczne zmęczenie, napięcie całego organizmu nie pozwalało Tæircowi na odpoczynek. Czasem, gdy on i Argrun nie mogli zasnąć, wychodzili razem z domu i siedzieli pod gołym niebem aż do wschodu słońca. patrząc to na gwiazdy, to na oba księżyce. Im jednak Argrun był starszy, tym rzadziej to robili, aż w końcu całkowicie zaprzestali. Teraz, wiedząc, że nie przestanie myśleć o swoim bracie i nie widząc żadnej innej sensownej alternatywy, Tæirc postanowił wyjść na zewnątrz.
Musiał jednak przejść tamtędy.
Stanął w przejściu do swojej izby, odchylając w bok wiszącą skórę, i spojrzał na główną salę. Na ścianach paliły się tylko trzy pochodnie – jedna nad głównym wejściem oraz dwie nad Byrnem i ciałem Argruna. Dopiero teraz zauważył, że jego ojciec znajdował się w tej samej pozycji, w której zaczął czuwanie. Widział go dosyć często tego dnia, dlatego zastanawiał się, czy opuszczał pomieszczenie i czy w ogóle ruszył się z miejsca.
Wtem zobaczył jakiś ruch w ciemności po drugiej stronie. Światło z pochodni nie sięgało na tyle daleko by odkryć Tæirca, dlatego zasłonił się skórą i obserwował. Po chwili nieopodal Byrna, pokazała się Aren, która powoli podeszła w stronę męża i delikatnie położyła rękę na jego ramieniu. Byrn powoli podniósł głowę i Aren powiedziała coś cicho. Tæirc zrozumiał, że matka musiała zachęcić ojca do pójścia spać, gdyż Byrn podniósł się i razem, przytuleni do siebie zniknęli w cieniu.
„Przynajmniej on zasługuje na odpoczynek”, pomyślał Tæirc.
Odczekał chwilkę i, będąc pewien, że jest sam, opuścił swoją kryjówkę. Przybliżył się do stołu, gdzie leżało ciało Argruna, i stanął od strony głównego wyjścia. Wyciągnął z prawej kieszeni talizman, który zabrał z pomieszczenia przygotowawczego w Kręgu i trzymał go w zaciśniętej dłoni. Jego myśli nawiedziła seria pytań: Dlaczego go zdjął? Dlaczego zrezygnował z ochrony Przodków? Czy przed walką w ogóle się modlił?
Zamyślenie sprawiło, że stracił poczucie czasu. Z tego stanu wyrwało go bezgłośne pojawienie się Margre obok.
- Rzeczywiście wygląda jakby spał.
Na dźwięk jej głosu szybko schował wisiorek, mając nadzieję, że siostra tego nie zauważyła.
Myślał, że cały czas odpoczywała w izbie rodziców. Musiała wyjść wcześniej w ciągu dnia, kiedy jego nie było w domu zgromadzeń. Stojąc przy Argrunie, Tæirc miał widok na przejścia do obu pomieszczeń, dlatego nie sądził, że ktoś go może zaskoczyć.
Obrócił głowę w jej stronę. W świetle pochodni dostrzegł, że skóra zaczynała odzyskiwać naturalny kolor, a wzrok, mimo zmęczenia, był żywy. Chwyciła go za lewą rękę i oparła głowę o jego ramię.
- Czy czujesz się już lepiej? - zapytał.
- Tak, trochę tak, chociaż...
Jej chwytowi brakowało pewności. Wyczuł, że jego siostra, na co dzień dosyć żywa osoba, nadal była słaba.
- Zawsze myślałam, że jeśli zobaczę śmierć na własne oczy, to będzie to miało miejsce podczas jakiejś bitwy. Nigdy podczas prostej walki z głupim zwierzęciem.
- Ona przecież nie była prosta! Sama widziałaś co się stało! – zaprotestował Tæirc, choć zaraz potem poprawił się w sobie, że ona wcale nie należała do trudnych, tylko... skończyła się nieszczęśliwie. Próbował jednak odciążyć Argruna, by siostra nie myślała o zmarłym jako o zbyt niedoświadczonym.
Margre tymczasem odsunęła się od Tæirca i spojrzała na niego jakby nie wiedział co mówi.
- Bracie, kogo próbujesz oszukać? Może i megnarty są niebezpieczne, może i nie mam do czynienia z bronią na co dzień, tak jak i pewnie inne kobiety w osadzie, ale przecież Argrun był gotowy i wszyscy wiedzieliśmy, że to nie będzie dla niego ciężka potyczka.
Tæirc sięgnął pamięcią kilka dni wstecz kiedy to łowcy zapewniali go o odpowiednim przygotowaniu bestii do walki, a pora dzienna dodatkowo miała znacznie ułatwić sprawę. Jakimś sposobem ta informacja szybko rozniosła się wśród mieszkańców wioski i zaczęli oni uważać tę konfrontację za czystą formalność; dwa rzuty włócznią, kilka cięć i można beztrosko bawić się by oddać cześć młodemu synowi wodza.
- Każdy przecież sądził, iż mu się uda - skwitowała. - Przodkowie na pewno nad nim czuwali.
Tæirc dotknął dłonią kieszeni, w której znajdował się talizman. Powiedzenie komukolwiek o tym, że Argrun go ściągnął przed wejściem do Kręgu, dolałoby oliwy do ognia. Jak mu to powiedział Rægok, już samo przeniesienie ciała do domu zgromadzeń wywołało wśród ludzi falę oburzenia, którą powstrzymał Grutan. Co by się stało, gdyby dowiedzieli się, że syn wodza w taki sposób postanowił zerwać kontakt z Przodkami?
- Co się stało z megnartem?
- Przed zmierzchem łowcy powiedzieli mi, że potną ciało na kawałki i porzucą w lesie, by felkery się nim zajęły. Całe truchło byłoby zbyt ciężkie do-
Przerwał, bo wtem zauważył, że Margre słabnie. Złapał ją szybko zanim osunęła się na ziemię.
- Uważaj, jeszcze nie wróciły Ci wszystkie siły – powiedział.
- Rzeczywiście - mówili prawdę, że pierwszy raz jest zawsze najgorszy.
Tæirc, jako wojownik, widział wiele śmierci na własne oczy. Czy to lała się krew ludzka czy zwierzęca, czy to z jego broni czy kogoś innego odbierano życie, jej ilość przyzwyczaiła Tæirca do tego widoku, choć zawsze pozostawało to okropne drżenie, przechodzące w mgnieniu oka przez jego ciało.
Widział, że Margre wciąż brakuje sił. Musiał jednak dowiedzieć się jednej rzeczy. Zapytał więc ostrożnie:
- A Cal?
Zdawał sobie sprawę, że temat ich zmarłej siostry jest delikatny, zwłaszcza, iż Margre była pierwszym świadkiem jej odejścia z grona żywych. Miał nadzieję, że czas zatarł nieco tamte emocje i pytanie nie wywoła to ich ponownego przywołania. Chciał zahaczyć o ten temat.
- Z Cal to było... co innego. Codziennie ją widziałam, małego uśmiechniętego szkraba. Pamiętasz pewnie, że zanim Ty wyjechałeś walczyć, zachorowała. Codziennie czuwałam przy niej, podczas gdy matka chodziła do szamana po zioła. Jednego ranka się obudziłam i zobaczyłam, że nie oddycha... że odeszła... Chodzi mi o to, że...
Tæirc spostrzegł, że z oczu Margre popłynęły łzy. Wyrażenie swoich uczuć szło jej niezwykle ciężko.
- Nikt się nie spodziewał, że Argrun zginie! Widzieliśmy jak odszedł! Na oczach dziesiątek ludzi! Jedno mrugnięcie i... Wszyscy myśleli, że Argrun idzie tam tylko po to, żeby zabić to zwierzę... dla widowiska... dla zabawy... a nie walczyć z nim na śmierć i życie.
Margre przytuliła się do brata, a ten objął ją swoimi szerokimi ramionami.
- To było straszne... - szepnęła.
- Wiem, Margre.
- Gdyby tylko Vergantac nie...
Urwała. Tæirc w osłupieniu skierował oczy na siostrę.
- Nie rozumiem. Vergantac? O czym Ty mówisz, Margre? Co Vergantac miał nie-
Ona jednak nie odpowiedziała. Puściła go i skierowała do swojej izby.
- Dobranoc – szepnęła, zanim zniknęła w ciemności.
Tæirc pozostał jeszcze chwilę w sali. „Co chciałaś mi powiedzieć?” zapytał się w myśli. Spojrzał na ciało swojego brata, po czym znowu wyciągnął z kieszeni talizman. „Czego jeszcze nie wiem o Tobie, bracie?” Pochylił się nad Argrunem i zawiązał wisiorek za jego szyją.
- Dobranoc, bracie – powiedział i ruszył do wyjścia z domu zgromadzeń.
Teraz już na pewno nie będzie mógł zasnąć.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 6.

----------------------

wtorek, 14 sierpnia 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 4.


