sobota, 22 września 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 7.


O brzasku zapiał kogut, przypominając mieszkańcom osady o zbliżającym się Rytuale Odejścia. Słońce nie pojawiło się jeszcze na horyzoncie, lecz niebo powoli zmieniało kolor na jaśniejszy. Niedługo miał nastać świt, co zwiastowały też pierwsze śpiewy ptaków.
Okoliczne tereny i osada skryta była wciąż w mroku. Mimo to, Tæirc zdołał dostrzec ludzi pojawiających się między chatami. Powoli, bez pośpiechu przygotowywali się do pożegnania Argruna. Z czasem na zewnątrz wychodziło ich coraz więcej, a po chwili pod dom zgromadzeń zaczynali przychodzić pierwsi. Część jednak zostawała przy domach lub przy drodze przebiegającej przez środek grodu, by dołączyć do orszaku później. Czterech wojowników, z których Tæirc rozpoznał tylko dwójkę, szło pod górę w jednej grupie. Skinęli oni synowi wodza i poszli po ciało jego brata.
Nagle wśród zbierających się pod domem zgromadzeń mieszkańców Tæirc dostrzegł Natelę. Nie mieli okazji porozmawiać poprzedniego dnia, dlatego, kiedy podeszła do niego, objął ją czule.
- Martwię się o Ciebie – szepnęła. Nie odpowiedział, mówiła więc dalej: - Śmierć Argruna musiała być dla Was potworna.
Tæirc odsunął się nieco, nie puszczając jej przy tym, i spojrzał na nią ze zmarszczonymi brwiami.
- Natelo, nie zapominaj przecież o innych! Sama wczoraj widziałaś jaki nastrój panował w osadzie. To było potworne dla nas wszystkich.
- Tak, wiem, ale nie chcę ciebie widzieć w smutku. Słyszałam też od Guryka co dzieje się z wodzem. Czy to prawda?
Westchnął.
- To co się z nim działo poprzedniego dnia... Wydaje mi się, że czuje się lepiej, ale... - Rzucił okiem na otwarte drzwi domu zgromadzeń. W tej chwili czwórka wojowników wyszła ze środka z ciałem na swoich ramionach. Argrun wciąż leżał na prowizorycznych noszach z poprzedniego dnia. - Musimy odprawić Rytuał Odejścia. Wszyscy tego teraz potrzebujemy. A najbardziej mój brat.
Natela dotknęła policzka Tæirca.
- Wiedz, że gdybyś mnie potrzebował...
Chwycił jej dłonie i spojrzał głęboko w jej piękne, ciemnozielone oczy.
- Wiem i dziękuję. Cieszy mnie Twoja troska, Natelo, lecz teraz...
Ponownie skierował wzrok na zwłoki swojego brata.
- Rozumiem – odparła i pocałowała go w policzek.
Po chwili w drzwiach domu zgromadzeń pojawił się Byrn. Wyglądał znacznie lepiej niż poprzedniego dnia. Chociaż smutek wciąż malował się na jego twarzy, był pogodniejszy. Przeniesienie ciała tutaj oraz czuwanie do późna okazały się, wbrew wcześniejszym pozorom, pomocne dla niego. Rozradowało to nieco Tæirca.
Lecz nie na długo.
Za wodzem stały Aren i Margre. W przeciwieństwie do Byrna, wyglądały na wyczerpane przez rozpacz i przytłoczone emocjami. Znacznie gorzej znosiły rodzinną tragedię. Tak jak Tæirc, nie zmrużyły pewnie oka przez całą noc, ale na nich odbiło się to beznadziejnie.
Na widok całej trójki, zebrani pod domem zgromadzeń mieszkańcy, w tym Natela, pochylili głowy. Wódz zachował kamienną twarz, lecz Tæirc wiedział, że ten obraz wzruszył ojca. Byrn spojrzał na czwórkę, która trzymała Argruna, i kiwnął im głową. Poprawili uchwyty i zaczęli iść w kierunku głównej bramy grodu. Następnie Byrn wziął za ręce Aren i Margre i ruszył, a za nimi reszta ludzi. Zanim Tæirc podążył za orszakiem, spojrzał jeszcze w dal. Czerwona, wpadająca nieco w żółć, tarcza słońca pojawiła się na horyzoncie i powoli wznosiła się. Jej światło mieszało się z błękitem nieba i chmurami, tworząc niesamowitą feerię barw, jakiej nigdy w swoim życiu nie widział. Wprawiło go to w niemożliwą do opisania duchową radość, która miała pozostać przy nim aż do zmroku.

