czwartek, 1 listopada 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 10.




Ziemie Cakaca i Bærguvna były w dużym stopniu otwartymi przestrzeniami, dlatego większa część ścieżek pomiędzy osadami biegła przez pola. Tymczasem najkrótsze prowadziły przez puszczę, pokrywającą większość terenów graniczących z terytoriami Byrna. Jednakże nie wszyscy ośmielali się nimi podróżować, nawet gdyby znacznie skróciłoby to czas drogi.

Powodem był oczywiście strach przed dzikimi zwierzętami. Niemal wszyscy mężczyźni potrafili walczyć, lecz nie każdy ośmielał się iść tamtędy pod ryzykiem zaatakowania przez watahę wilków czy innych podobnie niebezpiecznych lub nawet groźniejszych zwierząt. Również i wojownicy czuli się nieco niepewnie, dlatego, jeśli musieli, chodzili w co najmniej kilkuosobowych grupach. Dodatkowo, strach spotęgowała niedawna śmierć Argruna, o której wieść szybko przeszła po okolicznych ziemiach. Ludzie obawiali się spotkania z megnartem, zwłaszcza, że ciemne lasy, takie jak graniczna puszcza, były ich naturalnym środowiskiem. A trzeba przyznać, że ta puszcza była niezwykle gęsta i dostrzeżenie z daleka drapieżnika, czającego się pomiędzy drzewami, nieraz nastręczało trudności nawet łowcom.

Ci natomiast od czasu do czasu towarzyszyli ludziom wędrującym przez obszary leśne, lecz nie zawsze ich asysta pomagała. Mówiło się, że żyją lasem, gdyż od pokoleń uczyli się łowiectwa i tropienia zwierzyny, lecz, jakkolwiek dobrze potrafili to robić, wciąż podkreślali jak oni też muszą uważać. Co więcej, powszechne modlitwy do Przodków o wsparcie, chociaż zwiększające pewność siebie, nie chroniły przed śmiercią. Nikt bowiem, nawet Przodkowie, nie miał władzy nad światem zwierząt.

Były też osoby nic nie robiące sobie z tego całego zamieszania i właśnie jedną z leśnych ścieżek prowadzącą do osady rządzonej przez Bærguvna wracała dwójka takich wojowników.

– Polyn, czy ty się musisz tak potykać? – zapytał pierwszy, gdy po raz kolejny jego kompan niemal się przewrócił na korzeniu wystającym z ziemi.

– Zmęczony jestem – odparł drugi. – Ryg, możemy zwolnić?

– Co, tym razem za długo było?

– Nie, nawet za krótko! – Na te słowa Ryg kiwnął głową. On też czuł, że miał za mało. Polyn, po wzięciu oddechu, kontynuował: – To chyba coś innego. Od jakiegoś czasu większość czynności mnie męczy. Może chory jestem? Zapytam szamana i-

– Ta, oczywiście! – wtrącił się Ryg. – Gadaj tak więcej, a żadnej kobiety nie zaspokoisz – dodał z ironią.

– Przynajmniej ja trafiam!

– Nasza kochaniutka mogłaby powiedzieć co innego.

Polyn zachichotał i rzekł nieco ciszej:

– Nasza kochaniutka nie powie, bo jest przerażona jak wojownik może mieć tak mały-

Ryg przerwał mu prychnięciem i uśmiechnął się pod nosem. On ma mały? Niemożliwe!

Wtem zauważyli w oddali zakapturzoną postać, idącą z przeciwnej strony. Pojawiała się raz co raz w przebijających się przez korony drzew promieniach słonecznych. Posturę miała drobniejszą od dorosłego mężczyzny, nie niosła przy sobie żadnej broni, zatem mógł to być jakiś dzieciak. Co jednak robił sam na takim odludziu? Czy nie bał się dzikich zwierząt? Wojownicy zwolnili, ale nie zatrzymali się. Chcieli zadać parę pytań, ale nie zdążyli, gdyż postać stanęła w pewnej odległości od nich i odezwała się w ich kierunku:

– Tu się kończy wasza droga! Wiem co zrobiliście tego ranka!

Ryg i Polyn stanęli jak wryci. Nie dlatego, że ten ktoś mógł wiedzieć o tym czym się niedawno zajmowali. Głos, choć donośny, był wysoki. Zbyt wysoki jak na mężczyznę.

Przed nimi stała kobieta! Sama w lesie! Fakt ten pobudził chuć obu wojowników i momentalnie zapomnieli o jakichkolwiek hamulcach. Przed chwilą chcieli więcej i właśnie nadarzyła się okazja na zaspokojenie.

– Wasz czyn jest niezmywalny i musicie za to zapłacić! – dodała nieznajoma.

– Spokojnie, nie musimy chyba zaczynać znajomości kłótnią – zaczął Ryg, ostrożnie zbliżając się do dziewczyny. – Myślę, że się jakoś dogadamy. Nazywam się-

– Znam wasze imiona, tchórze! – przerwała mu. – Cały czas unikaliście odpowiedzialności za swoją zbrodnię i w tym miejscu kończy się wasza ucieczka przed karą.

Choć jej postura sugerowała co innego, jej głos był nadzwyczaj stanowczy, mocny w przeciwieństwie do kobiet, które Ryg i Polyn znali. To także ich nie powstrzymało. A nawet zachęciło. Lubili takie, które się stawiają.

– Ale my nie zamierzamy nigdzie uciekać – odparł Ryg, nie przejmując się w ogóle słowami nieznajomej. Oni byli dwaj, więksi od niej, silniejsi i uzbrojeni w miecz i sztylet oraz dwa topory, ona – jedna, drobna i bezbronna. Idealna ofiara.

– Wręcz przeciwnie! Kobieta taka jak ty, sama w gęstym lesie, na pewno potrzebuje wsparcia – stwierdził Polyn, odpowiednio akcentując ostatnie słowo. Obaj podchodzili coraz bliżej. – Kto wie co niebezpiecznego się czai w krzakach?

Dziewczyna nie zlękła się tym, że w jej kierunku zbliżało się dwóch rosłych wojowników. Mieli pewność, że wie co chodzi im po głowach, lecz wciąż stała niewzruszona, ze spokojem patrząc na Ryga i Polyna.

– Obiecuję, że nie będziecie cierpieć tak jak wasza ofiara – rzekła.

Wojownicy zaśmiali się głośno.

– Przecież cała nasza trójka wie, że potrzebujesz towarzystwa i nie widzę nikogo wokół, kto mógłby ci pomóc – odparł Polyn.

– Nie potrzebuję pomocy – powiedziała i szybko wyprostowała ręce przed siebie.

Wtem obu wojowników uniósł silny podmuch powietrza i z impetem wpadli na pnie pobliskich drzew, po czym upadli na ziemię. Podnieśli się na kolana, otrząsnęli się z chwilowego zamroczenia i spojrzeli najpierw na siebie, a następnie na nieznajomą.

Co to było? Spodziewali się walki, w końcu każda kobieta walczy w takich sytuacjach, lecz nie byli przygotowani na coś takiego! Nigdy nie widzieli podobnej sztuki. Ona po prostu uniosła ręce i podmuch powietrza rzucił ich w tył.

Oczyszczenie myśli ze stanu, w którym Ryg chciał dobrać się do ciała dziewczyny, sprawiło, że dopiero teraz zauważył, iż jej oczy błyszczały lekko kolorem żółci. Nie świeciły jak pochodnie w nocy. Były bardzo wyraźne jak na skąpane w cieniu kaptura.

– Nie wiem kim jesteś, nie wiem w co pogrywasz, ale nie dam sobą tak pomiatać!

Po tych słowach Polyn wyciągnął miecz i ruszył na dziewczynę. Ta machnęła ręką i poleciał w bok. Zrobiła to jakby był nic nie ważącym liściem!

Ryg wstał, uniósł jeden ze swoich dwóch toporów i rzucił w nieznajomą. Broń utkwiła w pniu obok. Jak to możliwe? Widział, że ostrze leciało prosto w nią, lecz w jakiś sposób zmieniła tor lotu. Wyciągnęła lewą rękę w jego stronę i przewrócił się na plecy zanim zdążył sięgnąć po drugi topór.

Miała znaczącą przewagę nad nimi i w jednej chwili mogła ich zabić, lecz stała nieruchomo, przenosząc wzrok to na Ryga, to na Polyna, jakby czekała na kolejny atak z ich strony.

Wtedy Ryg zrozumiał – czary!

Nie były to jednak czary podobne do tych, których używali szamani. Te były zdecydowanie silniejsze, jakby nieznajoma miała pod kontrolą żywioł wiatru. Szamani od lat powtarzali w opowieściach, że Przodkowie kontrolowali siły natury. Nie dali jednak tej mocy zwykłym ludziom, gdyż ci mieli być niegodni i w zamian przekazali im swoje nauki, które miały ich odpowiednio przygotować do takiej potęgi.

Bez wątpienia ich przeciwniczka władała siłą wiatru, ale czy była to jedna z Przodkiń? Ryg, jak i pewnie wszyscy, sądził, że Oni chcą pomagać żyjącym. Dlaczego jednak starała się zabić jego i Polyna?