Grutan westchnął głęboko. Wychodząc z domu zgromadzeń usłyszał wściekły krzyk Aren. Spojrzał za siebie i zobaczył jej zdenerwowaną twarz, zwróconą w stronę Byrna. „Może ona mu przemówi do rozsądku,” pomyślał. Po chwili w drzwiach pokazał się Tæirc. Uśmiechnął się lekko do szamana i zamknął je. Ze środka dochodził stłumiony, podniesiony głos żony wodza.
Gdy Grutan się obrócił, zaczęli pojawiać się przed nim mieszkańcy wioski z pytaniami i wątpliwościami. Z początku nie wydawało się to groźne. Nie uszedł jednak kilku kroków, kiedy ku jego przerażeniu po chwili został otoczony chyba przez połowę ich lokalnej społeczności. Opuszczając dom zgromadzeń miał nadzieję na spokojny powrót z Rægokiem do szałasu.
- Grutanie, czy Byrn wie co robi?
- Czy nie jest to naruszenie tradycji?
- Co się stanie z jego synem?
Bez słowa dał znak głową Rægokowi, równie zdezorientowanemu co on, by iść dalej. Nie miał siły na tłumaczenie każdemu z osobna, że wódz nie złamał żadnej z nauk Przodków.
Jeszcze.
Ludzie nie dawali za wygraną i napierali coraz bardziej.
- Kiedy odbędzie się Rytuał?
- Co mówi o tym nauka Przodków?
- Jak chcesz przeprowadzić Rytuału Odejścia?
- Nie teraz – powtarzał Grutan cicho, próbując zignorować napierający na niego tłum.
Niestety nie dało się go ignorować. Podążająca za Grutanem i Rægokiem ludzka masa powoli zacieśniała się wokół nich. Zaczynało się robić zbyt gęsto i niektórzy potykali się o nierówności terenu. Grutan musiał coś zrobić, bo inaczej albo by go przewrócili, albo zmiażdżyli.
Będąc w połowie dystansu, szaman szepnął coś Rægokowi do ucha i obaj stanęli na środku drogi przebiegającej przez wioskę. Uniósł dłoń, żeby tłum ucichł. Ludzie posłusznie uspokoili się i zrobili mu trochę miejsca wokół niego i jego ucznia.
Otworzył usta, lecz nic nie powiedział. Coś poczuł. To było w powietrzu. Uczucie ledwie wyczuwalne, ale mimo wszystko zauważalne.
- Moi drodzy - zaczął, kiedy to chwilowe doświadczenie przeminęło, - śmierć Argruna dla nas wszystkich była wielkim zaskoczeniem. W naszych sercach została pusta przestrzeń po synu naszego wodza, której długo nie zapełnimy. Straciliśmy wspaniałego młodzieńca i obiecującego wojownika, ale nasz smutek jest nieporównywalnie mały do załamania, które Byrn teraz przeżywa. Dajmy więc naszemu wodzowi czas, by odpoczął.
- A co z Rytuałem Odejścia? - zapytał ktoś z tłumu.
- Czy Byrn nie chce, by dusza Argruna znalazła spokój wśród przodków? - ktoś inny dodał.
- Rytuał zostanie odprawiony – uspokoił Grutan. - Byrn mnie o tym zapewnił.
Chciał jeszcze dodać, że Rytuał ma mieć miejsce następnego dnia o wschodzie słońca, lecz wcześniejsze uczucie powróciło, nieco mocniejsze tym razem, jednocześnie nadal niewyraźne. Grutan pomyślał, że jego źródło znajdowało się w tłumie. Było ono bardzo charakterystyczne, dlatego szamanowi zdawało się, że je skądś pamiętał.
- To czemu wziął ciało swojego syna do domuu? - ktoś spytał, przerywając konsternację szamana. Poczucie znowu zniknęło.
- Czy Byrn chce odprawić Rytuał w domu zgromadzeń? - dopytał kto inny, zasiewając wątpliwość wśród zebranych ludzi.
Grutan popadł w zadumę. Nie chciał kłamać. Założył, że Byrn nie zrobi kolejnego głupstwa i Rytuał odbędzie się w Świętym Miejscu. Ale Byrn nie zawarował go, że tak się stanie. W dodatku przeniesienie ciała Argruna do osady, a zwłaszcza do domu zgromadzeń, było już wystarczająco problematyczne i wprowadzało kolejne wątpliwości. To, razem z kłótnią rodziny oraz niepokojem mieszkańców i jego znajomych, skłaniało szamana do zadania sobie pytania jak to wszystko się odbije na wędrówce duszy zmarłego młodzieńca do Przodków.
I jeszcze ta tajemnicza energia!
Milczenie Grutana wykorzystał jeden z obecnych - mężczyzna o imieniu Tavik.
- Byrn, ten stary głupiec, łamie nasze obyczaje – prychnął. - Zobaczycie, sprowadzi na siebie nieszczęście ze strony Przodków!
- Waż swoje słowa! - ryknął Grutan na tyle głośno, na ile pozwoliło mu jego starcze gardło. Nagłe uniesienie dało mu posłuch w tłumie, ale i chwilę na pozbieranie myśli. Musiał teraz dobrze ułożyć zdania, żeby nie pogorszyć tej kruchej sytuacji. - Jeśli ktokolwiek rozpaczający po stracie członka rodziny jest głupcem, to każdy z Was albo już nim jest, albo niedługo będzie. Argrun był dla Was bliskim znajomym, ale dla Byrna znaczył znacznie więcej. Włożył w niego tyle miłości ile mógł, nauczył go prawie wszystkiego co umiał, a teraz rozpacza, gdyż cała jego ciężka praca legła w gruzach. Może i jego decyzja by przenieść Argruna nie była najtrafniejsza, ale kto z Was nie wie co czuje człowiek zaślepiony emocjami? Kto z Was potrafi myśleć racjonalnie gdy traci najbliższą osobę?
Jeśli uważacie, że wódz stracił rozum, to czemu poszliśmy za nim? – kontynuował Grutan. - Czemu, gdy niesione było ciało jego syna do domu zgromadzeń, podążyliśmy w orszaku? Byrn nam kazał, wykorzystując swoją władzę? Czy może tak uczyła nas nauka Przodków? Czy były to może emocje, które zawładnęły nami, smutek i żal po niespodziewanej śmierci Argruna? Nie, powiem wam – poszliśmy, bo wszyscy jesteśmy związani ze sobą.
Wiecie, że musimy przestrzegać nauk danych nam przez Przodków i to one nas łączą w jeden, silny lud. Przodkowie dali nam kierunek, w którym podążamy. Są jednak sytuacje, których nie da się przewidzieć, kiedy ktoś z nas musi zostać w tyle. Ilu z was prosiło mnie by przełożyć Rytuał, gdyż choroba Wam nie pozwalała odprawić go tego samego dnia? Jak często musiałem słuchać próśb o zmianę terminu każdego innego obrzędu, mimo że czas naglił? Takie sytuacje się zdarzały nie raz, nie dwa razy, a wielokrotnie. I nadal żyjemy razem. Nadal jesteśmy jedną rodziną.
- Ale choroba to... - próbował zabrać głos Tavik.
- Żona Arhaina, przyjaciela Twoich rodziców – Grutan wskazał palcem na Tavika - zmarła na jego oczach i, chociaż sam wtedy był blisko śmierci, tego samego dnia zdecydował się na Rytuał Odejścia. Ta decyzja mogło go kosztować życie! Czy zatem Arhain był głupi?
Tavik spuścił głowę.
- Arhain nie był głupi. Tak samo Byrn nie jest głupi – powiedział szaman spokojniej, patrząc po otaczających go twarzach. Odczytał z nich zrozumienie i pogodzenie się z sytuacją. - On po prostu rozpacza. Tak jak na innych czekaliśmy na drodze życia, tak i na Byrna musimy poczekać. Wódz będzie wiedział co zrobić. - Dla pewności dodał jeszcze: - Przodkowie mi to powiedzieli...
Zgromadzeni wokół szamana spuścili głowy. Widząc to, rzekł na koniec:
- Rytuał odbędzie się jutro o wschodzie słońca. A teraz idźcie do domów. To był ciężki dzień dla nas wszystkich.
Ludzie zaczęli rozchodzić się do swoich chat i w mgnieniu oka droga niemal opustoszała.
Grutan pogłaskał się po brodzie w konsternacji. Nigdy nie miał szczęścia w przemowach, lecz ta wyszła mu całkiem dobrze. Za dobrze, nawet. Co więcej, w jej trakcie tajemnicze uczucie znowu powróciło i z każdym jego słowem było silniejsze, tak jakby to on mu nadawał moc. Kiedy tylko skończył, powoli słabło, aż rozwiało się gdy został na drodze sam ze swoim uczniem.
- Szamanie?
Grutan wrócił myślami na ziemię, wsparł się znów o ramię ucznia i w ciszy ruszyli do szałasu.
Gdy tylko dotarli pod wejście i Rægok pomógł Grutanowi wkroczyć do środka, szaman powiedział:
- Ty też już idź. Dzisiaj nic więcej nie zrobimy. Chcę odpocząć i... w samotności porozmawiać z Przodkami. - Usiadł na posłaniu i oparł się plecami o jedną z pionowych belek w ścianie chaty. - Zresztą muszę być jutro na nogach przed świtem. Obudzisz mnie, prawda?
- Tak, szamanie – odparł Rægok. Gdy Grutan złożył nogi i zamknął oczy, pogrążając się w modlitwie, Rægok postarał się bezgłośnie opuścić swojego nauczyciela.
Po chwili, będąc już sam, szaman otworzył powieki i zawiesił wzrok na przeciwległej ścianie. Doświadczenie tego samego dwa razy w ciągu jednego dnia nie było przypadkiem. Nie mogło być.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 5.

----------------------

piątek, 3 sierpnia 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 3.