Święte Miejsca od pokoleń służyły do odprawiania najważniejszych obrzędów i każda z osad znajdująca się w tutejszych krainach miała taki punkt w swojej okolicy. Na terenach należących bezpośrednio do Byrna, była to spora polana o kolistym kształcie, znajdująca się w środku lasu na zachód od grodu. W jej środku mieściło się szerokie koło wypalonej ziemi, na którym właśnie parę osób skończyło układać sięgający do pasa stos drewna. Kilka kroków dalej stał Grutan wsparty o ramię Rægoka. Pilnowali drobne ognisko, obok którego leżały cztery pochodnie przygotowane na Rytuał.
Czwórka niosąca nosze położyła ciało na stosie i dołączyła do ludzi ustawiających się naokoło polany wzdłuż linii drzew. Tæirc spostrzegł, że byli tam niemal wszyscy mieszkańcy osady. Niemal, gdyż w tym czasie grupka wojowników strzegła bezbronnego grodu na czas Rytuału, natomiast kilku łowców rozrzuconych po okolicznych terenach wypatrywało ewentualne zagrożenia. Chociaż osada ulokowana była pomiędzy terenami sojuszników, zawsze istniało jakieś ryzyko i Byrn nie chciał go podejmować. Tæirc obawiał się, że w przypływie szaleństwa z poprzedniego dnia, zdecyduje by wszyscy bez wyjątku stawili się na Rytuale. Na szczęście stało się inaczej.
Kiedy wśród zebranych w Świętym Miejscu zapanował już spokój, Grutan puścił Rægoka i powoli podszedł bliżej stosu.
- Bracia i siostry – zaczął. Jego głos, mimo podeszłego wieku, nadal był donośny. Przez prawie trzydzieści roków swojego życia Tæirc widział jak szaman się zmieniał i starzał. Ciało słabło i malało, lecz jego gardło wciąż było mocne. - Połączmy się w modlitwie do tych, których słowa od dawna są kierunkowskazem na ścieżce naszego życia. Wezwijmy naszego brata, by powrócił do swojego ciała i ostatni raz ujrzał nas przed wiecznym życiem.
Ludzie zaczęli jednym głosem:
- Wołamy Cię, Argrunie, byś przyszedł do nas i wrócił do ciała, w którym wszystko się dla Ciebie zaczęło i wszystko się skończyło. Tymi uszami słuchałeś nauki Przodków, tymi oczami patrzyłeś i tymi rękami wykonywałeś ich wolę. Nie kontynuuj ziemskiej wędrówki. Zobacz nas ostatni raz, by udać się do Przodków.
Każdy znał te i dalsze fragmenty Rytuału Odejścia na pamięć. Ich społeczność była tak mocno ze sobą związana, iż często pojawiali się na wspólnych obrządkach, nawet jeśli dotyczyły osób spoza najbliższej rodziny. Skutkiem tego kwestie szamana mówili w myślach razem z nim.
- Argrunie! - rzekł Grutan w kierunku ciała. - Byłeś członkiem naszej rodziny. Choć młody ciałem, nie zaznałeś strachu i do samego końca walczyłeś. Nie poddawałeś się, gdy wielu zwątpiło. Tak jak my tobie pomagaliśmy, tak i ty pomagałeś nam. Będziemy o tobie pamiętać do końca naszych dni, nawet gdy ty przestaniesz rozpoznawać nasze twarze w Czasie Odnowy.
Kiedyś, gdy Tæirc był jeszcze dzieckiem, nie rozumiał o co chodziło w Czasie Odnowy. Było dla niego niejasne czemu duch zmarłego miał zapomnieć o swoich bliskich. I czemu miał nie wracać pamięcią do swojego życia? Z czasem jednak zaczynał pojmować ich znaczenie. Przodkowie nie kierowali się osobistymi uczuciami by pomagać żyjącym. Każdy otrzymuje ich wsparcie w równym stopniu i, by tak się stało, każdy musi być dla nich tak samo ważny. Dlatego ludy z tych i wielu okolicznych terenów, nie tylko sojuszniczych, wierzyły, że ci, których dusza opuszcza ciało, muszą zapomnieć o wszystkich których znają. Każda zapamiętana twarz może zachwiać duchową równowagą nie tylko samej duszy, ale i świata. Dopiero w momencie, gdy umrze ostatnia znajoma osoba, dusza dostępuje zaszczytu dołączenia do grona Przodków i razem z nimi ma możliwość powrotu do świata żyjących, by opiekować się ludźmi. Czas do tego momentu nazywany był właśnie Czasem Odnowy.
Grutan spojrzał na Byrna i jego rodzinę i wskazał im ręką na ognisko przed Rægokiem. Wódz, Tæirc, Aren oraz Margre podeszli, wzięli pochodnie i odpalili je z ogniska, po czym stanęli naprzeciw czterech rogów stosu.
- Idź teraz tam, gdzie my jeszcze nie możemy pójść – dodał na koniec szaman.
Cała czwórka podłożyła ogień, który dość szybko objął cały stos. Według tradycji czynność tą mieli zrobić członkowie najbliższej rodziny, a jeśli nie byli dostępni albo nie żyli, mógł każdy, kto miał kontakt ze zmarłym. Zawsze jednak cztery osoby. Symbolizowało to cztery strony świata, a zatem to, że Przodkowie byli wszędzie.
Grutan zaczął mówić, a mieszkańcy osady po chwili dołączyli się:
- Przodkowie, usłyszcie swój lud, wysłuchajcie naszych wezwań i przybądźcie. Przyjdźcie po jedno z waszych dzieci, które odeszło nagle i niespodziewanie. On czeka na was tak, jak ci przed nim czekali, i tak, jak my będziemy czekać, gdy przyjdzie nasz czas. Nie pozwólcie by jego dusza błąkała się w zwierzęcym szale po świecie żywych, nie mogąc dostąpić zaszczytu oglądania Waszego oblicza. Prosimy was, Przodkowie, przybądźcie.
Zamilkli.

Wtem, przy akompaniamencie ognia i trzaskającego drewna, ktoś zaczął śpiewać. Ludzie spoglądali po sobie niepewnie, gdyż było to niespotykane podczas Rytuału. Głos mimo to nie cichł. Kontynuował, lecz trochę wstydliwie. Choć słowa były nieco niewyraźne, Tæirc szybko rozpoznał pieśń.

Drogą przez życie kroczymy,
Którą przed nami szło wielu.
Choć odnóg wiele ma groźnych,
Do jednego idą celu.

Po chwili do śpiewu dołączył Byrn, następnie Aren, Tæirc, aż w końcu niemal wszyscy obecni w Świętym Miejscu.

Razem się w tym trzymamy
Bo sam tego nikt nie zniesie.
Gdy jeden nagle upadnie,
Drugi go zawsze podniesie.

Wtem ktoś swe kroki przyspieszył,
Gna, na nas spojrzeć nie raczy.
Szybko się od nas oddala,
Tylko przed siebie się patrzy.