Momentalnie Rygiem zawładnął strach. Nie wiedział, czy uciekać czy próbować walczyć dalej. Nawet we dwójkę z Polynem nie mieli z nią szans, lecz nie mógł zostawić przyjaciela samego. Odsunął się prędko pod jakieś drzewo i pozwolił by przerażenie go unieruchomiło.

Polyn stał już na nogach, tym razem ze sztyletem w ręku. Zaszarżował, ale dziewczyna bez wysiłku uniosła go swoją mocą wysoko w powietrze.

– Wypruję ci flaki! Postaw mnie! Postaw mnie! – wrzeszczał na całe gardło, gwałtownie ruszając członkami i próbując dosięgnąć dziewczyny.

Machnęła parę razy ręką i Polyn w wielkim pędzie uderzył w kilka pobliskich drzew, łamiąc nawet parę grubych gałęzi, aż wreszcie poleciał głową w dół. Z impetem uderzył w podłoże. Nastąpił trzask łamanych kości.

– Na Przodków! – krzyknął Ryg. Jego towarzysz miał złamany kark.

Ryg bez chwili zastanowienia szybko podniósł się i zaczął biec tam skąd wcześniej szedł z przyjacielem, ale coś rzuciło go na drzewo, a potem na kolejne, i kolejne, i kolejne...

W końcu znów padł na ziemię. Nie miał już sił na więcej. Poobijany, zmęczony, z licznymi ranami i złamaniami próbował odczołgać się, uciec jak najdalej. Zaklinał ją by się zlitowała, darowała życie. Chciał przeprosić za wszystko co zrobił, lecz niewidzialna siła uniosła go w powietrze ostatni raz. Nieznajoma patrzyła w górę i w bok. Powędrował za jej wzrokiem i zauważył na jednym z pni ostro zakończony kikut po urwanym przez miotanego Polyna konarze. „Nie, tylko nie to,” pomyślał i błagalnym wzrokiem spojrzał na nią po raz ostatni.

Poczuł potworny ból w klatce piersiowej. Chciał wydać okrzyk, lecz oddychanie stało się niemal niemożliwe. Próba poruszenia choćby jednym mięśniem spowodowała przypływ nieziemskiej agonii. Z ogromnym trudem popatrzył w dół. Wisiał wysoko nad ziemią, a z jego piersi wystawał krótki, lecz dość gruby kawał złamanej gałęzi, zabrudzony jego krwią i fragmentami wnętrzności.

Życie uciekało z niego bardzo szybko. Zdołał jeszcze spostrzec, że nieznajoma zerknęła na martwego Polyna i zeszła ze ścieżki, znikając w leśnej gęstwinie. Oczy Ryga zakryła ciemność.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 11.
----------------------

wtorek, 16 października 2012

Ogłoszenia czytelnicze

Krótki wpis informacyjny: Wraz z 9. rozdziałem skończyło się coś co można nazwać pierwszym aktem Przelanej Krwi. W związku z tym istnieje możliwość pobrania wersji skondensowanej tego co się ukazało (czyli Przedsłowie, Prolog i 9 rozdziałów + Wstęp Językowy) tutaj: http://www.mediafire.com/view/?bolqlxvzt5e0s8d
Jest tam co nieco dodane, więc może się pojawić kilka błędów. Nikt bowiem nie jest doskonały. ;)

Następny rozdział, tym razem z aktu drugiego, za dwa tygodnie.

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 9.



Wizyta Ducaifa rozpogodziła Byrna i poprawiła mu samopoczucie. Tæirc nie sądził, że tak prędko zobaczy uśmiech na twarzy ojca, co przyjął z drobnym niepokojem. Poprzedni dzień udowodnił, że wódz potrafi być nieprzewidywalny nawet dla najbliższych. Tym bardziej zaskakująca dla Tæirca okazała się decyzja o wydaniu uczty o zachodzie słońca. Byrn uzasadnił to tym, że czas żałoby minął i teraz trzeba iść dalej. „Nie mogę żyć przeszłością,” powiedział. Nakazał też synowi by udał się z wieścią po osadzie, a przy okazji poprosił kilku łowców o upolowanie czegoś na wieczerzę. On w tym czasie zająć się miał schowaniem podarków od Ducaifa.
- A co z winem, które przywiózł stryj? - zapytał Tæirc.
- Poczeka na lepszą okazję – odparł Byrn.
- Sądzisz, że będzie taka?
- Tak, myślę, że tak – odpowiedział wódz po chwili zastanowienia.
Większość zaproszonych stanowili wojownicy i łowcy, przyjaciele rodziny, którzy często jedli posiłki z Byrnem, ale Tæirc miał zachęcać też do przyjścia najstarszych mieszkańców osady. Wszyscy z radością przyjęli fakt, że wódz czuje się lepiej, choć z lekkim zdziwieniem odebrali zaproszenie na ucztę. Uznali jednakowoż, że nie wypadałoby teraz odmawiać, bo mogło to znacznie pogorszyć zdrowie wodza.
Wyjątkiem była wizyta w chacie Vergantaca. Byrn podkreślił, żeby zaprosić wszystkich przyjaciół, lecz Tæirc miał wątpliwości co do siwego łowcy. Drzwi otworzyła jego małżonka. Powiedziała Tæircowi, że jest pogrążony w rozpaczy i tym razem nie może przybyć, choć także należał do stałych bywalców w domu zgromadzeń.
Grutan, jako jeden z najstarszych, także odmówił. Podobnie jak Vergantac, także i on tłumaczył to złym samopoczuciem, ale i dodatkowo niechęcią do wszelakich uczt. Skomentował także zachowanie Byrna jako lekkomyślne. Ostatnie stwierdzenie Tæirc zostawił dla siebie. Zgodził się także by Rægok poszedł zamiast szamana. Uczeń miał być „oczami” starca.
Wódz był trochę rozczarowany, kiedy po powrocie Tæirca usłyszał, że Vergantac i Grutan nie przybędą.