- Byrn, wytłumacz mi, na duchy Przodków, coś ty sobie myślał?
Aren była wściekła. Nie zważała na to, że dom zgromadzeń stał otworem i ktoś mógł usłyszeć ich kłótnię. Chyba nawet chciała aby cała osada i mieszkańcy wszystkich okolicznych ziem wiedzieli co się dzieje w domu ich wodza.
Spojrzała jednak wymownym wzrokiem najpierw na Tæirca, a potem na drzwi.
- Co to miało znaczyć? - zapytała, gdy Tæirc poszedł zamknąć wejście. - Co tu robi Argrun? Wiesz, że to jest łamanie tradycji!
- Zamknij się, kobieto! - warknął Byrn.
Aren otworzyła usta, ale w szoku nic nie powiedziała.
Nie miał żadnego silnego argumentu, którym mógł odeprzeć ten atak. Chciał po prostu żeby Aren skończyła gadać. Rozumiał sens jej pytań. Przyniesienie zwłok Argruna kłóciło się z tym co zawsze głosił Grutan i się z tym zgadzał. Pragnął jednak w spokoju czuwać przy synie, bez żadnych krzyków i sporów, bez przypominania, że tradycja jest ważniejsza. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że przez najbliższe kilka chwil będzie to niewykonalne.
Podszedł do martwego Argruna i zaczął go głaskać po włosach. Aren nie dała za wygraną.
- Co tu robi Argrun? - ponowiła pytanie. - Czemu go tu przyniosłeś? Czemu nie przenieśliście go do Świętego Miejsca?
Grutan często przypominał, że podczas odprawiania Rytuału ciało zmarłego nie mogło być obecne w niedawnym miejscu zamieszkania lub w jego najbliższym otoczeniu. Dlatego tak samo traktowano chatę i osadę, w których bytował. Zbyt dużo bodźców pobudzających wspomnienia z życia mogło doprowadzić do pozostania duszy wśród żywych i jej długiego cierpienia.
Jednakowoż Grutan wprost nie zakazywał przynoszenia ciała do domu na czas przed Rytuałem. Unikano tego, gdyż wierzono w negatywny wpływ takiego działania. Miało to znacząco utrudnić wędrówkę duszy do Przodków. Rytuałom Odejścia i odprawianiu duszy służyło zatem odpowiednio oddalone Święte Miejsce. Stało się to więc tradycją i od kilku, a nawet kilkunastu pokoleń jej nie łamano.
Aż do tego momentu.
Aren, tak jak wcześniej szaman i Tæirc, starała się przypomnieć o tym Byrnowi. On jednak nie słuchał. Nie chciał słuchać. Skupiony był na Argrunie. Jego syn był taki spokojny. Wyglądał tak niewinnie, jakby tylko spał.
- Byrn! Odpowiadaj! - krzyknęła.
Milczał.
- Tæirc, mów do mnie! - rozkazała.
Tæirc stał z boku i przyglądał się bez słowa kłótni rodziców. Podszedł bliżej nich i odchrząknął.
- Ojciec zdecydował, że przeniesiemy tu Argruna, bo chciał-
Zdanie przerwała Aren, zwracając się znów do Byrna z pretensjami:
- Nawet nie zapytasz co się dzieje z Twoją córką!
- Ona tylko zemdlała – odpowiedział ze spokojem Byrn.
- Mało co serce jej nie stanęło! Wiesz jaki to był dla niej szok?
- To mogła zostać tutaj i nie interesować się walką!
- Tak jak ty się nią teraz nie interesujesz?
- Ja nie-
- Nie pomyślałeś o tym, że oglądanie trupa brata przez resztę dnia może jej jeszcze zaszkodzić?
- To co niby miałem zrobić?
Tæirc zauważył, że dłoń ojca ułożyła się w pięść.
- Byrn, ona po prostu potrzebowała ciebie!
Byrn uderzył w stół.
- On też mnie potrzebował! - ryknął, wskazując na Argruna.
W sali zapadła cisza. Aren zobaczyła w oczach Byrna furię. Odwróciła wzrok.
Chociaż Tæirc wzdrygnął się na ten nagły wybuch ojca, postanowił spróbować wykorzystać chwilę względnego spokoju na ostudzenie emocji i wytłumaczenie matce zamiarów wodza.
- Proszę was. Wystarczy nam jedna tragedia. Ojciec chciał tylko pożegnać się z Argrunem. Tak przynajmniej nam mówił. Próbowałem go odciągnąć od tego pomysłu, lecz nic to nie dało. Co więcej Grutan zgodził się odprawić Rytuał Odejścia o wschodzie słońca – powiedział do matki, licząc na uspokojenie obu rodziców.
Nie był to jednak dobry pomysł. Aren spojrzała z niedowierzaniem na syna. Jej dobitne spojrzenie krążyło parę razy pomiędzy nim a Byrnem, aż w końcu zakryła twarz by ukryć... sama nie wiedziała co. Zażenowanie? Rozpacz? Wściekłość? Była to cała mieszanka skrajnych uczuć.
- Megnart, oprócz zabicia naszego syna, musiał przy okazji zjeść ci cały rozsądek! - krzyknęła rozkładając ręce. - Czy chcesz aby ludzie wypowiedzieli ci posłuszeństwo?
Byrn znowu zacisnął dłonie w pięści.
- To tylko jedna tradycja, ludzie zrozumieją.
- Tylko jedna? Widziałeś, że wyszli! Wraz z kolejnymi zaczną się zastanawiać czy chcą słuchać kogoś, kto nie szanuje nauki Przodków.
To była poważna groźba. Ludzie z grodu byli ze sobą silnie związani nie tylko poprzez powszechną znajomość, ale i wspólne wierzenia. Zdarzały się czasem osoby, które postanawiały zrezygnować z nauk Przodków. Skutkowało to zawsze powolnym oddalaniem się społeczności od nich, a nieraz i odejściem takiego człowieka z osady. Jednocześnie nigdy w historii wódz nie łamał tak otwarcie zasad, które dali Przodkowie, co dla Byrna mogło skończyć się zdecydowanie gorzej niż jedynie wyklęciem.
- Nie obchodzi mnie to. Nie mogę zostawić Argruna – rzekł.
- To teraz bardziej się martwisz martwymi niż żywymi? - Aren zaczęła zbliżać się do Byrna. - Jakoś nie pamiętam, żebyś z takim oddaniem poświęcił się Odali albo Cal!
Tæirc drgnął na dźwięk tych imion. Odala była pierwszym po Tæircie dzieckiem Byrna i Aren. Na świat przyszła rok po Tæircie i nie pamiętał jej w ogóle, gdyż zmarła w trakcie porodu. Jej śmierć spowodowała tak mocny szok, że Byrn i Aren postarali się o następne dziecko dopiero pięć wiosen później.
Natomiast Cal była ich ostatnim potomkiem. Tæirc wciąż miał ją w pamięci, lecz szczegóły zatarte zostały przez czas. Jednakże pierwsze co sobie przypomniał to to, że zmarła niedługo po osiągnięciu przez niego dorosłości.
Byrn kiwał głową w lewo i prawo.
- To były inne sytuacje.
- To też były Twoje dzieci! I tak, jak Argrun, nie żyją! Co się tym razem zmieniło? Dlaczego chcesz mieć go tutaj na noc?
Cała obecna w sali trójka wiedziała, że chodzi tu o więź, którą Byrn wykształcił z najmłodszym synem przez ostatnie kilka roków. Tæirc nie narzekał na to – przed osiągnięciem dorosłości ojciec go rozpieszczał, przy okazji nieco gorzej traktując Argruna. Kiedy wreszcie Tæirc przekroczył granicę pełnoletności i zaczął podejmować własne decyzje, Byrn więcej czasu poświęcał młodszemu ze swoich synów. Skończyło się to zbliżeniem mocniejszym od tego, który Tæirc miał z Byrnem.
- Ty nie chcesz żeby odszedł, żeby jego duch połączył się z Przodkami – stwierdziła wreszcie Aren. - Jesteś samolubnym egoistą! Chcesz go mieć cały czas przy sobie! Chcesz by dusza Argruna skończyła w zwierzęcym chaosie! By był przeklęty na wieki!
Byrn nie wytrzymał. Aren napięła wszystkie mięśnie przygotowując się na cios w twarz. Byrn zamachnął się, lecz nagle zamarł, wpatrując się w punkt za żoną. Aren obróciła się, podążając za jego wzrokiem. W przejściu do innego pomieszczenia stała Margre, odsuwając w bok skórę zasłaniającą wnętrze izby. Była blada i osłabiona, przez co musiała podeprzeć się o ścianę gdy wchodziła. Tæirc podszedł do niej, lecz zatrzymała go ruchem dłoni.
- Nie potrzebuję pomocy, bracie.
Wzięła parę wdechów i powolnym krokiem podeszła do stołu, na którym leżał Argrun. Oparła się o blat ręką i spojrzała na ciało.
- Czy... cierpiał? - zapytała cicho.
- Nie... zwierzę go... Argrun zginął na miejscu – odpowiedział Tæirc.
- A megnart?
- Żre piach – odparł Byrn z wściekłą radością.
Na twarzy Margre pojawił się wąski uśmiech. Skromna i spokojna na co dzień dziewczyna czuła satysfakcję, że zwierzę, które odebrało jej brata, nie żyje. Wtem osunęła się na podłogę. Tæirc szybko podbiegł i chwycił ją za ramię. Zaraz obok znalazła się Aren. Byrn, stojący najbliżej córki, nawet nie drgnął.
- Jesteś jeszcze słaba, musisz odpocząć – zaniepokoiła się Aren.
- Pomożesz mi...? - zapytała Margre, spoglądając na matkę.
Aren spojrzała gniewnie na męża i razem z Tæircem podniosła Margre na nogi. Musiała powiedzieć to co powiedziała wcześniej Byrnowi. Musiała przemówić do jego rozsądku. Uważała, że to zmusi go do przemyślenia sprawy. Wzięła córkę pod rękę i powoli doszły do izby, z której Margre przyszła. Tuż przed odsunięciem skóry zagradzającej przejście, Aren rzuciła jeszcze okiem na Argruna, po czym obie zniknęły po drugiej stronie.
W sali znów zapanowała cisza. Tymczasem Tæirc mógł niemalże usłyszeć jak Byrn bije się w myślach sam ze sobą. Jeszcze przed chwilą nie przejmował się nikim i niczym. Nie obchodziło go co ludzie mogli o nim pomyśleć. Gotów był nawet podnieść rękę na najbliższą mu osobę byleby dała mu spokój. Dopiero widok osłabionej córki go złamał i skłonił do głębszych przemyśleń.
- Ojcze, wiem, że to ciężko zabrzmi, ale niszczysz siebie... i przy okazji nas – oznajmił z założonymi na piersi rękami.
Byrn usiadł na jednej z ław pośrodku sali i pociągnął nosem. Spojrzał pod nogi by po raz kolejny ukryć przed synem swój smutek.
- Chciałem tylko... móc widzieć go jeszcze raz... nie da się... po prostu pozwolić mu odejść. Cały ten czas nie myślałem o was... Muszę o was pamiętać. – Tæirc zwężył powieki, co nie uszło uwadze Byrna. - Co się tak patrzysz? O tobie nie zapomniałem! - burknął przez zwilżone oczy.
Wzrok Tæirca był raczej oznaką zaciekawienia i nie miał na celu sprowokować ojca. Starał się nie dawać tego po sobie poznać, ale uśmiechnął się w duchu. Udało mu się wywołać reakcję, w której słyszał dawnego ojca, sprzed tragedii. Widząc, że Byrn powoli odzyskiwał zmysły, wyszedł, zostawiając go w sali samego z ciałem Argruna.