"Stój, przyjacielu! Poczekaj
I nie znikaj z oczu moich!
Nie śpiesz się, proszę, nie biegnij!
Nie zostawiaj braci swoich!"

Czy usłyszy on wołanie
Gdy naprzód go niosą nogi?
Czy stanie, gdy jak najszybciej
Chce ujrzeć kres wspólnej drogi?

Lecz wiemy, że on poczeka
Tam, gdzie wszyscy się gromadzą
I razem ujrzymy Przodków,
Co drogą nas tą prowadzą

Przez cały ten czas tylko Grutan milczał. Gdy zebrani na polanie mieszkańcy dołączyli do pieśni, kiwnął głową w rozczarowaniu. Rægok rzucał okiem to na nauczyciela to na zebranych i nie wiedział co czynić. Zapewne nucił cicho żeby poczuć wspólnotę z innymi. W połowie Grutan opuścił Święte Miejsce. Tæirc był pewien, że dla szamana było to za dużo. Od roków był on pośrednikiem między Przodkami a ludźmi, przekazywał naukę tych, którzy odeszli dawno temu. Nie podobało mu się zatem, że tradycja, której zasad starał się ściśle przestrzegać, zostaje po raz kolejny nagięta w ciągu ostatnich dni. Rægok odrobinę spanikował i nagle ruszył ze swojego miejsca by towarzyszyć szamanowi.
Natomiast reszta ludzi stała jeszcze w Świętym Miejscu przez jakiś czas, wpatrując się, już w ciszy, w płonące drewno, po czym, pojedynczo lub w małych grupkach, odchodzili w kierunku osady. Wśród nich był Vergantac, który podszedł do Byrna z chęcią do rozmowy. Widać było po nim, że jest skruszony. Zanim zdążył cokolwiek powiedzieć, wódz spojrzał na niego z wściekłością i siwy łowca odpuścił.
Otoczenie powoli pustoszało. Tæirc mówił innym, że oni zajmą się przypilnowaniem ognia, aż na polanie pozostał tylko on i Byrn. Stali i patrzyli w milczeniu na ogień, który dość szybko spalił cały stos.
Kiedy płomień miał zaraz zgasnąć, Tæirc spojrzał w bezchmurne niebo. Nie wiedział jak długo przebywali w Świętym Miejscu, ale musiało być już chyba południe. Podszedł do ojca.
- Jak myślisz, Tæirc - czy Argrun jest teraz szczęśliwy? - zapytał Byrn, ubiegając pytanie syna.
- Nie, ojcze, nie myślę, że jest. Ja to wiem. Czuję to w sercu. Wszyscy dążymy do tego, by dołączyć do Przodków. Tam w końcu prowadzi nas droga życia.
Byrn powstrzymywał łzy.
- Wracaj do domu, synu. Ja jeszcze... zostanę tu przez chwilę...
Tæirc ruszył w kierunku domu. Będąc już pomiędzy drzewami na leśnej ścieżce, spojrzał po chwili za siebie. Wódz stał bliżej popiołu z uniesioną do góry głową. Tæirc uśmiechnął się lekko.
- To już koniec... prawda? - zapytał siebie Tæirc.
W odpowiedzi usłyszał jedynie szum lasu.
- Żegnaj, Argrunie, bracie mój. Czekaj na nas u kresu drogi. Razem ujrzymy Tych, których nauki nas prowadzą – szepnął i ruszył do osady.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 8.

----------------------



czwartek, 6 września 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 6.