Tuż przed zachodem słońca zaczęli zbierać się pierwsi goście, a o zmierzchu zjawili się niemal wszyscy zaproszeni. W głównej sali panował tłok i harmider. Chociaż pomieszczenie było spore, czuć było ścisk. Wokół gości krzątało się też kilka dziewcząt, pomagających w podawaniu posiłków, a i ilość miejsca ograniczało kilka ław ustawionych dookoła paleniska w centrum sali, nad którym piekł się dzik.
Byrn był w bardzo dobrym humorze, o czym świadczyły jego żywe dyskusje i żarty z przybyłymi. Nastrój, który opanował go po tragicznie zakończonej walce Argruna, uleciał gdzieś w nicość, tak jakby zupełnie zapomniał o śmierci swojego syna, co z jednej strony ucieszyło Tæirca, a z drugiej wciąż niepokoiło. Co więcej, Aren i Margre spędzały ten czas w nieznanym Tæircowi miejscu. Myślał, że całą rodziną będą ucztować i ich odmowa zaskoczyła go, ale rozumiał ich decyzję. Tymczasem Byrn przyjął to beznamiętnie.
Przechadzając się w domu zgromadzeń pomiędzy zebranymi, Tæirc słyszał urywki rozmów. Stwierdzenia takie jak „to zdrada”, „shańbi się”, „idiota z niego” nie dotyczyły jednak Byrna. Obok informacji o uczcie, szybko rozniosła się wśród mieszkańców osady także i wieść o naruszaniu południowych granic przez Agærata. Tæirca nie obchodziło źródło, z którego pochodziła. Na chwilę temat ten odciągnął uwagę od Argruna i Byrna, lecz wcale nie był lepszy. W końcu strach przed najazdem orków i obawy o własne życie były silniejsze niż wątpliwości związane ze stanem wodza.
Tæirc podszedł do Guryka, rozmawiającego z dwoma starszymi wojownikami, a raczej wsłuchującego się w ich dyskusję. Zagryzał kawał mięsa i przytakiwał głową co chwilę, gdy któryś spojrzał na niego, szukając potwierdzenia. Tæirc ustawił się obok nich tak, by mieć widok na swojego ojca, siedzącego po drugiej stronie pomieszczenia przy głównym stole.
- Pamiętaj, Otonezie - już raz ten idiota niemal wywołał konflikt z orkami. Od samego początku sprawiał kłopoty.
- A gdyby tak pozwolić żeby zniszczyli jego osadę i rozwiązali problem na zawsze?
- Byrn powtarza, że jego nie można opuścić. Wtedy stracilibyśmy sojusznika, a orkowie zaraz by na nas ruszyli.
- Skąd ta pewność, Numynie?
- Na pewno wiedzą, że Agærat jest z nami i z pozostałymi w sojuszu. Od czasu do czasu przybywali do naszych osad handlować. Widziałem kiedyś jak szli główną ścieżką w naszym grodzie. Te ich potężne sylwetki, nieprzyjemne spojrzenia. Tfu! - splunął pod nogi. - Muszą wiedzieć! Jak tylko zniszczą jego wioskę, od razu zbiorą swoje tyłki i ruszą na nas.
- Cakac miał rację by nie ufać temu felkerzemu synowi.
- Bærguvn i Ducaif nie wyrażali sprzeciwu wobec sojuszu z Agæratem – zauważył Tæirc, włączając się do rozmowy. - Poza tym jego ludzie przestali nachodzić nasze ziemie i Cakaca...
- Ale zaczęli nachodzić ziemie orków! - przerwał Numyn. - Ich samowolka nie może doprowadzić do tego, że my też cierpimy. Prawda, Otonezie?
- Jednakże okazywali się pomocni przeciwko plemionom ze wschodu – stwierdził Otonez.
- Phi! Poradzilibyśmy sobie bez nich, nawet w pojedynkę.
- Przesadzasz chyba, Numynie – rzekł Tæirc.
- Może... Z drugiej strony od czasu do czasu Agærat sam zaczepiał tych wariatów.
- Jeśli nazywasz ich wariatami, to jak nazwiesz Agærata i jego wojowników? - zapytał Guryk, który właśnie przełknął ostatni kęs.
Numyn nie zdążył odpowiedzieć, bo wtem Byrn, trzymając przed sobą róg, powstał ze swojego siedziska.
- Wojownicy i łowcy, bracia – zaczął głośno, na chwilę kończąc rozmowy i skupiając na sobie twarze zebranych w domu zgromadzeń. - Dziękuję, że przybyliście na tę ucztę. Nie wiecie ile dla mnie znaczy widzieć was tutaj razem, rozmawiających, jedzących i pijących ze mną. Chciałbym, abyśmy wypili teraz za nas, w imię naszej społeczności. - Byrn podniósł róg wyżej. - Za was, wojownicy, którzy swoją walecznością bronicie bezbronnych w tych niespokojnych czasach. Za was, łowcy, którzy z daleka wypatrujecie nieprzyjaciół i trudzicie się w sztuce polowania. Za was, najstarsi, którzy wspieracie nas mądrością zbieraną przez roki. Za nasze rodziny, by wspierały nas ciągle i wierzyły w nasze siły. I za... zmarłych, którzy nie mogą z nami być i korzystać z rozkoszy. W imię Przodków!
- W imię Przodków! - odparli wszyscy, po czym wypili wino ze swoich rogów i kubków.
Obecni w sali ludzie zaczynali wracać do rozmów, gdy w wejściu do domu zgromadzeń pojawiła się jakaś postać.
- Vergantacie! Zastanawiałem się właśnie kiedy przyjdziesz! - krzyknął Byrn, gdy zobaczył przybyłego. - Wejdź! Jest dla ciebie wystarczająco miejsca.
Siwy łowca wszedł w głąb sali. Zebrani wpatrywali się w niego w milczeniu, co jakiś czas szeptem wymieniając między sobą komentarze. Minął ognisko i stanął przed stołem Byrna, po czym obrócił się do reszty ludzi.
- Przyszedłem przyznać się przed wami do strasznej rzeczy.
Wszyscy zgromadzeni w sali w mgnieniu oka zamienili się w słuch.
- Jak wszyscy zapewne wiecie, ja odpowiadałem za przygotowanie Argruna do walki z megnartem. Przez cały rok trenowałem jego ciało i uczyłem wszystkiego co było mu potrzebne by pokonać tą bestię. Jednakże od chwili, gdy Argrun wydał ostatnie tchnienie, jedna myśl nie dawała mi spokoju. Myśl, która męczyła mnie potwornie. Myśl o tym, że to ja odpowiadam za jego śmierć.
W sali zapanował szmer. Byrn z uśmiechem na ustach spróbował rozładować atmosferę.
- Ależ Vergantacie, przecież wszyscy wiemy, że to był wypadek.
Tæirc po raz kolejny poczuł obawę związaną z zachowaniem ojca. Może i nie chciał on dopuścić do pogorszenia nastroju u zebranych, lecz to było całkowicie nie w jego charakterze. Nagła skłonność do pojednań? Nie, to nie było działanie typowe dla Byrna. Poza tym, czyżby Vergantac chciał wygłosić coś, czego Margre nie chciała powiedzieć Tæircowi przy ciele Argruna poprzedniego wieczoru?
Vergantac obrócił głowę by spojrzeć na wodza.
- Wiem, wypadek, ale gdyby nie ja, w ogóle by nie miał miejsca, nie doszło by do tej walki. - Widząc niezrozumienie na twarzy Byrna i zebranych, siwy łowca kontynuował: - Argrun wcale nie chciał walczyć z megnartem. Ja go do tego przekonałem. Ja ponoszę winę za jego śmierć.
Szmer ustał.
- To przeze mnie Argrun stanął do walki. Długo go namawiałem, przekonywałem, że skoro Twój drugi syn, Byrnie, nie podjął się tego czynu, to może on powtórzy to, co ty dokonałeś roki temu.
Tæircowi nie spodobało się, że Vergantac wspomniał o nim. Prawdą było, że proponowano mu walkę z megnartem, lecz powód, dla którego nie chciał się jej podjąć, był zdecydowanie poważniejszy i sięgał tragicznego wydarzenia z dzieciństwa. Poza tym siwy łowca mówił o tej słynnej walce Byrna, jakby każdy mógł tego dokonać. Sam jednak, podobnie jak i inni łowcy, przyznawał, że polowanie na te bestie jest za każdym razem niebezpieczne. Z rzadka zdarzało się bowiem, że jeden megnart rozbijał całą grupę zaprawionych w bojach łowców. Ostatnia sytuacja przed walką Argruna, choć zakończona brakiem strat w ludziach, była wyjątkiem, niezwykle szczęśliwym zbiegiem okoliczności.
- Po jakimś czasie wreszcie się zgodził. Gdy z nim trenowałem, wielu z was – w tym momencie Vergantac zwrócił się do łowców i wojowników obecnych w sali – z początku wątpiło w możliwości Argruna. Ba, on sam nieraz powątpiewał, nawet tuż przed tym jak pochwyciliśmy megnarta. Mimo to, nadal go wspierałem, podnosiłem na duchu i naciskałem, aż wreszcie tak on, jak i wy, uwierzyliście w jego zdolności.
Tæirc spostrzegł, że Byrn zaczyna się denerwować, chociaż starał się utrzymać kamienną twarz. Dłonie zacisnęły się w pięści.
- Dlatego to ja, i tylko ja odpowiadam za jego śmierć. I chociaż z racji tego co zrobiłem, nie powinienem prosić, to jednak błagam was, a zwłaszcza ciebie Byrnie – znów skierował swoje słowa do wodza – o wybaczenie. Przyjmij mój najgłębszy żal. Przyjmę każdą karę jaką mi wymierzysz.
Tæirc bardzo chciał, żeby teraz nastąpiło pojednanie łowcy i Byrna, żeby wódz przebaczył Vergantacowi i padnęli sobie w ramiona mimo emocji, które poprzedniego dnia Byrn odczuwał. Pragnął, żeby pojednali się i jeszcze przez chwilę ojciec zachowywał się tak pogodnie i radośnie jak to miało miejsce od wizyty Ducaifa. Niemniej wiedział, że to było niemożliwe. I żałował, że się nie mylił.
Wódz momentalnie podniósł stół przed sobą i rzucił na bok, rozsypując wokół jedzenie i napoje. W mgnieniu oka doskoczył do Vergantaca i zaczął go dusić tak mocno aż siwy łowca zbladł. Obecnych totalnie zaskoczyło i zszokowało zachowanie Byrna, toteż zareagowali z opóźnieniem. Wojownicy próbowali rozdzielić dwójkę, lecz z trudem im to szło. Furia, która opanowała Byrna, wzmocniła go i dawała nieludzką siłę. Dopiero kilku ludziom udało się zwolnić jego chwyt.
- Wiedziałem! Od początku wiedziałem! - wrzeszczał Byrn.
Vergantac próbował mówić pomimo ostrego kaszlu:
- Wodzu... uwierz mi... biłem się ze sobą... przez całe dwa dni... żeby ci o tym powiedzieć.
- Powinieneś umrzeć! Gdyby nie ty i twoja duma, Argrun-
- Wiem... moja duma... głupota... jakkolwiek byś to nazwał, i tak... nie zwróci to Argruna... Dlatego podwójnie cię... błagam, abyś mi wybaczył.
- Puśćcie mnie! - rozkazał Byrn.
Wojownicy spojrzeli po sobie i zwolnili uścisk, gdy wódz rozluźnił napięte mięśnie i przestał się szarpać.
Byrn stanął przed Vergantacem i dyszał ciężko. Wpatrywał się z wściekłością prosto w twarz siwego łowcy. W końcu wyciąnął rękę w jego kierunku. Siwy łowca z początku nie bardzo wiedział co to miało znaczyć. W końcu jednak zrozumiał, że Byrn chce się pogodzić.
- Wybaczasz? - zapytał siwy łowca z nadzieją.
Tæirc zauważył błysk w drugiej dłoni ojca. Za późno. Gdy tylko Vergantac uścisnął dłoń wodza, ten pociągnął go do siebie, wbił sztylet pod jego żebra i przekręcił.
- Wybaczam - wycedził przez zęby Byrn i wyciągnął ostrze.
Vergantac opadł na ziemię. Byrn stał nad nim i rozejrzał się po otaczających ludziach. Nikt nie śmiał podejść do zwijającego się na podłożu siwego łowcy i pomóc mu. Od razu zaczął się wykrwawiać i po chwili przestał się ruszać.
- Nie zapomnijcie, że wciąż jestem wodzem. Nie straciłem zmysłów i wiem doskonale co robię. Każdy, kto podważy moją władzę lub mój osąd, nie będzie mógł liczyć na litość.
Było to odniesienie do dyskusji, które prowadzono w osadzie od momentu śmierci Argruna. Wódz chciał się upewnić, że nikt już nie będzie kwestionował jego decyzji, co przypieczętował zabiciem najlepszego łowcy i zarazem jednego z najlepszych wojowników w grodzie. Przynajmniej na razie zapewnił sobie spokój. Spokój poprzez strach mieszkańców. Ten strach wraz z obawą przed orkami tworzył niebezpieczne połączenie.
Pytania zaczęły kłębić się w głowie Tæirca. Czy Byrn wiedział o tym co zrobił Vergantac? Czy zaproszenie na ucztę miało zmusić go, mimo depresji, do tego wyznania? Czy może wódz nic nie wiedział i zabicie siwego łowcy wynikło z przypływu gniewu? A może Byrn chciał wykorzystać napięty stosunek z Vergantacem tylko po to by zapewnić sobie wśród ludzi posłuch, który mógł stracić swoimi ostatnimi działaniami? Jednakże Tæirc nigdy nie poznał odpowiedzi.
Wódz spojrzał po raz kolejny na Vergantaca, leżącego w bezruchu w kałuży krwi, by upewnić się, że jest martwy, po czym wrócił na swoje siedzisko za wywróconym stołem i nalał sobie trochę wina.
Ucztę zakończono bardzo szybko.