-------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 4
-------------------

poniedziałek, 23 lipca 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 2.



- Weźmiemy Argruna do domu zgromadzeń – zdecydował Byrn zaraz po wyjściu Grutana. Widząc, że Tæirc chce się sprzeciwić, dodał stanowczo: - To jest moja ostateczna decyzja.
Tæirc westchnął. Nie chciał stać się kolejnym obiektem ataków swojego ojca, dlatego zwrócił jego uwagę na co innego:
- Nie możemy go jednak nieść w takim stanie. Widok zakrwawionego ciała może jeszcze bardziej zszokować mieszkańców.
Byrn burknął coś, co miało pewnie znaczyć, że go to nie obchodzi. Tæirc chciał próbować dalej przekonywać ojca, gdy do pomieszczenia zszedł Rægok, uczeń szamana, i Natela, jego siostra. Nieśli ze sobą jakieś szmaty, czyste ubrania i wiadro z wodą.
- Grutan kazał nam obmyć ciało Argruna – zaczął Rægok, po czym spojrzał na wodza – jeśli nie macie nic przeciwko.
Byrn odsunął się od podestu i stanął twarzą do wyjścia do Kręgu. Rægok wraz z siostrą zabrali się wtedy do pracy. Żeby im nie przeszkadzać, Tæirc wyszedł na powierzchnię.
Krąg znajdował się na zewnątrz ogrodzonego palisadą grodu, kilka długości zwykłego domu od bramy. Osada, umiejscowiona na zboczu krótkiego pasma skalistych wzgórz, stanowiła dobre miejsce do obrony. Z daleka zdawała się też przez to większa. Jej otoczenie zdominowały łąki, oddzielające ją od pobliskich lasów. Na szczęście linia drzew była na tyle daleko by w porę zauważyć zbliżających się najeźdźców.
Przez cały gród szła jedna główna droga, od której odbiegały ścieżki do różnych zakątków. Prowadziła ona do głównego miejsca w osadzie - domu zgromadzeń, gdzie mieszkał Byrn z rodziną. Budynek ten ulokowany został najwyżej, lecz i tak tak niewysoko w stosunku do szczytu wzgórza. Goszcząc ludzi z dala, wódz spotykał się mimo to z komentarzami o „męczącym wchodzeniu pod górę” i pytaniami, czy „nie znaleźli gorszego miejsca na siedzibę”. Nie przejmował się tym zbytnio, gdyż najbliżsi przyjaciele, w tym przywódcy sąsiadujących, podległych Byrnowi terenów, poprzez częstą gościnę przyzwyczaili się do tego typu wysiłków.
Zazwyczaj pusta okolica, tego dnia zajęta była przez ludzi z wioski. Kilka osób, klęcząc na trawie, płakało nad strasznym losem Argruna. Wokół nich stały gromady ludzi głośno dyskutujących o walce. Tæirc zdołał usłyszeć urywki zdań - „tragiczne”, „co teraz”, „dlaczego”.
Mała gromadka zebrała się nad krawędzią Kręgu, wpatrując się bez słowa w martwego megnarta, zabójcę syna wodza. Obok niej stał Cakac, pocieszający Vergantaca, siedziącego na ziemi z mętnym, wbitym w przestrzeń wzrokiem.
Wystarczyło na niego popatrzeć by wiedzieć, że czuje się podle.
Tæirc próbował znaleźć swoją matkę i siostrę wśród ludzi wokół, lecz bez skutku. Zwrócił się zatem do Cakaca czy je nie widział.
- Gdy tylko Aren do nas wyszła, poszła razem z Margre do domu. Dziewczyna nie wyglądała dobrze. Zaproponowałem im, żeby Ryg i Polyn z nimi poszli, na wypadek gdyby dziewczyna zasłabła i trzeba było ją nieść.
Tæirc wskazał na Vergantaca.
- Jak on się czuje?
- A jak ma się czuć? Na pewno nie lepiej od Byrna. Wasza kłótnia tam na dole wcale mu nie pomogła. Wrak człowieka, tyle powiem.
- Powinieneś lepiej zobaczyć mojego ojca. Nigdy go nie widziałem w takim stanie.
- Co zdecydowaliście... wiesz... zrobić z Argrunem?
- Ojciec chce przenieść go do domu zgromadzeń.
Cakac pokiwał głową w zrozumieniu.
- Czy możesz odnaleźć Guryka? Pomożecie mi - poprosił Tæirc.
- Tylko Guryka? Pójdziemy we trójkę? – odparł Cakac.
- Nie, postaram się jeszcze przekonać Vergantaca.
- To nie jest chyba najlepszy-
- Jak znajdziesz Guryka – przerwał mu Tæirc - poszukajcie też jakichś dwóch kijów i sznura – ciało jest mocno poturbowane i musimy je nieść na czymś.
Cakac nic nie odpowiedział. Oddalił się od Kręgu i zaczął chodzić od grupki do grupki, pytając o Guryka. Tymczasem Tæirc przykucnął przed siwym łowcą.
- Potrzebuję Twojej pomocy. Kiedy przyjdzie Guryk i Cakac, masz z nimi zejść na dół do pomieszczenia przygotowawczego.
Vergantac milczał.
- Byrn zdecydował by przenieść ciało Argruna do domu zgromadzeń. Zrobimy to razem.
- Nie wiem czy sobie poradzę.
- Vergantacie...
- Nie wiem, nie-
Wtem Vergantac dostał pięścią w twarz. Upadł na ziemię i spojrzał na Tæirca w przerażeniu.
- Otrząśnij się! - wrzasnął syn wodza. - Wszyscy są zszokowani... tym co się stało, ale musisz oprzytomnieć! Nie przywrócisz Argruna do życia ciągłym zamartwianiem się. Byłeś jego najbliższym przyjacielem. Dlatego zrób coś dla niego, ten jeden, ostatni raz.
Vergantac kiwnął głową, choć z jego oczu polały się łzy.
Tæirc poczuł trochę wyrzutów sumienia. Nie sądził, że będzie musiał uciec się do przemocy, ale nie widział innego sposobu. Poza tym, lepiej że był to Vergantac niż Byrn.
Zszedł pod ziemię. Zauważył, że Rægok i Natela uwinęli się nadzwyczajnie szybko, bowiem właśnie wychodzili. Za nimi unosił się metaliczny, drażniący nozdrza zapach. „Już zawsze mi się to będzie kojarzyć z Argrunem”, pomyślał. Zauważył także, że uczeń szamana niesie zniszczone szaty jego brata, a woda w jego wiadrze była czerwona. Spojrzał na zwłoki, ubrane w czystą tunikę i wełniane spodnie. Na jego skórze nie było śladu po krwi. Tak samo w pomieszczeniu nie było śladu po ojcu.