Przygotowania zmierzały ku końcowi. Tæirc spędził ranek na chodzeniu po grodzie tam i z powrotem, sprawdzając czy wszystko jest w porządku. Większość z wojowników była jednak gotowa już poprzedniego dnia, zatem czas ten spędzali na relaksowaniu się i towarzyskich pogawędkach. Jedynie garstka sprawdzała, czy niczego nie zapomnieli.
W pewnym momencie Tæirc zauważył jak pomiędzy dwoma chatami Guryk żywiołowo machał rękami oraz stroił różne miny do dzieci zebranych na ławie przed nim, czemu przyglądali się też dwaj stojący nieopodal wojownicy. Guryk był starszy od Tæirca o parę roków, lecz mimo tej różnicy dogadywali się świetnie. Doskonale władał bronią i miał świetny zmysł do tworzenia opowieści. W większości z nich to on odgrywał rolę głównego bohatera. Szkoda tylko, że w dużym stopniu były całkowicie zmyślone.
- …i zamachnąłem się tak, że przeciwnik stracił równowagę i upadł na ziemię jak ciężki głaz.
Dzieci aż klasnęły z radości.
- Co wtedy zrobiłeś? - zapytał z ogromną ciekawością Argrun, siedzący wśród nich. Wpatrzony był w wojownika jakby ten zaraz mu miał zdradzić największą tajemnicę prawdziwej sztuki walki bronią.
- Zaśmiałem się szyderczo, chwyciłem swoją maczugę mocniej – Guryk zacisnął dłonie przed sobą na swojej wyimaginowanej broni, po czym uniósł je nad głowę – i rozłupałem jego-
- Tak, tak, wszyscy to już słyszeli – przerwał Tæirc, ciągnąc ręce przyjaciela do tyłu. Guryk niemal się przewrócił, na co dzieci zachichotały.
- Ale oni najwyraźniej nie. – Wojownik wskazał na swoich słuchaczy.
- Właśnie, Tæirc, wszystko zepsułeś! - obraził się jeden z chłopców, siedzący na prawo od Argruna.
- Zresztą sam słyszałeś - już miałem kończyć. Dochodziłem do najlepszej części! - Guryk zrobił przesadzenie smutną minę by jeszcze bardziej rozbawić dzieci.
- Najlepsza część? - zdziwił się Tæirc. - Przyjacielu, nie chcę żeby jedyne co chodziło po ich głowach to...
- Nie przesadzaj, już są duzi! – wtrącił Guryk, nagle zmieniając wyraz twarzy. Tæirc spojrzał po dzieciakach. Miały średnio po kilka wiosen, choć dwóch lub trzech było wyraźnie starszych, w tym Argrun. – Niedługo będą musieli wiedzieć jak radzić sobie z przeciwnikami, prawda? – W tym momencie Guryk puścił oko do swojej małej widowni.
- Na razie Argrun ma ważniejsze rzeczy do zrobienia niż nauka rozwalania głów. - Zanim Guryk zdążył odpowiedzieć, Tæirc zwrócił się do brata: - Matka chce Cię widzieć.
- Teeraaz? - jęknął Argrun, krzywiąc się przy tym bardzo.
- Jesteś jej potrzebny. Guryk dokończy Ci swoją historię jak wrócimy z wyprawy. A teraz chodź – Tæirc wyciągnął dłoń w stronę braciszka.
Argrun chwycił ją z niechęcią i, gdy już miał odchodzić, usłyszał za sobą Guryka:
- Jego czerep wybuchł! Piękna fontanna krwi!
Siedzące dzieci wydały z siebie długie „Ooo!” Tæirc pokręcił głową.
- Guryku! - powiedział, odwracając głowę w stronę przyjaciela.
Wojownik po prostu wzruszył ramionami, dając do zrozumienia, że taki już jest, następnie zaczął opowiadać pozostałym kolejną rozciągniętą do granic absurdu historię.
- Daleko się wybieracie? - zapytał Argrun po chwili.
Tæirc zastanowił się chwilę.
- Pamiętasz jak szliśmy kiedyś do wioski Ducaifa?
Na twarzy chłopca pojawiła się konsternacja i po chwili kiwnął głową. Była to wtedy jego pierwsza dłuższa podróż. I chociaż trwała pół dnia, a większość tego czasu spędził na wozie, ku zaskoczeniu rodziny wykazywał ochotę na więcej.
- No to wiedz, Argrunie, że ja będę jeszcze dalej.
Zrobił duże oczy. Tæirc wiedział, że zaraz padnie to jedno pytanie, które jego braciszek zawsze zadawał ojcu przed wyprawami:
- Czy mogę iść z Wami?
- Argrunie, jesteś jeszcze za młody.
- Nie jestem za młody! - zaprotestował chłopiec.
Tæirc westchnął.
- Posłuchaj mnie. – Kucnął, by popatrzeć Argrunowi prosto w oczy, i chwycił go za ramiona. - Jesteś jeszcze dzieckiem. Jesteś mały, nie potrafisz walczyć...
- Wcale nie! Jestem duży i potrafię! Ojciec mnie uczy!
- Ale to nie jest prawdziwa walka. Gdy stajesz przeciwko prawdziwemu wrogowi, czy to człowiekowi czy groźnej bestii, on nie ma dla Ciebie litości, nie da Ci drugiej szansy gdy się pomylisz.
Chłopiec posmutniał i spuścił głowę.
- Argrunie, obiecuję Ci, że za kilka roków, gdy będziesz już dorosły, weźmiemy Cię ze sobą. Może będziesz miał nawet okazję rozbić parę łbów jak to Guryk robi. - Argun wyraźnie się rozradował na dźwięk ostatnich słów. - A teraz biegnij do domu. Matka czeka.