----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 10.
----------------------

wtorek, 9 października 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 8.




Po Rytuale Odejścia Tæirc marzył już tylko o tym żeby się przespać. Dopiero teraz, wracając do domu, poczuł jak go wyczerpały emocje, trzymające w napięciu od poprzedniego dnia. Czuł się jakby maszerował bez ustanku od wschodu do zachodu słońca.
W bramie głównej osady wpadł na nieco poddenerwowanego Guryka.
- Czy wiesz może gdzie jest wódz? - zapytał Tæirca.
- Jest chyba jeszcze w Świętym Miejscu. Coś się stało?
- Nie, tylko... Aren kazała przekazać, że w domu zgromadzeń czeka Ducaif z jakimś pokurczem...
Całe rozmarzenie zniknęło. Ducaif! Zupełnie zapomnieli, że miał przybyć!
- Idź do Byrna i powiedz mu. Ja tymczasem pójdę spotkać się z gościem.
Guryk ruszył w stronę Świętego Miejsca.
Ducaif od roków był handlarzem i podróżował do północnych krain sprzedając tutejsze wyroby, a kupując rzeczy niedostępne na tych terenach. Miał przybyć z ostatniej podróży w dzień przed walką. Najwyraźniej musiało go coś zatrzymać po drodze skoro nie przybył na czas. Co więcej, śmierć Argruna i dziejące się po niej wydarzenia tak postawiły wszystko na głowie, że Tæircowi, a pewnie i jego rodzinie, wyleciało z głowy to spóźnienie. Chyba nawet dobrze, że Ducaif nie musiał być tego świadkiem.
Ale z jakim „pokurczem”?
Gdy znajdował się niedaleko domu zgromadzeń, zobaczył, że przy wejściu stało jakieś dziecko. Po zbliżeniu się z zaskoczeniem stwierdził, że był to karzeł. Sięgał Tæircowi do klatki piersiowej i miał dosyć tęgą budowę ciała jak na swój wzrost. W ręku trzymał jakiś dziwny, kopcący się przedmiot, który co chwila przybliżał do twarzy, po czym z ust wydmuchiwał dym.
Tæirc wiedział z opowieści Ducaifa, że kiedyś ta rasa była o wiele liczniejsza. Stare legendy mówiły jednak o jakiejś zagładzie, która bardzo uszczupliła ich liczbę. Nie znał szczegółów, gdyż nawet Ducaif ich nie pamiętał, bo całość słyszał będąc pijanym. Teraz małe grupki karłów porozrzucane były po całym świecie. Znajdowano ich nawet żyjących wśród orków na południu. Niemniej Tæirc nigdy nie widział jednego w grodzie Byrna, toteż karzeł skrzywił się, gdy ktoś zatrzymał się nieopodal i wlepiał w niego swój wzrok. Zmierzył człowieka od stóp do głowy i głośno pociągnął nosem.
- Ty musisz być Tæirc – rzucił charczącym głosem. - Ducaif czeka w środku.
Dziwne narzędzie powędrowało do ust i karzeł zrobił wdech. Zrobione było z drewnianego kloca i zwężało się lekko w stronę jego ust. Na drugim końcu wyżłobione zostało wgłębienie z jakimiś dymiącymi się ziołami w środku. Karzeł wypuścił kolejną porcję dymu, którego zapach był niezbyt przyjemny, i wyciągnął rękę z przyrządem w kierunku Tæirca.
- Chcesz? - zapytał wyraźnie zainteresowanego człowieka. - Najlepsze pyhetańskie zioło.
Tæirc pokręcił głową, na co karzeł prychnął i znów przyłożył przyrząd do warg. Tæirc nie wiedział i nie chciał wiedzieć co to jest za trucizna skoro tworzy ognisko w ciele karła. Bez wdawania się w dalszą dyskusję, wszedł do domu zgromadzeń.
Szybko zlokalizował Ducaifa. Potężny mężczyzna mężczyzna z brodą zaplecioną w dwa warkocze siedział w samym środku sali i grał na flecie jakąś spokojną melodię, wypełniając całą salę pogodnym nastrojem.
Po chwili podniósł wzrok znad instrumentu.
- Tæirc! Jak dawno cię nie widziałem! - krzyknął, spostrzegając Tæirca w otwartych drzwiach. Momentalnie przerwał grę i, gdy wstawał, instrument mało co nie wypadł mu z rąk. - Wybacz, że cię nie zauważyłem, ale tak się wczułem, że myślami byłem gdzie indziej. Powiedz mi – czy Korec wciąż pali tę przeklętą fajkę?
- Kto? Co? - zdziwił się Tæirc.
- Karzeł przed wejściem. Ma takie drewienko, do mordy je wkłada...
- Tak, tak – załapał Tæirc. – Nawet mi proponował.
- Idiota! Mówiłem mu żeby chociaż na chwilę przestał.
Z zewnątrz dobiegł ich chrypiące warknięcie.
- Słyszałem!
- Chyba rzeczywiście idiota, skoro to coś pali mu ciało – odparł Tæirc.
- Miarka się przebrała – krzyknął znowu Korec i pojawił się w drzwiach.
Ducaif zachichotał.
- Korec, spokojnie! On nie wie jak to działa - zawołał.
W odpowiedzi usłyszeli głośne prychnięcie i karzeł oddalił się od budynku. Ducaif zwrócił się do Tæirca:
- Czy Wasz szaman zalecał kiedykolwiek wdychanie ozdrawiających oparów z palących się ziół? - Tæirc przytaknął. - Widzisz, fajki działają niemal identycznie, lecz te opary wędrują prosto do twoich ust. Oczywiście wdychasz wtedy więcej dymu niż normalnie, dlatego podczas wydechu wygląda to jak wygląda. - Nie widząc zrozumienia na twarzy Tæirca, ciągnął dalej: - Kiedyś ci pokażę. I nie musisz się martwić - nie jest szkodliwe, a nawet uspokaja - i dodał szeptem – a niektórzy nie mogą bez tego żyć.
Klepnął Tæirca po ramieniu, co zostawiło go bardziej zmieszanego niż przedtem. Podszedł do stołu by schować instrument w kupce zawiniętych w skóry rzeczy.
- Opowiadaj co słychać! - odezwał się wesoło. - Przybyłem dosłownie przed chwilą. Widziałem jeszcze Aren i Margre, ale nie chciały ze mną rozmawiać. Dziwne prawda? Siedziały w jednej z izb, to postanowiłem, że trochę im poprawię nastrój i zagrałem parę radosnych utworów, ale one zaraz wyszły na zewnątrz. No to grałem sobie dalej, aż wreszcie pojawiłeś się ty.
Tæirc spuścił głowę, na co Ducaif westchnął.
- Nie mów, że ty też? Co wy wszyscy tacy przybici chodzicie? Cała osada jakaś taka smutna i nikt mi nie chce nic powiedzieć. Czyżby szaman wam umarł? Nie zdziwiłbym się, w końcu jest taki stary, że mógłby- Byrn!
W sali pojawił się wódz. Ducaif minął Tæirca i momentalnie objął Byrna.
- Bracie! Jak ja dawno Ciebie nie widziałem! - oznajmił i puścił go. - Tym razem przemierzyłem chyba pół świata! Wybacz, że nie zdążyłem na walkę Argruna, ale wiesz jakie zamieszanie jest zawsze w Væikapii. Potrafią zatrzymać za byle co.
- Tak... Też się cieszę, że Cię widzę – odparł zakłopotany Byrn.
- Dobra, to gdzie jest Argrun? Na pewno sobie dzieciak świetnie poradził. Muszę mu pogratulować. Zresztą przywiozłem mu coś. I nie tylko jemu.
Byrn spojrzał na Tæirca, stojącego za Ducaifem. Syn odpowiedział mu kręceniem głowy. Zatem Ducaif jeszcze nie wiedział.
Wódz wziął głęboki wdech i powiedział wprost:
- Argrun nie żyje.
Dobry humor w mgnieniu oka opuścił Ducaifa. Nie mógł uwierzyć swoim uszom.
- Nie... nie mówicie chyba poważnie?
Ducaif obejrzał się na Tæirca, który kiwnął tylko głową, potwierdzając to co powiedział jego ojciec.
- Ale... jak?
- Walka z megnartem zakończyła się tragicznie. On... - Tæirc próbował pozbierać myśli, lecz nie potrafił powiedzieć co tak naprawdę się stało. Mimo że działo się to poprzedniego dnia, Tæirc pamiętał wszystko jak przez mgłę, jakby nie chciał przypominać sobie tego zdarzenia. Jakby to był tylko zły sen. - Zginął... Bestia staranowała Argruna. Próbowaliśmy go jeszcze uratować, ale... zmarł na miejscu.