Będąc sam, skorzystał z okazji i podszedł do posążku Ere. Zdjął z niego talizman Argruna i pooglądał go chwilę w dłoni. Był prosty, zrobiony z dębowego drewna, o niewielkich, okrągłych kształtach z różnej wielkości wcięciami po bokach. Krawędź została pomalowana błękitnym barwnikiem, lecz w trzech miejscach znajdowały się białe kropki.
Na szczęście, oprócz Tæirca, nikt z przebywających tutaj ludzi nie zauważył go. Dzięki półmrokowi talizman zlał się ze ścianą i kształtem posążka. Grutan musiał jednak spostrzec jego brak na piersi Argruna, ale nic nie powiedział. Na pewno wywołałoby to jeszcze większy skandal.
- Wynocha!
Krzyk dochodził z Kręgu. Tæirc schował talizman do podręcznego mieszka za pasem i poszedł do źródła hałasu.
Z miejsca uderzył go nieznośny, zdecydowanie gorszy niż w wewnątrz smród. Zastał Byrna, stojącego z mieczem w rękach przed martwym megnartem i wzrokiem skierowanym w górę. Odganiał gromadkę, którą wcześniej, wpatrującą się w zwierzę, widział Tæirc. Kiedy wódz upewnił się, że nikt go już z góry nie ogląda, zaczął ostrzem uderzać czarne truchło. Fetor pochodził z wnętrzności bestii, których zawartość, przez ciosy Byrna oraz wcześniejsze rany, wypłynęła na zewnątrz.
„Jak ojciec to wytrzymuje?”
W pewnym momencie Byrn wypuścił ostrze z ręki, upadł na kolana i znów zaczął płakać. Tæirc zbliżył się i wziął go pod ramię.
- Ojcze, chodź, już czas – powiedział, przypominając tym samym o przeniesieniu Argruna.
Nagle Byrn poczuł się słaby, jakby cała jego powszechnie znana siła zniknęła. W mgnieniu oka zmienił się z wodza w przerażonego starca. Wstał powoli i ostrożnie stawiał kroki, potykając się co chwilę. Gdy weszli do środka, schodami schodzili Vergantac, Cakac i Guryk. Nieśli ze sobą dwa długie kije i linę. Tæirc puścił ojca, a ten powędrował w stronę wyjścia na powierzchnię. Trójka przybyłych ustąpiła miejsca wodzowi, a później podeszła do podestu.
Bez słowa złożyli obok na podłożu prowizoryczne nosze i z czterech stron otoczyli ciało. Vergantac wziął głęboki oddech.
- Czy wszystko w porządku? - zapytał go Tæirc.
Lekkie skinięcie głową siwego łowcy miało być twierdzącą odpowiedzią.
- Wytłumacz mi, Tæirc – zaczął Cakac - dlaczego niesiemy Argruna do domu zgromadzeń? Czemu nie od razu do Świętego Miejsca?
- Nie wiem... - odparł Tæirc. - Ojciec mówił, że chce by Rytuał Odejścia odbył się jutro o wschodzie słońca. Wspominał też coś o pożegnaniu się. Być może dlatego chce mieć Argruna blisko.
- Co Grutan na to powiedział?
- Był tak samo zaskoczony jak my.
Przeszło przez myśl Tæircowi, że szaman z wioski Cakaca, ale i z innych okolicznych terenów, zareagowaliby identycznie. Zresztą nie tylko oni. Wszyscy wierzący w Przodków.
- To jest zastanawiające: normalnie Rytuał miałby miejsce dzisiaj wieczorem. - zauważył Guryk. - Co skłoniło wodza, by zrobić to jutro?
Nikt nie odpowiedział. W tradycji ich ludu odprawiano Rytuał o zmierzchu jeśli ktoś umarł przed zachodem słońca. W pozostałych przypadkach działo się to następnego dnia o poranku. Zdarzały się czasem przypadki przesunięcia Rytuału, lecz bardzo rzadko i tylko o dzień.
Wreszcie, cała czwórka kiwnęła sobie porozumiewawczo głową. Ostrożnie przełożyli ciało Argruna na nosze, wzięli je na ramiona i wyszli na zewnątrz. Gdy tylko pojawili się na powierzchni, ludzie zaczęli zbierać się wokół nich i towarzyszyli im w drodze do domu zgromadzeń. Ludzie ustawili się po bokach drogi biegnącej przez środek grodu i w milczeniu wpatrywali się w Argruna niesionego przez czwórkę mężczyzn. Co chwilę ktoś przerywał ciszę jęknięciem lub płakaniem. Z każdym krokiem do orszaku dołączali nowi mieszkańcy. Cały tłum kierował się w stronę domu zgromadzeń, gdzie Argrun miał spocząć na jedną, ostatnią noc. Po niedługim czasie znaleźli się pod dużymi, dwuskrzydłowymi drzwiami do budynku.
Po przejściu przez nie, trafiało się do dużej, okrągłej sali. Po drugiej jej stronie znajdował się długi stół, przy którym najczęściej siedział Byrn z rodziną, oraz rząd ustawionych przodem do wejścia krzeseł. Zazwyczaj stojące pod ścianami ławy przeniesione były na środek i ozdobione kwiatami. Sala, w połowie przygotowana na zwycięstwo Argruna w walce z megnartem i ucztę dla rodziny oraz najbliższych przyjaciół, stała się ponurym przypomnieniem jego tragicznej śmierci.
Ludzie towarzyszący orszakowi zatrzymali się przy wejściu, a czwórka niosąca ciało doszła do głównego stołu i położyła na nim martwego. Nieoczekiwanie z przejścia z lewej wyszła Aren. Na jej twarzy oprócz zszokowania malowało się zdenerwowanie tym co się dzieje. Tæirc przypomniał sobie, że nikt nie poinformował jej o przeniesieniu Argruna.
- Chcę - zaczął Byrn, idąc na środek sali, - żeby go ludzie pożegnali...
- Byrnie – próbował przerwać mu Grutan, podążając za nim.
- ...żeby oddali mu hołd. Chcę, żeby-
Kiedy jednak Byrn się odwrócił, zobaczył, że ludzie opuszczali dom zgromadzeń. Vergantac, Cakac i Guryk także skierowali się do wyjścia. Nikt nie chciał zostać, szacunek do odwiecznych zwyczajów danych przez Przodków był silniejszy. W przypływie złości wódz krzyknął jeszcze:
- Idźcie! Idźcie!
W sali pozostali Byrn, Tæirc, Grutan, Rægok oraz Aren. Starzec westchnął.
- Jutro o wschodzie słońca – przypomniał i, wsparty ramieniem podopiecznego, opuścił dom zgromadzeń.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 3.
----------------------