Argrun z miejsca pognał pod górę do domu zgromadzeń. Po drodze minął Byrna, mało na niego nie wpadając.
- Ech, pomyśleć, że Ty także byłeś taki jak on – zaśmiał się Byrn po zbliżeniu do Tæirca. - Też miałeś dwanaście wiosen i, żądny bitki, chciałeś chodzić wszędzie gdzie dorośli...
- Ojcze, przestań, to już minęło.
- Faktycznie, było, minęło. Jesteś teraz nie dzieckiem, a dorosłym wojownikiem i moim synem. Jestem dumny, że wyruszasz z nami.
Tæirc spojrzał na znajdujący się na zboczu dom zgromadzeń, przy którym po chwili pojawił się i zniknął w środku Argrun. Wyprawa ta była pierwszą wyprawą wojenną Tæirca. W przeciwieństwie do innych młodzieńców, on nie palił się do wojaczki i spokojnie czekał na przekroczenie wieku dorosłego, co nastąpiło ostatniej zimy.
W tym momencie Byrn pochylił się ku niemu i rzekł ciszej:
- No chyba, że idziesz, bo chcesz mieć po raz pierwszy pewność, iż Guryk rzeczywiście mówi głupoty.
Byrn zachichotał, na co Tæirc odparł:
- Nie muszę tego widzieć na własne oczy by stwierdzić, że bajdurzy.
- Słyszałem jego historyjki wiele razy i nie widzę sensu by robić to raz kolejny, zwłaszcza, że i tak częstokroć zmienia szczegóły. Oczywiście najczęściej przywoływana to ta jak wspaniale walcząc sam na sam na koniec rozłupał przeciwnikowi głowę.
- Przyłapałem go jak mówił to Argrunowi i innym dzieciakom.
- Najśmieszniejsze jest to - kontynuował Byrn, - że nie kłamie w jednej rzeczy: ona rzeczywiście wybuchła. Widok, jak zaraz po tym próbował otrzepać siebie z krwi, skacząc przy tym wokół i wrzeszcząc, był naprawdę komiczny.
Byrn spróbował naśladować ruchy Guryka z tamtego momentu, ale Tæirc wywrócił tylko oczami z zażenowania poczuciem humoru swojego ojca.
- Jak Cal? - zapytał Byrn, zmieniając nagle temat i stając spokojnie.
- Matka mówi, że dzisiaj jest lepiej. To pewnie dzięki amuletowi, który Grutan dał nam wczoraj. Kazał także wciąż podawać zioła. - Tæirc westchnął głęboko. - Jeśli wszystko pójdzie dobrze, to Cal ma niedługo wyzdrowieć.
- Miejmy wiarę, że Przodkowie jej nie opuszczą.
- Nie opuszczą jej, Ojcze – odparł z pewnością. - Nie opuszczą.
W tym momencie przed nimi pojawił się łowca o siwych włosach.
- Byrnie, wróciliśmy ze zwiadu – powiedział po pozdrowieniu obu wojowników.
- I jak?
- Znaleźliśmy, niecały dzień drogi stąd. Jeśli wyruszymy teraz, dotrzemy tam przed zmierzchem. Jeden z łowców Cakaca twierdzi, że to na pewno ta wioska, bo rozpoznał paru awanturników kręcących się przy palisadzie. Postanowił ją obserwować z lasu nieopodal, dlatego został tam razem z jednym z naszych ludzi. W razie problemów wyruszą do nas od razu, choć nic na to nie wskazywało.
- Dziękuję, Vergantacie. Jak tylko wyruszymy, zaprowadzicie nas tam.
Siwy łowca oddalił się.
- Słyszałeś? Mają nawet palisadę! - zauważył z pogardą Byrn i gwizdnął. - Mimo to liczę, że skończy się tylko na ich porządnym wystraszeniu.
- Czyżbyś myślał o zawarciu z nimi sojuszu? - zdziwił się Tæirc. - Ojcze, który to raz? Plemiona z południa jakoś nigdy nie kwapiły się do zawiązywania z nami trwalszych przyjaźni.
- Cakac podchodzi do tego bardzo poważnie, w końcu nachodzili głównie jego ziemie. Bierze wszystkich swoich wojowników, podczas gdy my tylko połowę. Ale spróbować na pewno nie zaszkodzi. W końcu to tylko jedna osada, a, nie licząc Cakaca, po naszej stronie jest jeszcze Ducaif i Bærguvn. Zresztą czasy są przecież niespokojne i każdy sojusznik jest tak samo istotny...
- Przyznaj, że tak naprawdę chcesz mieć kogoś, kto w razie potrzeby przyjmie na siebie pierwszy atak orków. Z tego co obaj wiemy, to oni graniczą ze sobą.
Zamiast odpowiedzieć, Byrn uśmiechnął się.
- Niedługo wyruszamy. Zbierz ludzi pod bramą.
Tæirc przytaknął i przeszedł ostatni raz wioskę, oznajmiając o zebraniu. Wybierający się na wyprawę wojownicy zaczęli wtedy żegnać się z bliskimi, wzięli swoją broń, dodatkowe odzienie oraz nieco prowiantu i ruszyli pod główne wejście do grodu.
Byrn czekał na nich na wieży nad bramą. Gdy zeszli się już wszyscy, krzyknął w dół:
- Panowie! To jak - idziemy skopać te parszywe dupska z południa?
Odpowiedział mu gromki okrzyk kilkudziesięciu męskich gardeł i ich wzniesiona broń. Byrn zszedł do wojowników, wyszedł z nimi za bramę i całą grupą skierowali się na południe. Zanim Tæirc opuścił wioskę, spojrzał za siebie. W pewnej odległości zobaczył brata. Pomachał mu na pożegnanie. Argrun odpowiedział tym samym.