Ducaif spuścił wzrok.
- Przecież on był taki zdolny. Lepszego, tak młodego wojownika nigdy nie widziałem – stwierdził Ducaif. „Nie tylko ty tak myślałeś, stryju,” pomyślał Tæirc. - Mów jak wyglądała walka! Opowiadaj!
- Wszystko szło dobrze, widać było po nim pewność siebie, dobre wyszkolenie... gdy nagle upadł i nie mógł się podnieść. - Tæirc ominął fragment z miotaniem się brata po Kręgu. Nie chciał jeszcze bardziej dobijać stryja. - Nie zdążyliśmy... powstrzymać megnarta.
- Przodkowie!
Ducaif chwycił się za głowę. Uwielbiał Argruna i często się z nim widywał, także z powodu swojej ciężkiej sytuacji rodzinnej. Dla niego to też była bolesna strata.
- Odprawiliście już Rytuał Odejścia?
- Tak, odbył się dzisiaj o wschodzie słońca.
- Szkoda, że przynajmniej na to nie zdążyłem. Niechaj Przodkowie mają go w opiece – szepnął.
Co było dziwne, po chwili milczenia, Ducaif się rozchmurzył. Spojrzał na swoje rzeczy przykryte skórami i rzekł do Byrna:
- Może nie zwróci ci to syna, ale nie chcę też abyś się za długo zamartwiał po jego śmierci. Nie będę ci mówił żebyś szedł naprzód i żył dalej swoim życiem, bo to nie ma sensu. Poza tym, nie da się tego zrobić z miejsca. W końcu ja też przez to przechodziłem.
Ducaif miał ósemkę dzieci. Różne nieszczęścia poprzez roki spowodowały jednak, że do dorosłości dożyła tylko jedna z córek. Życie wystawiło go tym na ciężką próbę i mimo to, podchodził do niego z wyraźną pogodą ducha. Tłumaczył to zawsze potrzebą parcia naprzód. „Myśl o przeszłości, ale nie żyj w niej,” mawiał.
- Dlatego mam dla ciebie co innego niż rady, bracie - kontynuował. - Wiesz, że dużo podróżuję. I tak jak człowiek spragniony jest odkrywania, tak potrzebuje się też od czasu do czasu napić. Specjalnie zboczyłem z wcześniej ustalonej trasy by przywieźć ci najlepszy trunek w całym znanym świecie.
Po tych słowach poszedł za stół, zza którego bez większego wysiłku wyciągnął sporą beczkę. Tæirca zawsze zaskakiwała siła stryja. Już dawno mógł spokojnie pokonać Byrna w bezpośredniej konfrontacji gdyby nie to, że od walki wolał handel i podróże.
- Nigdy nie piłem lepszego napoju od sewijngardzkiego wina. Myślę, że ci zasmakuje. Sprawi ci albo radość... albo więcej smutku. Miałem przywieźć ci więcej, ale wpadłem jeszcze do siebie i mogłem wziąć teraz tylko jedną sztukę. Reszta została w domu, choć mniemam, że do teraz wszyscy zdążyli się podzielić pozostałymi beczkami.
Byrn oniemiał. Ducaif znów zachichotał i zaczął mówić dalej:
- To nie wszystko. - Wrócił na stronę Byrna i Tæirca. - Jakiś czas temu moi ludzie natrafili na dziwny kamień, a potem następny i następny, aż przez rok zebrało się kilka. Mam nawet jeden przy sobie. - Wyciągnął z jednej skóry kawałek skały o kolorze ciemnych chmur. Ledwo mieścił się w jego potężnej dłoni. - Nigdy takich nie widzieliśmy. Wziąłem je zatem ze sobą na drogę. W Pyhætanie dowiedziałem się, że jest to świetny materiał na broń i jest coraz bardziej powszechny na północy. Uwierz mi Byrnie, że podczas swojej podróży widziałem oręż zrobiony z tych skał i jest o wiele wytrzymalszy od tego co my na co dzień używamy.
Wyciągnął zza pasa sztylet z brązu. Podobne mieli wszyscy w osadzie, tym bardziej Byrn i Tæirc. Broń była barwy piasku i odbijała trochę światła, a przez środek do połowy ostrza biegło wzmocnienie by się nie złamała. Z tego materiału zrobiona była większość oręża w grodzie, głównie miecze, ale i topory i groty włóczni i strzał. Tymczasem niektórzy wciąż używali maczug, nie tylko z szacunku do przodków, ale i obrażeń jakie zadawały. „A Guryk dla efektów, jakie dają” zażartował w głowie Tæirc, chwytając się na tym, że dobry nastrój stryja udzielił mu się.
- Na pewno nieraz wasza broń się łamała, o tak – Ducaif położył skałę na stole i uderzył w nią sztyletem tak mocno, że ostrze pękło, a deski zatrzeszczały. Tæirc i Byrn drgnęli, lecz Ducaif zdawał się tego nie zauważyć. - Widzicie?
Pokazał im odłamany kawałek broni. Musiało zadowolić go zaskoczenie na twarzy brata i bratanka, toteż kontynuował.
- Postanowiłem zatem, że zlecę któremuś pyhetańskiemu kowalowi, który się na tym zna... Nie żebym miał coś do naszych, nie, nie, ale poprosiłem go o wykucie ostrza dla... - zrobił przerwę - dla Argruna. Nie wiedzieliśmy ile tego wziąć, więc wzięliśmy wszystko... No, prawie wszystko.
Odłożył kamień i ułamany kawałek ostrza. Wziął do ręki podłużny przedmiot i odwinął go ze skór. Tæirc i Byrn nie mogli uwierzyć własnym oczom. Ducaif trzymał w ręce długi, wspaniałej roboty miecz. Nie różnił się zbytnio od broni, której używali na tych terenach, lecz wyglądał solidniej. I był zdecydowanie piękniejszy. Rękojeść owinięta była materiałem barwy ciemnej czerwieni. Głownia miała długość mniej więcej od kolana do bioder u zwykłej osoby i w świetle błyszczała bardziej niż tamten sztylet. „Ile tych kamieni zebrali?”, zadał sobie pytanie Tæirc.
- Niezwykle wytrzymały i świetnie wyważony. Nic nie stanie ci na drodze. Każdy będzie ci go zazdrościć, bracie. Noś go zatem z dumą. No chyba, że chcesz go przerobić na naczynia, bo słyszałem też od tego pyhetańskiego kowala, że materiał całkiem nieźle nadaje się na miskę. - Ducaif znowu zachichotał.
Byrn nie słyszał żartu brata. Spojrzał zszokowany najpierw na beczkę z winem, a potem znów na miecz.
- Bracie... Nie wiem co powiedzieć... - szepnął. - Te dary...
- Nie musisz nic mówić. Nie spraw tylko proszę, by przeszłość tobą zawładnęła. - Ducaif uśmiechnął się do Byrna, po czym krzyknął na zewnątrz: - Korec, zbieramy się!
- Nie zostaniecie na dłużej? - zdziwił się wódz.
- Wybacz, bracie, lecz czekają na mój powrót. Wspomniałem już, że zanim do was przybyłem, odwiedziłem swoje strony. Obawiam się, że nie zostawili mi nic dla siebie.
Ruszył w stronę wciąż otwartych drzwi i miał już zamiar wyjść, gdy stanął.
- Coś nie tak? - zapytał Tæirc.
- Czy wspominano wam o Agæracie w ostatnich dniach?
- Nie, żadnych informacji – odparł Byrn.
- Zastanawiam się czy psuć Ci nastrój – zawahał się Ducaif. - Złe wieści w tym czasie mogą go jeszcze pogorszyć, a widzę, że nie czujesz się za dobrze.
- Już chyba nic gorszego od śmierci mojego syna nie może się zdarzyć – odpowiedział z wątłym uśmiechem Byrn.
Ducaif podszedł z powrotem do brata i swojego bratanka.
- Będąc u siebie, łowcy przekazali mi, że Agærat znowu z nas drwi.
Byrn skrzywił się.
- Po raz kolejny narusza południowe granice - dokończył Ducaif to co miał na myśli. - Nie chciał chyba żebyście o tym wiedzieli. Podobno miało się to stać trzy dni temu, a moi ludzie dowiedzieli się dopiero wczoraj. To tylko kwestia czasu gdy ten pomyleniec wywoła otwarty konflikt z orkami.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 9.
----------------------


sobota, 22 września 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 7.