niedziela, 8 lipca 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 1.

Początek Przelanej Krwi

Poprzedni: Przelana Krew - Prolog


    Nie zdążyli. Wiedzieli, że nie zdążą.
    Kiedy łowcy wskoczyli do Kręgu, megnarta nie dało się już zatrzymać. Bestia staranowała Argruna, po czym wpadła razem z nim w ścianę. Wstrząs był na tyle silny, że kilku ludzi nad Kręgiem upadło.
    Łowcy podbiegli do dyszącego megnarta z bronią w gotowości. Argrun znajdował się pod umierającym zwierzęciem. Ze strony bestii nie było już jednak żadnego zagrożenia, dlatego będący najbliżej Tæirc wyciągnął sztylet i bez wahania, jednym ruchem poderżnął jej gardło. Megnart nawet nie drgnął. Krew z jego szyi polała się obficie, mieszając z tą, która była już na ziemi. Po chwili łowcy przesunęli masywne zwierzęce truchło, odsłaniając połamane i w wielu miejscach zmiażdżone ludzkie ciało. Tæirc rozkazał wziąć je do wewnątrz. Spojrzał ostatni raz z nienawiścią na nieżywego megnarta i splunął na nie.
    Pomieszczenie przygotowawcze było bardzo ubogie. Brak ozdób miał nie odwracać myśli od modlitwy, jedynego celu jakiemu izba służyła. Na prostych ścianach umieszczone były trzy pochodnie, które, obok wyjścia na powierzchnię oraz przejścia do Kręgu, stanowiły jedyne źródło światła. Mimo to, w sali panował półmrok. Pośrodku znajdował się kamienny podest, na którym położono zwłoki Argruna. „Ironia”, pomyślał Tæirc. Pod ścianą naprzeciw wyjścia umieszczony był drewniany posążek przedstawiający Ere, opiekunkę wojowników i myśliwych. Lud, do którego Tæirc należał, wierzył iż wszelka walka jest polowaniem. Dlatego każdy, kto wyruszał na łowy, kierował swoje modlitwy do niej, do jednej z pramatek, by wraz z pozostałymi duchami Przodków opiekowała się nim i pobłogosławiła go bogatą zwierzyną. Tym razem jednak to Argrun stał się ofiarą. „Ironia”, powtórzył w głowie Tæirc.
    - Nie... nie...
    Na schodach na powierzchnię, znajdujących się po prawej stronie, pojawił się Byrn wraz z żoną, Aren. Skutecznie zasłaniali sobą dzienne światło wpadające do pomieszczenia, jeszcze bardziej zaciemniając wnętrze. Byrn rozepchnął wojowników, podbiegł do podestu i zaczął nerwowo poszukiwać u Argruna jakichkolwiek oznak życia.
    - Wynocha! Wszyscy! - wrzasnął Tæirc.
    Wojownicy posłusznie wyszli z pomieszczenia, zostawiając Tæirca, Aren oraz Byrna, który w płaczu przytulił się do zakrwawionego ciała syna.
    - Gdzie jest Margre? - zapytał spokojniej Tæirc.
    - Kiedy megnart... Ostatni raz... Zasłabła – odpowiedziała Aren, wpatrując się w Argruna. - Nie mogła znieść widoku...
    Nie skończyła. Przykryła dłonią usta i spojrzała w bok, starając się ukryć przed synem łzy.
    - Nikt nie potrafił tego przewidzieć - stwierdził Tæirc. Chciał do niej podejść i ją pocieszyć, lecz ona zatrzymała go ręką.
    - On – szepnęła i wskazała męża, po czym wyszła.
    Tæirc zrozumiał, że Byrn bardziej w tamtej chwili potrzebował troski. Wiedział, że nie ma niczego gorszego dla ojca niż stracić swojego syna, i chciał mu z tego powodu współczuć, lecz nie potrafił. Nie wiedział jak to jest, nie mógł postawić się w podobnej sytuacji. Podszedł do Byrna i chwycił go za ramię.
    - Ojcze.
    Męzczyzna odwrócił głowę. Tæirc dostrzegł w jego oczach niezwykły, przeszywający ból. Nigdy go nie widział w ten sposób. Byrn, wódz osady, od zawsze był twardy i nieustępliwy. Żaden jego znajomy nie pomyślałby, że strata potomka tak nim wstrząśnie.
    - Synu...
    Byrn puścił Argruna i chwycił w swe ramiona Tæirca. Ten nagle poczuł silną, metaliczną woń z ubrania swojego ojca. Jego szaty przesiąknęły krwią. Ponadto zapach krwi musiał też unosić się po całym pomieszczeniu, ale, będąc w szoku, Tæirc nie zauważył tego wcześniej.
    - Mój synu... - powtórzył Byrn i zaczął gorzko płakać.
    Tæirc, jeszcze bardziej zaskoczony zachowaniem ojca, objął go.
    - On... on był taki młody...
    - Ojcze, spójrz na mnie. Spójrz na mnie! - Popatrzyli sobie w oczy. - Wszystko będzie w porządku!
    - Nie... Nie! Nie będzie w porządku! Nie będzie! - momentalnie wodza ogarnęła wściekłość i wyrwał się z objęć Tæirca, niemal go przewracając.
    - Ojcze, proszę...
    - Nic nie będzie w porządku dopóki nie dowiem się dlaczego Argrun zginął! Ktoś musi odpowiedzieć za to co się stało! Wołaj Vergantaca!
    Tæirc westchnął i przywołał jednego z wojowników by posłali po łowcę.
    - Ty zacznij... - poprosił cicho Byrn i stanął twarzą do podestu.
    Po chwili w pomieszczeniu pojawił się długowłosy, siwy mężczyzna. Vergantac, mimo swojego wyglądu, nie był stary – liczył czterdzieści wiosen. Kiedy osiągnął pełnoletność nagle posiwiał, co uznano jako znak jego wrodzonej mądrości. Sam Vergantac nie przejmował się tym i żartował, że jest głupi jak „jego bracia kamienie”, a siwizna mu o tym przypominała.
    Kiedy wszedł, z miejsca był u niego wyczuwalny zupełnie odwrotny nastrój. Jego codzienna radość gdzieś uleciała, posępny wyraz twarzy uwydatnił jego zmarszczki bardzo go postarzając. Nic dziwnego, że był załamany, w końcu przez ostatni rok uczył Argruna posługiwania się bronią, ale wyglądał jakby zaraz miał wyzionąć ducha.
    Musieli go trochę ożywić.
    - Słucham, wo-
    - Jak to możliwe? - przerwał mu gwałtownie Tæirc.
    Vergantaca wyraźnie zaskoczyło to pytanie. Tak jak wszyscy, był osłupiony wydarzeniami w Kręgu, lecz nie potrafił ich dobrze wytłumaczyć, wszystko przecież szło zgodnie z planem. Otworzył usta, jakby chciał coś powiedzieć, ale zaraz je zamknął i spojrzał na jedną ze ścian.
    - Ja... ja... - wydukał, unikając wiercącego spojrzenia Tæirca.
    Byrn odwrócił się ze łzami w oczach w stronę łowcy i krzyknął:
    - Odpowiadaj, Ty felkerzy synu! Czemu nie dopilnowaliście aby megnart był odpowiednio przygotowany?
    Vergantac przełknął ślinę.
    - Wodzu, dyskutowaliśmy o tym. - zaczął. - Tak jak ci mówiłem poprzedniego dnia: zadbaliśmy o wszystko! Odpowiednio obiliśmy megnarta przed walką, co miało ograniczyć jego mobilność. No i walka w ciągu dnia, która miała go oszołomić! Staraliśmy się-
    - Staraliście się za słabo! - wrzasnął Byrn prosto w twarz siwego łowcy.
    - Mnie też zaskoczyła szybkość tej bestii, lecz sądziłem, że Argrun sobie poradzi. Wszyscy w grodzie byli o tym przekonani. - Vergantac spojrzał w tym momencie na Tæirca w poszukiwaniu wsparcia, lecz on stał niewzruszony. - Wodzu, przecież sam w młodości walczyłeś z megnartem. Myślę, że to nie nasza wina, iż-
    - Nie Wasza wina? A kogo? - warknął Tæirc.
    Vergantaca zatkało, a na jego czole pojawiły się kropelki potu. Nie wiedział czy czuć się winnym za śmierć Argruna. On go przygotowywał i on wybrał megnarta, z którym ten młodzieniec walczył. Z drugiej strony, ten dziwny przebieg walki...
    Opanowało go przerażenie.
    - Ra-razem z innymi łowcami w-w-widzieliśmy, że z Argrunem było coś nie tak. W-wydawało nam się-
    Vergantac zaczął się jąkać. Tæirc musiał jakoś uspokoić ojca, bo inaczej mogło się to później źle skończyć dla łowcy.
    - Oczywiście, że jest z nim coś nie tak! Jest martwy! - przerwał mu Byrn, wziął go za ubranie i przycisnął do ściany. - Jak śmiesz oskarżać mojego syna o coś takiego? Uważasz, że był słaby?