Trzeciego dnia o zmierzchu wojownicy w wyraźnie pogodnych nastrojach wrócili do domu. Okazało się, że awanturnicy nachodzący tereny Cakaca, nie byli tak chętni do walki gdy tylko zobaczyli przeważające siły pod swoją palisadą. Byli też na tyle głupi, że nie spodziewali się żadnego najazdu, toteż nie prosili o pomoc ani z osad na wschodzie, ani na zachodzie. Byrnowi udało się uzyskać od tamtejszego wodza, niejakiego Agærata, gwarancję pokoju i wsparcia w wypadku zagrożenia. Agærat usłyszał to samo z ust Byrna i ucieszyło go to na tyle, że urządził ucztę na cześć nowego sojuszu. Cakac nie był zbytnio zadowolony z tego powodu, ale Byrn przekonał go w jakiś niewiadomy dla Tæirca sposób, co całkowicie zmieniło jego nastawienie.
Ogólne rozradowanie uleciało natychmiast kiedy Tæirc i Byrn zobaczyli się wreszcie z rodziną w swoim domu zgromadzeń. Nie mogli wtedy uwierzyć własnym uszom.
Cal zmarła w nocy po ich wyruszeniu.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 7.
----------------------

piątek, 24 sierpnia 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 5.



Próba spędzenia popołudnia, jakby nic się nie stało, spełzła na niczym. Emocje wciąż były silne i nie chciały opuścić Tæirca. Co gorsza, wszystko wokół przypominało mu o śmierci Argruna, a najbardziej sam jego brak. Ta pustka po bracie sprawiła, że nie było miejsca, gdzie mógł o tym nie myśleć.
Każda śmierć w ich miejscowości była odczuwalna. Prawie wszyscy znali się doskonale, przez co każdym Rytuale Odejścia zbierała się cała wioska. Na ogół odejście kogoś przynosiło na kilka dni rozpacz w rodzinie, podczas gdy reszta mieszkańców wioski, chociaż wyraźnie współczująca, jakoś żyła swoim życiem. Nigdy jednak smutek po stracie znajomej osoby nie był tak wyczuwalny, tak namacalny jak teraz.
Wystarczył jeden spacer do głównej bramy i z powrotem by obiektywnie opisać jaki panował nastrój. Widok szarych, posępnych twarzy ludzi, krzątających się między chatami bez celu, przygnębiał niezwykle. Wszyscy znali Argruna od dziecka, a fakt, że należał do rodziny wodza, pogłębiał tylko tą grobową atmosferę. Ktokolwiek widział walkę powiedziałby bez wątpienia, że Argrunowi szło świetnie... Aż do tamtego strasznego momentu...
Jego śmierć była nagła. Zbyt nagła.
Mimo to, najgorsze według Tæirca działo się w głównej sali domu zgromadzeń. Ile razy wychodził ze swojego domu lub do niego wracał, musiał przez nią przechodzić. Mijał wtedy swojego ojca, klęczącego ze spuszczoną głową przed ciałem Argruna. Ten widok ciągle go przerażał. Kkażde spojrzenie na te zwłoki odświeżały widok brata miażdżonego przez rozszalałego megnarta, potworny, dudniący w uszach ryk bestii i zapach zmieszanej ludzkiej i zwierzęcej krwi.
Z drugiej strony, Tæirc martwił się o stan swojego ojca. Dumny wódz tej i czterech okolicznych wiosek oraz świetny wojownik, wciąż stanowiący nie lada wyzwanie dla innych, w jednej chwili zmienił się w słabego, bezbronnego starca. Tæirc poprosił kilku najbliższych przyjaciół Byrna i jego najbardziej zaufanych ludzi, z którymi zawsze jedli, by tym razem spożyli posiłek sami. Tymczasem dowiedział się od nich, że i tak nie mieli zamiaru przychodzić „z szacunku do zmarłego i jego ojca”. Miał świadomość, że przyniesienie ciała do domu zgromadzeń spowodowało szereg wątpliwości co do stanu wodza. Jego zachowanie było niespotykane i nikt nie chciał mieć takich doświadczeń jak Vergantac.
Jednakże Cakac chciał zostać i poczuwać razem z Byrnem przy ciele Argruna. Tæirc stanowczo to odradził, uzasadniając potrzebą spokoju dla wodza i jego zmarłego syna. Cakac nie widział w swoim zachowaniu niczego złego, dlatego pokłócił się z Tæircem. Tuż przed zachodem słońca zebrał jednak ludzi, z którymi oglądał walkę w Kręgu, i zdecydował się wrócić do swojego grodu.
W końcu nadszedł wieczór. Choć czuł fizyczne zmęczenie, napięcie całego organizmu nie pozwalało Tæircowi na odpoczynek. Czasem, gdy on i Argrun nie mogli zasnąć, wychodzili razem z domu i siedzieli pod gołym niebem aż do wschodu słońca. patrząc to na gwiazdy, to na oba księżyce. Im jednak Argrun był starszy, tym rzadziej to robili, aż w końcu całkowicie zaprzestali. Teraz, wiedząc, że nie przestanie myśleć o swoim bracie i nie widząc żadnej innej sensownej alternatywy, Tæirc postanowił wyjść na zewnątrz.
Musiał jednak przejść tamtędy.
Stanął w przejściu do swojej izby, odchylając w bok wiszącą skórę, i spojrzał na główną salę. Na ścianach paliły się tylko trzy pochodnie – jedna nad głównym wejściem oraz dwie nad Byrnem i ciałem Argruna. Dopiero teraz zauważył, że jego ojciec znajdował się w tej samej pozycji, w której zaczął czuwanie. Widział go dosyć często tego dnia, dlatego zastanawiał się, czy opuszczał pomieszczenie i czy w ogóle ruszył się z miejsca.
Wtem zobaczył jakiś ruch w ciemności po drugiej stronie. Światło z pochodni nie sięgało na tyle daleko by odkryć Tæirca, dlatego zasłonił się skórą i obserwował. Po chwili nieopodal Byrna, pokazała się Aren, która powoli podeszła w stronę męża i delikatnie położyła rękę na jego ramieniu. Byrn powoli podniósł głowę i Aren powiedziała coś cicho. Tæirc zrozumiał, że matka musiała zachęcić ojca do pójścia spać, gdyż Byrn podniósł się i razem, przytuleni do siebie zniknęli w cieniu.
„Przynajmniej on zasługuje na odpoczynek”, pomyślał Tæirc.