O brzasku zapiał kogut, przypominając mieszkańcom osady o zbliżającym się Rytuale Odejścia. Słońce nie pojawiło się jeszcze na horyzoncie, lecz niebo powoli zmieniało kolor na jaśniejszy. Niedługo miał nastać świt, co zwiastowały też pierwsze śpiewy ptaków.
Okoliczne tereny i osada skryta była wciąż w mroku. Mimo to, Tæirc zdołał dostrzec ludzi pojawiających się między chatami. Powoli, bez pośpiechu przygotowywali się do pożegnania Argruna. Z czasem na zewnątrz wychodziło ich coraz więcej, a po chwili pod dom zgromadzeń zaczynali przychodzić pierwsi. Część jednak zostawała przy domach lub przy drodze przebiegającej przez środek grodu, by dołączyć do orszaku później. Czterech wojowników, z których Tæirc rozpoznał tylko dwójkę, szło pod górę w jednej grupie. Skinęli oni synowi wodza i poszli po ciało jego brata.
Nagle wśród zbierających się pod domem zgromadzeń mieszkańców Tæirc dostrzegł Natelę. Nie mieli okazji porozmawiać poprzedniego dnia, dlatego, kiedy podeszła do niego, objął ją czule.
- Martwię się o Ciebie – szepnęła. Nie odpowiedział, mówiła więc dalej: - Śmierć Argruna musiała być dla Was potworna.
Tæirc odsunął się nieco, nie puszczając jej przy tym, i spojrzał na nią ze zmarszczonymi brwiami.
- Natelo, nie zapominaj przecież o innych! Sama wczoraj widziałaś jaki nastrój panował w osadzie. To było potworne dla nas wszystkich.
- Tak, wiem, ale nie chcę ciebie widzieć w smutku. Słyszałam też od Guryka co dzieje się z wodzem. Czy to prawda?
Westchnął.
- To co się z nim działo poprzedniego dnia... Wydaje mi się, że czuje się lepiej, ale... - Rzucił okiem na otwarte drzwi domu zgromadzeń. W tej chwili czwórka wojowników wyszła ze środka z ciałem na swoich ramionach. Argrun wciąż leżał na prowizorycznych noszach z poprzedniego dnia. - Musimy odprawić Rytuał Odejścia. Wszyscy tego teraz potrzebujemy. A najbardziej mój brat.
Natela dotknęła policzka Tæirca.
- Wiedz, że gdybyś mnie potrzebował...
Chwycił jej dłonie i spojrzał głęboko w jej piękne, ciemnozielone oczy.
- Wiem i dziękuję. Cieszy mnie Twoja troska, Natelo, lecz teraz...
Ponownie skierował wzrok na zwłoki swojego brata.
- Rozumiem – odparła i pocałowała go w policzek.
Po chwili w drzwiach domu zgromadzeń pojawił się Byrn. Wyglądał znacznie lepiej niż poprzedniego dnia. Chociaż smutek wciąż malował się na jego twarzy, był pogodniejszy. Przeniesienie ciała tutaj oraz czuwanie do późna okazały się, wbrew wcześniejszym pozorom, pomocne dla niego. Rozradowało to nieco Tæirca.
Lecz nie na długo.
Za wodzem stały Aren i Margre. W przeciwieństwie do Byrna, wyglądały na wyczerpane przez rozpacz i przytłoczone emocjami. Znacznie gorzej znosiły rodzinną tragedię. Tak jak Tæirc, nie zmrużyły pewnie oka przez całą noc, ale na nich odbiło się to beznadziejnie.
Na widok całej trójki, zebrani pod domem zgromadzeń mieszkańcy, w tym Natela, pochylili głowy. Wódz zachował kamienną twarz, lecz Tæirc wiedział, że ten obraz wzruszył ojca. Byrn spojrzał na czwórkę, która trzymała Argruna, i kiwnął im głową. Poprawili uchwyty i zaczęli iść w kierunku głównej bramy grodu. Następnie Byrn wziął za ręce Aren i Margre i ruszył, a za nimi reszta ludzi. Zanim Tæirc podążył za orszakiem, spojrzał jeszcze w dal. Czerwona, wpadająca nieco w żółć, tarcza słońca pojawiła się na horyzoncie i powoli wznosiła się. Jej światło mieszało się z błękitem nieba i chmurami, tworząc niesamowitą feerię barw, jakiej nigdy w swoim życiu nie widział. Wprawiło go to w niemożliwą do opisania duchową radość, która miała pozostać przy nim aż do zmroku.

Święte Miejsca od pokoleń służyły do odprawiania najważniejszych obrzędów i każda z osad znajdująca się w tutejszych krainach miała taki punkt w swojej okolicy. Na terenach należących bezpośrednio do Byrna, była to spora polana o kolistym kształcie, znajdująca się w środku lasu na zachód od grodu. W jej środku mieściło się szerokie koło wypalonej ziemi, na którym właśnie parę osób skończyło układać sięgający do pasa stos drewna. Kilka kroków dalej stał Grutan wsparty o ramię Rægoka. Pilnowali drobne ognisko, obok którego leżały cztery pochodnie przygotowane na Rytuał.
Czwórka niosąca nosze położyła ciało na stosie i dołączyła do ludzi ustawiających się naokoło polany wzdłuż linii drzew. Tæirc spostrzegł, że byli tam niemal wszyscy mieszkańcy osady. Niemal, gdyż w tym czasie grupka wojowników strzegła bezbronnego grodu na czas Rytuału, natomiast kilku łowców rozrzuconych po okolicznych terenach wypatrywało ewentualne zagrożenia. Chociaż osada ulokowana była pomiędzy terenami sojuszników, zawsze istniało jakieś ryzyko i Byrn nie chciał go podejmować. Tæirc obawiał się, że w przypływie szaleństwa z poprzedniego dnia, zdecyduje by wszyscy bez wyjątku stawili się na Rytuale. Na szczęście stało się inaczej.
Kiedy wśród zebranych w Świętym Miejscu zapanował już spokój, Grutan puścił Rægoka i powoli podszedł bliżej stosu.
- Bracia i siostry – zaczął. Jego głos, mimo podeszłego wieku, nadal był donośny. Przez prawie trzydzieści roków swojego życia Tæirc widział jak szaman się zmieniał i starzał. Ciało słabło i malało, lecz jego gardło wciąż było mocne. - Połączmy się w modlitwie do tych, których słowa od dawna są kierunkowskazem na ścieżce naszego życia. Wezwijmy naszego brata, by powrócił do swojego ciała i ostatni raz ujrzał nas przed wiecznym życiem.
Ludzie zaczęli jednym głosem:
- Wołamy Cię, Argrunie, byś przyszedł do nas i wrócił do ciała, w którym wszystko się dla Ciebie zaczęło i wszystko się skończyło. Tymi uszami słuchałeś nauki Przodków, tymi oczami patrzyłeś i tymi rękami wykonywałeś ich wolę. Nie kontynuuj ziemskiej wędrówki. Zobacz nas ostatni raz, by udać się do Przodków.
Każdy znał te i dalsze fragmenty Rytuału Odejścia na pamięć. Ich społeczność była tak mocno ze sobą związana, iż często pojawiali się na wspólnych obrządkach, nawet jeśli dotyczyły osób spoza najbliższej rodziny. Skutkiem tego kwestie szamana mówili w myślach razem z nim.
- Argrunie! - rzekł Grutan w kierunku ciała. - Byłeś członkiem naszej rodziny. Choć młody ciałem, nie zaznałeś strachu i do samego końca walczyłeś. Nie poddawałeś się, gdy wielu zwątpiło. Tak jak my tobie pomagaliśmy, tak i ty pomagałeś nam. Będziemy o tobie pamiętać do końca naszych dni, nawet gdy ty przestaniesz rozpoznawać nasze twarze w Czasie Odnowy.
Kiedyś, gdy Tæirc był jeszcze dzieckiem, nie rozumiał o co chodziło w Czasie Odnowy. Było dla niego niejasne czemu duch zmarłego miał zapomnieć o swoich bliskich. I czemu miał nie wracać pamięcią do swojego życia? Z czasem jednak zaczynał pojmować ich znaczenie. Przodkowie nie kierowali się osobistymi uczuciami by pomagać żyjącym. Każdy otrzymuje ich wsparcie w równym stopniu i, by tak się stało, każdy musi być dla nich tak samo ważny. Dlatego ludy z tych i wielu okolicznych terenów, nie tylko sojuszniczych, wierzyły, że ci, których dusza opuszcza ciało, muszą zapomnieć o wszystkich których znają. Każda zapamiętana twarz może zachwiać duchową równowagą nie tylko samej duszy, ale i świata. Dopiero w momencie, gdy umrze ostatnia znajoma osoba, dusza dostępuje zaszczytu dołączenia do grona Przodków i razem z nimi ma możliwość powrotu do świata żyjących, by opiekować się ludźmi. Czas do tego momentu nazywany był właśnie Czasem Odnowy.
Grutan spojrzał na Byrna i jego rodzinę i wskazał im ręką na ognisko przed Rægokiem. Wódz, Tæirc, Aren oraz Margre podeszli, wzięli pochodnie i odpalili je z ogniska, po czym stanęli naprzeciw czterech rogów stosu.
- Idź teraz tam, gdzie my jeszcze nie możemy pójść – dodał na koniec szaman.
Cała czwórka podłożyła ogień, który dość szybko objął cały stos. Według tradycji czynność tą mieli zrobić członkowie najbliższej rodziny, a jeśli nie byli dostępni albo nie żyli, mógł każdy, kto miał kontakt ze zmarłym. Zawsze jednak cztery osoby. Symbolizowało to cztery strony świata, a zatem to, że Przodkowie byli wszędzie.
Grutan zaczął mówić, a mieszkańcy osady po chwili dołączyli się:
- Przodkowie, usłyszcie swój lud, wysłuchajcie naszych wezwań i przybądźcie. Przyjdźcie po jedno z waszych dzieci, które odeszło nagle i niespodziewanie. On czeka na was tak, jak ci przed nim czekali, i tak, jak my będziemy czekać, gdy przyjdzie nasz czas. Nie pozwólcie by jego dusza błąkała się w zwierzęcym szale po świecie żywych, nie mogąc dostąpić zaszczytu oglądania Waszego oblicza. Prosimy was, Przodkowie, przybądźcie.
Zamilkli.