    Na twarzy Vergantaca pojawił się bolesny grymas. Jak na swój wiek, Byrn nadal był bardzo silny. W końcu przez wielu uważany był za najlepszego wojownika w grodzie, a to wymagało od niego utrzymywania odpowiedniej kondycji fizycznej.
    - Ojcze, spokojnie! - Tæirc złapał wodza za ramię.
    Byrn puścił Vergantaca, który upadł na kolana, i zwrócił się do syna.
    - Zamierzasz go bronić? Twój brat nie żyje! A ten felkerzy pomiot – wskazał na Vergantaca – uważa, że Argrun był słaby!
    - Byrnie, n-nigdy nie uważałem, że Argrun jest... był słaby. Uważam, że był to jeden z najlepszych uczniów jakich miałem.
    - Nie mów o nim jakby go tutaj nie było! - krzyknął Byrn i odwrócił się w stronę ciała Argruna żeby ukryć ból, jaki sprawiły te słowa.
    - Jego tu nie ma! - Vergantac wstał, próbując jednocześnie kontrolować strach i zachować godność. - Pamiętasz, że poprzedniego lata razem z innymi łowcami zastanawialiśmy się czy pozwolić mu walczyć z megnartem, ale z czasem uznaliśmy, że w pojedynkę da sobie radę. Że poradzi sobie tak jak Ty!
    Byrn, targany emocjami, zacisnął pięści. Nie potrafił pogodzić się ze stratą syna. Zresztą kto potrafiłby? Argrun był najmłodszy z całego potomstwa. Tæirc starszy od niego o osiem, a Margre tylko o dwie wiosny. Zawsze najbardziej aktywny z całej trójki, najbardziej ciekawy świata, najbardziej ambitny. Byrn traktował go z tego powodu jak swoje oczko w głowie.
    - Uwierz mi! Argrun, megnart, walka – wszystko było odpowiednio przygotowane! – dodał Vergantac.
    - Nie wystarczająco, jak widać – odparł Byrn cicho.
    Vergantac chciał jeszcze coś dodać, ale Tæirc powstrzymał go ruchem dłoni.
    - Możesz już odejść, Vergantac – rozkazał wódz.
    Polecenie to uradowało nieco siwego łowcę. Nie miał już nic więcej do powiedzenia, a kontynuowanie tej kłótni byłoby stratą czasu, dlatego posłusznie wyszedł z pomieszczenia, zostawiając Tæirca i Byrna samych z ciałem Argruna.
    Tæirc przypomniał sobie fragment swojego dzieciństwa, gdy miał ledwie pięć wiosen. Usłyszał wtedy po raz pierwszy wzmiankę o wyczynie swojego ojca sprzed roków. Ze swoją dziecięcą ciekawością biegał od osoby do osoby, chcąc koniecznie się dowiedzieć jak wyglądała walka. Wypytywał więc o to cały czas Byrna i jego najbliższych przyjaciół, ale ciągle spotykał się z odmową. Dorośli myśleli zapewne, że to zbyt brutalne dla tak małego dziecka. Dopiero wioskowy szaman się zgodził.
    Do teraz ją pamiętał. Być może dlatego, że to była jedyna opowiedziana mu historia, która nie była tak toporna jak te, których autorem był jego ojciec. I choć szczegóły zatarły się przez czas, wciąż w pamięci miał część tamtych słów: „Mówili mu, że był głupi, bo wziął tylko miecz przeciwko wielkim pazurom megnarta. Lecz bestia nie miała żadnych szans w starciu z twoim ojcem. Ruszał się swobodnie, niczym jeleń w gęstym lesie, niczym ptak między gałęziami, zadając kolejne rany zwierzęciu. Megnart próbował walczyć, lecz jego wielkie ciało nie nadążało za tak zwinnym przeciwnikiem. Nikt z osady nie pamiętał kiedy ktoś pokonał zwierzęcego króla ciemności, dlatego twojego ojca okrzyknięto bohaterem i od tamtego czasu włada tymi ziemiami”.
    Dzisiaj Tæirc przymykał oko na wiarygodność tej opowieści, wsadzając ją pomiędzy wyolbrzymione historyjki z tamtego okresu. Jednakże wtedy niezwykle pobudziła jego wyobraźnię. W końcu, jak każde dziecko, nie chciał być gorszy od swojego ojca i przez kilka wiosen niemal cały czas powtarzał, że „gdy dorośnie, to zabije megnarta w Kręgu jak mój tata”. Tymczasem wydarzenia w młodości skutecznie odciągnęły go od tego pomysłu.
    „Na szczęście” pomyślał.
    Usłyszał nagle jakiś stukot. Do pomieszczenia wszedł stary mężczyzna wsparty o długiej lasce. Miał na sobie długą szatę, a z szyi i rąk zwisało kilka talizmanów. Tæirc był zaskoczony jak szybko szaman dostał się w okolicę Kręgu.
    - Pozdrawiam cię, Byrnie – zaczął Grutan, po czym kaszlnął. - Jak tylko dowiedziałem się o tej tragedii, starałem się dotrzeć tu jak najprędzej.
    Wódz nie przejął się jego słowami.
    - Dobrze, że jesteś. Wreszcie... Argrun potrzebował ciebie przed walką. Potrzebował ciebie w trakcie walki. Gdzie byłeś, Grutanie!?
    - Byrnie, nie zapominaj. Tradycja Przodków zabrania mi brać udział w walkach nawet jako widz. Razem z moim uczniem modliliśmy się w mojej chacie o pomyślność Argruna w walce.
    Twarz Byrna ogarnęła wściekłość. Można się było spodziewać jego wybuchu przy Vergantacie, lecz tym razem powstrzymał się przed rzuceniem kolejnej fali oskarżeń. Wizyta szamana go uspokoiła. Byrn zawsze starał się utrzymywać równowagę pomiędzy swoją duchowością a „życiem doczesnym”, ale tym razem wierzył, że ciężar winy stoi po stronie ludzi, a nie Przodków. W jego gestii stało natomiast to by znaleźć odpowiedzialnych i nie karać pochopnie. Żal mu się zrobiło Vergantaca.
    - Czy pozwolisz, wodzu, żebym obejrzał ciało tego biedaka? - zapytał Grutan.
    Byrn odsunął się na bok, mimo że zaskoczyła go ta prośba, albowiem nigdy nie spotkał się z oglądaniem ciała. Cóż było ciekawego w patrzeniu na zwłoki?
    - Poproszę trochę światła – poprosił starzec.
    Tæirc ściągnął ze ściany pochodnię i, gdy Grutan podszedł do podestu, przytrzymał ją nad zwłokami. Szaman wyciągnął zza szaty krótki nożyk i rozciął szatę Argruna. Była to prosta tunika, nieograniczająca ruchów kosztem brakiem jakiejkolwiek ochrony przed obrażeniami. Grutan odsłonił pierś martwego młodzieńca, zmiażdżoną i całą we krwi.
    Wtem Tæirc spostrzegł, że Argrun nie miał na sobie ochronnego talizmanu, który nosił od narodzenia. Rozglądnął się dookoła i dopiero teraz zobaczył, że przedmiot wisiał na posążku przedstawiającym Ere. Wisiorek, podobny do tego na szyi Tæirca, w trudnych chwilach zapewniał pomoc Przodków. Argrun ten jeden raz nie był pod Ich opieką. Zdany tylko na siebie. Umarł sam.
    Tylko dlaczego go zdjął?
    Tymczasem Grutan, głaszcząc się po brodzie, obejrzał obrażenia na zmarłym, stęknął parę razy i popadł w zadumę. Podziękował Tæircowi, wyprostował się na tyle ile mógł i powiedział do Byrna:
    - Wiesz, że musimy przeprowadzić Rytuał Odejścia?
    - Nie, nie chcę... Nie chcę – protestował Byrn, ku zaskoczeniu swojego syna i szamana. W jego oczach znowu pojawiły się łzy.
    - Musi się odbyć jak najszybciej. Przypominam ci, że jeśli będziemy zwlekać, jego dusza nigdy nie zazna spokoju u boku Przodków i zostanie pochłonięta przez zwierzęcy szał.
    Tæirc wstrzymał oddech. Przypomniał sobie stan megnarta tuż przed ostatnim natarciem na Argruna. Wyglądało to jakby chaos kontrolował bestię. Nie chciał by dusza Argruna błąkała się w podobnym zdziczeniu po świecie. Rozumiał, że ojciec nie może pogodzić się ze śmiercią syna, lecz czemu nie chciał pozwolić mu odejść? Nie mógł do tego dopuścić.
    - Ojcze, zróbmy to jeszcze dzisiaj, jeszcze teraz. Nie chcemy przecież, żeby Argrun cierpiał.
    - Ale ja... Muszę... się z nim pożegnać...
    - Byrnie, Rytuał Odejścia służy właśnie temu – uspokoił Grutan. - Musimy poprowadzić go do przodków.
    - Czy jutro... o wschodzie słońca... - zasugerował Byrn. - Czy wtedy jeszcze będzie czas?
    - Jeśli tyle potrzebujesz, to niech tak będzie – rzekł Grutan, poklepał Byrna po ramieniu i powoli skierował się ku schodom.