Odczekał chwilkę i, będąc pewien, że jest sam, opuścił swoją kryjówkę. Przybliżył się do stołu, gdzie leżało ciało Argruna, i stanął od strony głównego wyjścia. Wyciągnął z prawej kieszeni talizman, który zabrał z pomieszczenia przygotowawczego w Kręgu i trzymał go w zaciśniętej dłoni. Jego myśli nawiedziła seria pytań: Dlaczego go zdjął? Dlaczego zrezygnował z ochrony Przodków? Czy przed walką w ogóle się modlił?
Zamyślenie sprawiło, że stracił poczucie czasu. Z tego stanu wyrwało go bezgłośne pojawienie się Margre obok.
- Rzeczywiście wygląda jakby spał.
Na dźwięk jej głosu szybko schował wisiorek, mając nadzieję, że siostra tego nie zauważyła.
Myślał, że cały czas odpoczywała w izbie rodziców. Musiała wyjść wcześniej w ciągu dnia, kiedy jego nie było w domu zgromadzeń. Stojąc przy Argrunie, Tæirc miał widok na przejścia do obu pomieszczeń, dlatego nie sądził, że ktoś go może zaskoczyć.
Obrócił głowę w jej stronę. W świetle pochodni dostrzegł, że skóra zaczynała odzyskiwać naturalny kolor, a wzrok, mimo zmęczenia, był żywy. Chwyciła go za lewą rękę i oparła głowę o jego ramię.
- Czy czujesz się już lepiej? - zapytał.
- Tak, trochę tak, chociaż...
Jej chwytowi brakowało pewności. Wyczuł, że jego siostra, na co dzień dosyć żywa osoba, nadal była słaba.
- Zawsze myślałam, że jeśli zobaczę śmierć na własne oczy, to będzie to miało miejsce podczas jakiejś bitwy. Nigdy podczas prostej walki z głupim zwierzęciem.
- Ona przecież nie była prosta! Sama widziałaś co się stało! – zaprotestował Tæirc, choć zaraz potem poprawił się w sobie, że ona wcale nie należała do trudnych, tylko... skończyła się nieszczęśliwie. Próbował jednak odciążyć Argruna, by siostra nie myślała o zmarłym jako o zbyt niedoświadczonym.
Margre tymczasem odsunęła się od Tæirca i spojrzała na niego jakby nie wiedział co mówi.
- Bracie, kogo próbujesz oszukać? Może i megnarty są niebezpieczne, może i nie mam do czynienia z bronią na co dzień, tak jak i pewnie inne kobiety w osadzie, ale przecież Argrun był gotowy i wszyscy wiedzieliśmy, że to nie będzie dla niego ciężka potyczka.
Tæirc sięgnął pamięcią kilka dni wstecz kiedy to łowcy zapewniali go o odpowiednim przygotowaniu bestii do walki, a pora dzienna dodatkowo miała znacznie ułatwić sprawę. Jakimś sposobem ta informacja szybko rozniosła się wśród mieszkańców wioski i zaczęli oni uważać tę konfrontację za czystą formalność; dwa rzuty włócznią, kilka cięć i można beztrosko bawić się by oddać cześć młodemu synowi wodza.
- Każdy przecież sądził, iż mu się uda - skwitowała. - Przodkowie na pewno nad nim czuwali.
Tæirc dotknął dłonią kieszeni, w której znajdował się talizman. Powiedzenie komukolwiek o tym, że Argrun go ściągnął przed wejściem do Kręgu, dolałoby oliwy do ognia. Jak mu to powiedział Rægok, już samo przeniesienie ciała do domu zgromadzeń wywołało wśród ludzi falę oburzenia, którą powstrzymał Grutan. Co by się stało, gdyby dowiedzieli się, że syn wodza w taki sposób postanowił zerwać kontakt z Przodkami?
- Co się stało z megnartem?
- Przed zmierzchem łowcy powiedzieli mi, że potną ciało na kawałki i porzucą w lesie, by felkery się nim zajęły. Całe truchło byłoby zbyt ciężkie do-
Przerwał, bo wtem zauważył, że Margre słabnie. Złapał ją szybko zanim osunęła się na ziemię.
- Uważaj, jeszcze nie wróciły Ci wszystkie siły – powiedział.
- Rzeczywiście - mówili prawdę, że pierwszy raz jest zawsze najgorszy.
Tæirc, jako wojownik, widział wiele śmierci na własne oczy. Czy to lała się krew ludzka czy zwierzęca, czy to z jego broni czy kogoś innego odbierano życie, jej ilość przyzwyczaiła Tæirca do tego widoku, choć zawsze pozostawało to okropne drżenie, przechodzące w mgnieniu oka przez jego ciało.
Widział, że Margre wciąż brakuje sił. Musiał jednak dowiedzieć się jednej rzeczy. Zapytał więc ostrożnie:
- A Cal?
Zdawał sobie sprawę, że temat ich zmarłej siostry jest delikatny, zwłaszcza, iż Margre była pierwszym świadkiem jej odejścia z grona żywych. Miał nadzieję, że czas zatarł nieco tamte emocje i pytanie nie wywoła to ich ponownego przywołania. Chciał zahaczyć o ten temat.
- Z Cal to było... co innego. Codziennie ją widziałam, małego uśmiechniętego szkraba. Pamiętasz pewnie, że zanim Ty wyjechałeś walczyć, zachorowała. Codziennie czuwałam przy niej, podczas gdy matka chodziła do szamana po zioła. Jednego ranka się obudziłam i zobaczyłam, że nie oddycha... że odeszła... Chodzi mi o to, że...
Tæirc spostrzegł, że z oczu Margre popłynęły łzy. Wyrażenie swoich uczuć szło jej niezwykle ciężko.
- Nikt się nie spodziewał, że Argrun zginie! Widzieliśmy jak odszedł! Na oczach dziesiątek ludzi! Jedno mrugnięcie i... Wszyscy myśleli, że Argrun idzie tam tylko po to, żeby zabić to zwierzę... dla widowiska... dla zabawy... a nie walczyć z nim na śmierć i życie.
Margre przytuliła się do brata, a ten objął ją swoimi szerokimi ramionami.
- To było straszne... - szepnęła.
- Wiem, Margre.
- Gdyby tylko Vergantac nie...
Urwała. Tæirc w osłupieniu skierował oczy na siostrę.
- Nie rozumiem. Vergantac? O czym Ty mówisz, Margre? Co Vergantac miał nie-
Ona jednak nie odpowiedziała. Puściła go i skierowała do swojej izby.
- Dobranoc – szepnęła, zanim zniknęła w ciemności.
Tæirc pozostał jeszcze chwilę w sali. „Co chciałaś mi powiedzieć?” zapytał się w myśli. Spojrzał na ciało swojego brata, po czym znowu wyciągnął z kieszeni talizman. „Czego jeszcze nie wiem o Tobie, bracie?” Pochylił się nad Argrunem i zawiązał wisiorek za jego szyją.
- Dobranoc, bracie – powiedział i ruszył do wyjścia z domu zgromadzeń.
Teraz już na pewno nie będzie mógł zasnąć.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 6.