Wtem, przy akompaniamencie ognia i trzaskającego drewna, ktoś zaczął śpiewać. Ludzie spoglądali po sobie niepewnie, gdyż było to niespotykane podczas Rytuału. Głos mimo to nie cichł. Kontynuował, lecz trochę wstydliwie. Choć słowa były nieco niewyraźne, Tæirc szybko rozpoznał pieśń.

Drogą przez życie kroczymy,
Którą przed nami szło wielu.
Choć odnóg wiele ma groźnych,
Do jednego idą celu.

Po chwili do śpiewu dołączył Byrn, następnie Aren, Tæirc, aż w końcu niemal wszyscy obecni w Świętym Miejscu.

Razem się w tym trzymamy
Bo sam tego nikt nie zniesie.
Gdy jeden nagle upadnie,
Drugi go zawsze podniesie.

Wtem ktoś swe kroki przyspieszył,
Gna, na nas spojrzeć nie raczy.
Szybko się od nas oddala,
Tylko przed siebie się patrzy.

"Stój, przyjacielu! Poczekaj
I nie znikaj z oczu moich!
Nie śpiesz się, proszę, nie biegnij!
Nie zostawiaj braci swoich!"

Czy usłyszy on wołanie
Gdy naprzód go niosą nogi?
Czy stanie, gdy jak najszybciej
Chce ujrzeć kres wspólnej drogi?

Lecz wiemy, że on poczeka
Tam, gdzie wszyscy się gromadzą
I razem ujrzymy Przodków,
Co drogą nas tą prowadzą

Przez cały ten czas tylko Grutan milczał. Gdy zebrani na polanie mieszkańcy dołączyli do pieśni, kiwnął głową w rozczarowaniu. Rægok rzucał okiem to na nauczyciela to na zebranych i nie wiedział co czynić. Zapewne nucił cicho żeby poczuć wspólnotę z innymi. W połowie Grutan opuścił Święte Miejsce. Tæirc był pewien, że dla szamana było to za dużo. Od roków był on pośrednikiem między Przodkami a ludźmi, przekazywał naukę tych, którzy odeszli dawno temu. Nie podobało mu się zatem, że tradycja, której zasad starał się ściśle przestrzegać, zostaje po raz kolejny nagięta w ciągu ostatnich dni. Rægok odrobinę spanikował i nagle ruszył ze swojego miejsca by towarzyszyć szamanowi.
Natomiast reszta ludzi stała jeszcze w Świętym Miejscu przez jakiś czas, wpatrując się, już w ciszy, w płonące drewno, po czym, pojedynczo lub w małych grupkach, odchodzili w kierunku osady. Wśród nich był Vergantac, który podszedł do Byrna z chęcią do rozmowy. Widać było po nim, że jest skruszony. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, wódz spojrzał na niego z wściekłością i siwy łowca odpuścił.
Otoczenie powoli pustoszało. Tæirc mówił innym, że oni zajmą się przypilnowaniem ognia, aż na polanie pozostał tylko on i Byrn. Stali i patrzyli w milczeniu na ogień, który dość szybko spalił cały stos.
Kiedy płomień miał zaraz zgasnąć, Tæirc spojrzał w bezchmurne niebo. Nie wiedział jak długo przebywali w Świętym Miejscu, ale musiało być już chyba południe. Podszedł do ojca.
- Jak myślisz, Tæirc - czy Argrun jest teraz szczęśliwy? - zapytał Byrn, ubiegając pytanie syna.
- Nie, ojcze, nie myślę, że jest. Ja to wiem. Czuję to w sercu. Wszyscy dążymy do tego, by dołączyć do Przodków. Tam w końcu prowadzi nas droga życia.
Byrn powstrzymywał łzy.
- Wracaj do domu, synu. Ja jeszcze... zostanę tu przez chwilę...
Tæirc ruszył w kierunku domu. Będąc już pomiędzy drzewami na leśnej ścieżce, spojrzał po chwili za siebie. Wódz stał bliżej popiołu z uniesioną do góry głową. Tæirc uśmiechnął się lekko.
- To już koniec... prawda? - zapytał siebie Tæirc.
W odpowiedzi usłyszał jedynie szum lasu.
- Żegnaj, Argrunie, bracie mój. Czekaj na nas u kresu drogi. Razem ujrzymy Tych, których nauki nas prowadzą – szepnął i ruszył do osady.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 8.

----------------------



czwartek, 6 września 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 6.