----------------------

Następny:
Przelana Krew - Rozdział 2.
----------------------
Wstęp językowy

poniedziałek, 2 lipca 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Prolog

Początek Przelanej Krwi

Poprzedni: Kroniki Dusz: Przelana Krew - Przedsłowie


      Argrun wyszedł na zewnątrz. Na jego widok ludzie stojący nad Kręgiem powitali go gromkimi okrzykami i wiwatami na jego cześć. Podniósł wzrok by zobaczyć zebranych i wzniósł do góry miecz na znak podziękowania. Powoli obracał się wokół siebie, starając się przyglądać wszystkim wpatrzonym w niego twarzom.
      Kręgiem nazywany był szeroki dół o kolistym kształcie, którego pionowe ściany wzmocniono pniami drzew. W nim odbywały się tradycyjne walki ludu, z którego pochodził Argrun, najczęściej pokaz możliwości lub rozwiązanie ciężkiego sporu pomiędzy dwoma osobami. Na krawędzi dołu, pomiędzy dłuższymi pniami porozwieszano liny by widzowie nie spadli, zwłaszcza dlatego, że z dna Kręgu, w większości przykrytym ziemią i piachem, wystawały przeróżnej wielkości głazy – od małych, rozmiaru zaciśniętej dłoni, do kilku całkiem sporych. Choć niektórzy uważali je za całkowicie zbędne, dla wielu były czymś więcej niż tylko urozmaiceniem terenu. Czasem bowiem któryś z wojowników decydował się ogłuszyć przeciwnika, czy to rzucając w niego którymś z kamieni, czy rzucając nim samym na któryś większy.
      Natomiast przejście, które zamknięto i zablokowano za Argrunem, prowadziło do pomieszczenia, gdzie przygotowywano się do walki. Gdy dwóch miało stanąć przeciw sobie w Kręgu, tam wspólnie odmawiali modlitwę do Przodków, by żadne osobiste pobudki „nie zasłoniły im oczu gdy skrzyżują ostrza”. Był to swojego rodzaju zakaz zadawania ciężkich ran. Tym bardziej, miało to też nie dopuścić do tragedii. Nieraz zdarzało się, że najlepsi wojacy z osady chcieli rozstrzygnąć spór poprzez walkę.
      Tego dnia jednak Argrun modlił się w samotności.
      Opuścił miecz i uderzył nim w drewnianą tarczę trzymaną w drugiej ręce. Był to znak dla stojących nad Kręgiem, że jest gotów. Niekiedy, by pokazać swoją władzę nad domeną zwierząt, wojownicy walczyli z przeróżnymi groźnymi istotami. I to w tej chwili czekało właśnie Argruna. Po drugiej stronie Kręgu, naprzeciw młodzieńca, znajdowała się brama, zablokowana dwoma kłodami. Za nią mieściła się ciemnica dla pochwyconych bestii, skąd dochodziły potężne uderzenia i ryki.
      Wśród mieszkańców tych ziem przywoływano nieraz hasło, że „najgroźniejsze bestie spotyka się najrzadziej”. Powiedzenie to dotyczyło głównie dwóch istot. Jedną z nich był megnart. Przedstawiciel tego gatunku starał się wydostać ze swojego więzienia w Kręgu. Zwierzęta te, gdy stanęły na tylnych łapach, przerastały ludzi co najmniej dwukrotnie. Ich inteligencja, niewiarygodna siła oraz pazury długie na pół ludzkiej dłoni czyniły z nich wymagających przeciwników. Były to jednak zwierzęta ciemnolubne, przez co ewentualny kontakt z nimi miał najczęściej miejsce w nocy lub w bardzo ciemnych lasach, a wtedy ich dostrzeżenie dodatkowo utrudniała sierść – gęsta, niemal czarna, acz krótka.
      Oczywiście, drugą „najgroźniejszą” istotą były drakony.
      Kilku wojowników nad bramą podniosło kłody. Pod wpływem siły zwierzęcia brama z hukiem stanęła otworem. Megnart wypadł na zewnątrz, stanął na tylnych łapach i ryknął głośno. Zdawało się, że z początku nie zauważył, iż stoi w pełnym słońcu. Na co dzień megnarty unikają otwartych przestrzeni, gdyż przez światło słoneczne zachowują się niedbale, a ich ataki są chaotyczne. Bestia rozejrzała się wokół, szukając jakiegoś zacienionego miejsca. Powrót do swojej klatki był niemożliwy, gdyż ta, poprzez swoje umiejscowienie w Kręgu, była w tej chwili nasłoneczniona a innego wyjścia z dołu nie było.
      „Piękny,” pomyślał Argrun.
      Wbił miecz pionowo w ziemię przed sobą i podszedł do ściany, gdzie ustawiono dwie włócznie, po czym wziął jedną z nich. Powtórzył sobie w głowie słowa Vergantaca: „Dobrze rzucone włócznie załatwiają ci większość walki.” Poprzedniego lata, gdy Argrun ogłosił, że chce walczyć z megnartem w Kręgu, łowcy zaczęli wyrażać swoje wątpliwości, niektórzy nawet żartowali. Z czasem zaczęto dostrzegać potencjał młodego wojownika i w końcu udzielono mu pozwolenia. Argrun pamiętał, że, według niektórych opowieści, megnarta da się pokonać w ciemności tylko jeśli ma się wystarczająco dużo ludzi lub niewiarygodnego farta. Dlatego tak rzadko się tego próbuje. Vergantac potwierdził dzień przedtem, że schwytanie tego zwierza było problematyczne, lecz na szczęście obyło się bez poważnych obrażeń wśród jego ludzi. Argrun miał jednak ułatwione zadanie. Bestia została odpowiednio „przygotowana” przez łowców, a walka w dzień miała sprawiać jej dodatkową trudność.
      Wtem Argrun usłyszał cichy głos. Słowa były słabo zrozumiałe, lecz słyszalne mimo wrzawy ludzi naokoło Kręgu. Czyżby dusze przodków próbowały się skontaktować z Argrunem? Czemu teraz? A może przybyły go wspierać w próbie? Młody wojownik potrząsnął głową, starając powrócić myślami do tu i teraz. Trzymając włócznię w ręku krzyknął w stronę megnarta. Miotająca się bestia zatrzymała się i zwróciła łeb w stronę Argruna, przygotowującego się do rzutu, po czym ruszyła na człowieka. Ten rzucił w zwierzę włócznię, która trafiła je w bark. Megnart zaskowyczał i wpadł na jeden z kamieni, na co widzowie zareagowali brawami. Podniósł się szybko i spróbował wyciągnąć ostrze z ciała, najpierw pyskiem, potem łapą. Sprawiło mu to dużo bólu i wrzasnął głośniej niż poprzednio. Kilku ludzi nad Kręgiem zlękło się i przerwali na chwilę wiwaty, ale nie na długo.
      Megnart rozglądnął się wokół. Argrun w tym czasie zdążył wziąć miecz, okrążyć bestię i zajść ją od tyłu. Vergantac ostrzegał młodzieńca przed takim ruchem, radził by nie spieszyć się ze zbliżeniem, lecz Argrun miał przeczucie, że mu się uda. Chciał zadać szybki cios w plecy, lecz zwierzę machnęło swoim ogonem i odrzuciło wojownika. Oglądający wstrzymali oddech. Argrun szybko podniósł się na nogi i odskoczył tuż przed uderzeniem megnarta. Wykorzystał moment gdy zwierzę było odsłonięte i zadał wtedy cios w bok. Megnart znowu zaskowyczał.
      Gdy sytuacja miała się pogorszyć, stojący nad Kręgiem łowcy mieli zeskoczyć do dołu. Na szczęście, uderzenie tylko trochę wstrząsnęło Argrunem, a dzięki udanej akcji nabrał pewności, iż przodkowie czuwają nad nim. Widząc, że zwierzę krwawi ze swoich dwóch ran, podszedł do drugiej włóczni i wymienił ją na tarczę.
      Argrun i megnart zaczęli krążyć dookoła Kręgu, nie spuszczając z siebie oczu. Bestia krwawiła, dlatego młodzieniec postanowił zmęczyć przeciwnika i poczekać na dogodny moment do rzutu, zyskując przy tym możliwość zadania dodatkowej rany mieczem. Wykorzystywał tą chwilę także by odetchnąć, bo atak na megnarta, ku jego zaskoczeniu, poświęcił sporą część jego sił. Ponadto, szepty w jego głowie stawały się głośniejsze, bardziej nieznośne. Argrun przestał myśleć, że to byli Przodkowie. Miał wrażenie, że głos pochodził z tłumu gapiów zebranych naokoło Kręgu. Czy ktoś próbował mu przeszkodzić? Czyżby to czary? Czy znaczyło to, że CI ludzie naprawdę istnieją? Próbował zlokalizować źródło głosu, co chwila zerkając w górę na widzów.
      Nie uszło to ich uwadze, którzy w momencie względnego spokoju w Kręgu zaczęli dyskutować między sobą. Łowcy zauważyli, że coś niepokoi Argruna. Megnart także wyczuł zdenerwowanie tego człowieka i skorzystał z okazji by zaatakować. Jak na masę oraz obrażenia zwinnie przebiegł pomiędzy głazami w Kręgu. Co dziwne, dla Argruna był to niespodziewany ruch i bez myślenia rzucił włócznią w zwierzę. Ostrze wbiło się w bok megnarta, lecz nie zatrzymało jego szarży. Młodzieniec poczuł jakby jego mięśnie poruszały się z trudem i ledwo uskoczył przed biegnącą masą mięśni. Wpadnięcie w ścianę oszołomiło megnarta na moment. Pod wpływem siły kilka pni na ścianie pękło.
      - Walcz, chłopcze! - zagrzmiał głos z góry.
      Argrun zrozumiał, że ojciec nie był zadowolony z przebiegu walki. Wiedział, że takim zachowaniem tylko pogorszy sytuację. Stanięcie na nogi wymagało jednak o wiele więcej wysiłku niż myślał. Ludzie z niepokojem oglądali zachowanie młodzieńca. Dysząc ciężko, pobiegł on, co wyglądało raczej jakby potruchtał, po tarczę i gdy z trudem podniósł ją z ziemi, zauważył, iż rana z boku megnarta obficie krwawi. Ostrze włóczni przy wpadnięciu w ścianę musiało wbić się głębiej. Megnart wpadł w szał, co zasygnalizował potężnym rykiem.
      Młody wojownik poczuł strach. Wiedział, że to megnart ma teraz przewagę i będzie za wszelką cenę starał się zabić Argrun-a. Wydawało mu się, że może jeszcze próbować trzymać dystans, lecz w mgnieniu oka zaczęło mu się to wydawać bez sensu. Co więcej, jego mięśnie powoli odmawiały mu posłuszeństwa, a głos w głowie stawał się wyraźniejszy. Do tego dochodził szum niepokoju wśród widzów.
      - Argrun! - wrzasnął ojciec.
      Młodzieniec nie mógł się skupić. Z każdym uderzeniem serca jego członki stawiały coraz większy opór, zaczynało mu być duszno, a każdy kolejny haust powietrza potęgował ból w klatce piersiowej. Co więcej, słowa układające się w mantrę były czytelniejsze, naładowane strachem, a wściekłość w oczach megnarta bardziej przeszywająca. Nie wiedział co go bardziej przerażało: to, że zawiedzie tych wszystkich oglądających go ludzi, czy to, że może zaraz zginąć?
      - Argrun! - krzyknął ojciec po raz ostatni.
      I wtedy Argrun padł na kolana. Puścił miecz i chwycił się za pierś. Ból, promieniujący na cały tors, był nie do zniesienia, przez co Argrun klęczał w agonii na dnie Kręgu, nie mogąc ruszyć żadną częścią ciała. Nie mógł nawet oddychać, gdyż wzmagało to tylko jego tortury.
      Zdołał tymczasem zauważyć, że tajemniczy głos zamilkł i poczuł jakąś dziwną duchową więź z pewną osobą z widowni. Wiedział już gdzie ona się znajduje, lecz nie mógł spojrzeć za siebie by ją rozpoznać. Zaskoczył Argruna fakt, że więź ta koiła nieco jego tortury. Jednakże nic nie mogło mu już pomóc.
      To był koniec.
      Megnart momentalnie spostrzegł, że Argrun stał się dla niego idealnym celem. Mimo rozległych, starych ran, zaparł się do ostatniego natarcia i ruszył. Wśród ludzi zapanował chaos. W panice wołali, błagali Argruna by się ruszył, a łowcy z miejsca zaczęli rzucać w bestię włóczniami, by ją zatrzymać. Jednakże dla kierowanego szałem megnarta, nie zwracającego uwagi na nic innego, nie miało znaczenia czy ten atak go wykończy. Zabierze ze sobą człowieka, który śmiał z nim walczyć.
      Argrun zdołał zauważyć jak do Kręgu wskakują wojownicy, by go ocalić.
      Ostatnie co pamiętał to szał w oczach megnarta.

----------------------
Następny:
Kroniki Dusz: Przelana Krew - Rozdział 1.
----------------------
Wstęp językowy