Przygotowania zmierzały ku końcowi. Tæirc spędził ranek na chodzeniu po grodzie tam i z powrotem, sprawdzając czy wszystko jest w porządku. Większość z wojowników była jednak gotowa już poprzedniego dnia, zatem czas ten spędzali na relaksowaniu się i towarzyskich pogawędkach. Jedynie garstka sprawdzała, czy niczego nie zapomnieli.
W pewnym momencie Tæirc zauważył jak pomiędzy dwoma chatami Guryk żywiołowo machał rękami oraz stroił różne miny do dzieci zebranych na ławie przed nim, czemu przyglądali się też dwaj stojący nieopodal wojownicy. Guryk był starszy od Tæirca o parę roków, lecz mimo tej różnicy dogadywali się świetnie. Doskonale władał bronią i miał świetny zmysł do tworzenia opowieści. W większości z nich to on odgrywał rolę głównego bohatera. Szkoda tylko, że w dużym stopniu były całkowicie zmyślone.
- …i zamachnąłem się tak, że przeciwnik stracił równowagę i upadł na ziemię jak ciężki głaz.
Dzieci aż klasnęły z radości.
- Co wtedy zrobiłeś? - zapytał z ogromną ciekawością Argrun, siedzący wśród nich. Wpatrzony był w wojownika jakby ten zaraz mu miał zdradzić największą tajemnicę prawdziwej sztuki walki bronią.
- Zaśmiałem się szyderczo, chwyciłem swoją maczugę mocniej – Guryk zacisnął dłonie przed sobą na swojej wyimaginowanej broni, po czym uniósł je nad głowę – i rozłupałem jego-
- Tak, tak, wszyscy to już słyszeli – przerwał Tæirc, ciągnąc ręce przyjaciela do tyłu. Guryk niemal się przewrócił, na co dzieci zachichotały.
- Ale oni najwyraźniej nie. – Wojownik wskazał na swoich słuchaczy.
- Właśnie, Tæirc, wszystko zepsułeś! - obraził się jeden z chłopców, siedzący na prawo od Argruna.
- Zresztą sam słyszałeś - już miałem kończyć. Dochodziłem do najlepszej części! - Guryk zrobił przesadzenie smutną minę by jeszcze bardziej rozbawić dzieci.
- Najlepsza część? - zdziwił się Tæirc. - Przyjacielu, nie chcę żeby jedyne co chodziło po ich głowach to...
- Nie przesadzaj, już są duzi! – wtrącił Guryk, nagle zmieniając wyraz twarzy. Tæirc spojrzał po dzieciakach. Miały średnio po kilka wiosen, choć dwóch lub trzech było wyraźnie starszych, w tym Argrun. – Niedługo będą musieli wiedzieć jak radzić sobie z przeciwnikami, prawda? – W tym momencie Guryk puścił oko do swojej małej widowni.
- Na razie Argrun ma ważniejsze rzeczy do zrobienia niż nauka rozwalania głów. - Zanim Guryk zdążył odpowiedzieć, Tæirc zwrócił się do brata: - Matka chce Cię widzieć.
- Teeraaz? - jęknął Argrun, krzywiąc się przy tym bardzo.
- Jesteś jej potrzebny. Guryk dokończy Ci swoją historię jak wrócimy z wyprawy. A teraz chodź – Tæirc wyciągnął dłoń w stronę braciszka.
Argrun chwycił ją z niechęcią i, gdy już miał odchodzić, usłyszał za sobą Guryka:
- Jego czerep wybuchł! Piękna fontanna krwi!
Siedzące dzieci wydały z siebie długie „Ooo!” Tæirc pokręcił głową.
- Guryku! - powiedział, odwracając głowę w stronę przyjaciela.
Wojownik po prostu wzruszył ramionami, dając do zrozumienia, że taki już jest, następnie zaczął opowiadać pozostałym kolejną rozciągniętą do granic absurdu historię.
- Daleko się wybieracie? - zapytał Argrun po chwili.
Tæirc zastanowił się chwilę.
- Pamiętasz jak szliśmy kiedyś do wioski Ducaifa?
Na twarzy chłopca pojawiła się konsternacja i po chwili kiwnął głową. Była to wtedy jego pierwsza dłuższa podróż. I chociaż trwała pół dnia, a większość tego czasu spędził na wozie, ku zaskoczeniu rodziny wykazywał ochotę na więcej.
- No to wiedz, Argrunie, że ja będę jeszcze dalej.
Zrobił duże oczy. Tæirc wiedział, że zaraz padnie to jedno pytanie, które jego braciszek zawsze zadawał ojcu przed wyprawami:
- Czy mogę iść z Wami?
- Argrunie, jesteś jeszcze za młody.
- Nie jestem za młody! - zaprotestował chłopiec.
Tæirc westchnął.
- Posłuchaj mnie. – Kucnął, by popatrzeć Argrunowi prosto w oczy, i chwycił go za ramiona. - Jesteś jeszcze dzieckiem. Jesteś mały, nie potrafisz walczyć...
- Wcale nie! Jestem duży i potrafię! Ojciec mnie uczy!
- Ale to nie jest prawdziwa walka. Gdy stajesz przeciwko prawdziwemu wrogowi, czy to człowiekowi czy groźnej bestii, on nie ma dla Ciebie litości, nie da Ci drugiej szansy gdy się pomylisz.
Chłopiec posmutniał i spuścił głowę.
- Argrunie, obiecuję Ci, że za kilka roków, gdy będziesz już dorosły, weźmiemy Cię ze sobą. Może będziesz miał nawet okazję rozbić parę łbów jak to Guryk robi. - Argun wyraźnie się rozradował na dźwięk ostatnich słów. - A teraz biegnij do domu. Matka czeka.
Argrun z miejsca pognał pod górę do domu zgromadzeń. Po drodze minął Byrna, mało na niego nie wpadając.
- Ech, pomyśleć, że Ty także byłeś taki jak on – zaśmiał się Byrn po zbliżeniu do Tæirca. - Też miałeś dwanaście wiosen i, żądny bitki, chciałeś chodzić wszędzie gdzie dorośli...
- Ojcze, przestań, to już minęło.
- Faktycznie, było, minęło. Jesteś teraz nie dzieckiem, a dorosłym wojownikiem i moim synem. Jestem dumny, że wyruszasz z nami.
Tæirc spojrzał na znajdujący się na zboczu dom zgromadzeń, przy którym po chwili pojawił się i zniknął w środku Argrun. Wyprawa ta była pierwszą wyprawą wojenną Tæirca. W przeciwieństwie do innych młodzieńców, on nie palił się do wojaczki i spokojnie czekał na przekroczenie wieku dorosłego, co nastąpiło ostatniej zimy.
W tym momencie Byrn pochylił się ku niemu i rzekł ciszej:
- No chyba, że idziesz, bo chcesz mieć po raz pierwszy pewność, iż Guryk rzeczywiście mówi głupoty.
Byrn zachichotał, na co Tæirc odparł:
- Nie muszę tego widzieć na własne oczy by stwierdzić, że bajdurzy.
- Słyszałem jego historyjki wiele razy i nie widzę sensu by robić to raz kolejny, zwłaszcza, że i tak częstokroć zmienia szczegóły. Oczywiście najczęściej przywoływana to ta jak wspaniale walcząc sam na sam na koniec rozłupał przeciwnikowi głowę.
- Przyłapałem go jak mówił to Argrunowi i innym dzieciakom.
- Najśmieszniejsze jest to - kontynuował Byrn, - że nie kłamie w jednej rzeczy: ona rzeczywiście wybuchła. Widok, jak zaraz po tym próbował otrzepać siebie z krwi, skacząc przy tym wokół i wrzeszcząc, był naprawdę komiczny.
Byrn spróbował naśladować ruchy Guryka z tamtego momentu, ale Tæirc wywrócił tylko oczami z zażenowania poczuciem humoru swojego ojca.
- Jak Cal? - zapytał Byrn, zmieniając nagle temat i stając spokojnie.
- Matka mówi, że dzisiaj jest lepiej. To pewnie dzięki amuletowi, który Grutan dał nam wczoraj. Kazał także wciąż podawać zioła. - Tæirc westchnął głęboko. - Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to Cal ma niedługo wyzdrowieć.
- Miejmy wiarę, że Przodkowie jej nie opuszczą.
- Nie opuszczą jej, Ojcze – odparł z pewnością. - Nie opuszczą.
W tym momencie przed nimi pojawił się łowca o siwych włosach.
- Byrnie, wróciliśmy ze zwiadu – powiedział po pozdrowieniu obu wojowników.
- I jak?
- Znaleźliśmy, niecały dzień drogi stąd. Jeśli wyruszymy teraz, dotrzemy tam przed zmierzchem. Jeden z łowców Cakaca twierdzi, że to na pewno ta wioska, bo rozpoznał paru awanturników kręcących się przy palisadzie. Postanowił ją obserwować z lasu nieopodal, dlatego został tam razem z jednym z naszych ludzi. W razie problemów wyruszą do nas od razu, choć nic na to nie wskazywało.
- Dziękuję, Vergantacie. Jak tylko wyruszymy, zaprowadzicie nas tam.
Siwy łowca oddalił się.
- Słyszałeś? Mają nawet palisadę! - zauważył z pogardą Byrn i gwizdnął. - Mimo to liczę, że skończy się tylko na ich porządnym wystraszeniu.
- Czyżbyś myślał o zawarciu z nimi sojuszu? - zdziwił się Tæirc. - Ojcze, który to raz? Plemiona z południa jakoś nigdy nie kwapiły się do zawiązywania z nami trwalszych przyjaźni.
- Cakac podchodzi do tego bardzo poważnie, w końcu nachodzili głównie jego ziemie. Bierze wszystkich swoich wojowników, podczas gdy my tylko połowę. Ale spróbować na pewno nie zaszkodzi. W końcu to tylko jedna osada, a, nie licząc Cakaca, po naszej stronie jest jeszcze Ducaif i Bærguvn. Zresztą czasy są przecież niespokojne i każdy sojusznik jest tak samo istotny...
- Przyznaj, że tak naprawdę chcesz mieć kogoś, kto w razie potrzeby przyjmie na siebie pierwszy atak orków. Z tego co obaj wiemy, to oni graniczą ze sobą.
Zamiast odpowiedzieć, Byrn uśmiechnął się.
- Niedługo wyruszamy. Zbierz ludzi pod bramą.
Tæirc przytaknął i przeszedł ostatni raz wioskę, oznajmiając o zebraniu. Wybierający się na wyprawę wojownicy zaczęli wtedy żegnać się z bliskimi, wzięli swoją broń, dodatkowe odzienie oraz nieco prowiantu i ruszyli pod główne wejście do grodu.
Byrn czekał na nich na wieży nad bramą. Gdy zeszli się już wszyscy, krzyknął w dół:
- Panowie! To jak - idziemy skopać te parszywe dupska z południa?
Odpowiedział mu gromki okrzyk kilkudziesięciu męskich gardeł i ich wzniesiona broń. Byrn zszedł do wojowników, wyszedł z nimi za bramę i całą grupą skierowali się na południe. Zanim Tæirc opuścił wioskę, spojrzał za siebie. W pewnej odległości zobaczył brata. Pomachał mu na pożegnanie. Argrun odpowiedział tym samym.

Trzeciego dnia o zmierzchu wojownicy w wyraźnie pogodnych nastrojach wrócili do domu. Okazało się, że awanturnicy nachodzący tereny Cakaca, nie byli tak chętni do walki gdy tylko zobaczyli przeważające siły pod swoją palisadą. Byli też na tyle głupi, że nie spodziewali się żadnego najazdu, toteż nie prosili o pomoc ani z osad na wschodzie, ani na zachodzie. Byrnowi udało się uzyskać od tamtejszego wodza, niejakiego Agærata, gwarancję pokoju i wsparcia w wypadku zagrożenia. Agærat usłyszał to samo z ust Byrna i ucieszyło go to na tyle, że urządził ucztę na cześć nowego sojuszu. Cakac nie był zbytnio zadowolony z tego powodu, ale Byrn przekonał go w jakiś niewiadomy dla Tæirca sposób, co całkowicie zmieniło jego nastawienie.
Ogólne rozradowanie uleciało natychmiast kiedy Tæirc i Byrn zobaczyli się wreszcie z rodziną w swoim domu zgromadzeń. Nie mogli wtedy uwierzyć własnym uszom.
Cal zmarła w nocy po ich wyruszeniu.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 7.
----------------------