----------------------

wtorek, 14 sierpnia 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 4.


Grutan westchnął głęboko. Wychodząc z domu zgromadzeń usłyszał wściekły krzyk Aren. Spojrzał za siebie i zobaczył jej zdenerwowaną twarz, zwróconą w stronę Byrna. „Może ona mu przemówi do rozsądku,” pomyślał. Po chwili w drzwiach pokazał się Tæirc. Uśmiechnął się lekko do szamana i zamknął je. Ze środka dochodził stłumiony, podniesiony głos żony wodza.
Gdy Grutan się obrócił, zaczęli pojawiać się przed nim mieszkańcy wioski z pytaniami i wątpliwościami. Z początku nie wydawało się to groźne. Nie uszedł jednak kilku kroków, kiedy ku jego przerażeniu po chwili został otoczony chyba przez połowę ich lokalnej społeczności. Opuszczając dom zgromadzeń miał nadzieję na spokojny powrót z Rægokiem do szałasu.
- Grutanie, czy Byrn wie co robi?
- Czy nie jest to naruszenie tradycji?
- Co się stanie z jego synem?
Bez słowa dał znak głową Rægokowi, równie zdezorientowanemu co on, by iść dalej. Nie miał siły na tłumaczenie każdemu z osobna, że wódz nie złamał żadnej z nauk Przodków.
Jeszcze.
Ludzie nie dawali za wygraną i napierali coraz bardziej.
- Kiedy odbędzie się Rytuał?
- Co mówi o tym nauka Przodków?
- Jak chcesz przeprowadzić Rytuału Odejścia?
- Nie teraz – powtarzał Grutan cicho, próbując zignorować napierający na niego tłum.
Niestety nie dało się go ignorować. Podążająca za Grutanem i Rægokiem ludzka masa powoli zacieśniała się wokół nich. Zaczynało się robić zbyt gęsto i niektórzy potykali się o nierówności terenu. Grutan musiał coś zrobić, bo inaczej albo by go przewrócili, albo zmiażdżyli.
Będąc w połowie dystansu, szaman szepnął coś Rægokowi do ucha i obaj stanęli na środku drogi przebiegającej przez wioskę. Uniósł dłoń, żeby tłum ucichł. Ludzie posłusznie uspokoili się i zrobili mu trochę miejsca wokół niego i jego ucznia.
Otworzył usta, lecz nic nie powiedział. Coś poczuł. To było w powietrzu. Uczucie ledwie wyczuwalne, ale mimo wszystko zauważalne.
- Moi drodzy - zaczął, kiedy to chwilowe doświadczenie przeminęło, - śmierć Argruna dla nas wszystkich była wielkim zaskoczeniem. W naszych sercach została pusta przestrzeń po synu naszego wodza, której długo nie zapełnimy. Straciliśmy wspaniałego młodzieńca i obiecującego wojownika, ale nasz smutek jest nieporównywalnie mały do załamania, które Byrn teraz przeżywa. Dajmy więc naszemu wodzowi czas, by odpoczął.
- A co z Rytuałem Odejścia? - zapytał ktoś z tłumu.
- Czy Byrn nie chce, by dusza Argruna znalazła spokój wśród przodków? - ktoś inny dodał.
- Rytuał zostanie odprawiony – uspokoił Grutan. - Byrn mnie o tym zapewnił.
Chciał jeszcze dodać, że Rytuał ma mieć miejsce następnego dnia o wschodzie słońca, lecz wcześniejsze uczucie powróciło, nieco mocniejsze tym razem, jednocześnie nadal niewyraźne. Grutan pomyślał, że jego źródło znajdowało się w tłumie. Było ono bardzo charakterystyczne, dlatego szamanowi zdawało się, że je skądś pamiętał.
- To czemu wziął ciało swojego syna do domuu? - ktoś spytał, przerywając konsternację szamana. Poczucie znowu zniknęło.
- Czy Byrn chce odprawić Rytuał w domu zgromadzeń? - dopytał kto inny, zasiewając wątpliwość wśród zebranych ludzi.
Grutan popadł w zadumę. Nie chciał kłamać. Założył, że Byrn nie zrobi kolejnego głupstwa i Rytuał odbędzie się w Świętym Miejscu. Ale Byrn nie zawarował go, że tak się stanie. W dodatku przeniesienie ciała Argruna do osady, a zwłaszcza do domu zgromadzeń, było już wystarczająco problematyczne i wprowadzało kolejne wątpliwości. To, razem z kłótnią rodziny oraz niepokojem mieszkańców i jego znajomych, skłaniało szamana do zadania sobie pytania jak to wszystko się odbije na wędrówce duszy zmarłego młodzieńca do Przodków.
I jeszcze ta tajemnicza energia!
Milczenie Grutana wykorzystał jeden z obecnych - mężczyzna o imieniu Tavik.
- Byrn, ten stary głupiec, łamie nasze obyczaje – prychnął. - Zobaczycie, sprowadzi na siebie nieszczęście ze strony Przodków!
- Waż swoje słowa! - ryknął Grutan na tyle głośno, na ile pozwoliło mu jego starcze gardło. Nagłe uniesienie dało mu posłuch w tłumie, ale i chwilę na pozbieranie myśli. Musiał teraz dobrze ułożyć zdania, żeby nie pogorszyć tej kruchej sytuacji. - Jeśli ktokolwiek rozpaczający po stracie członka rodziny jest głupcem, to każdy z Was albo już nim jest, albo niedługo będzie. Argrun był dla Was bliskim znajomym, ale dla Byrna znaczył znacznie więcej. Włożył w niego tyle miłości ile mógł, nauczył go prawie wszystkiego co umiał, a teraz rozpacza, gdyż cała jego ciężka praca legła w gruzach. Może i jego decyzja by przenieść Argruna nie była najtrafniejsza, ale kto z Was nie wie co czuje człowiek zaślepiony emocjami? Kto z Was potrafi myśleć racjonalnie gdy traci najbliższą osobę?
Jeśli uważacie, że wódz stracił rozum, to czemu poszliśmy za nim? – kontynuował Grutan. - Czemu, gdy niesione było ciało jego syna do domu zgromadzeń, podążyliśmy w orszaku? Byrn nam kazał, wykorzystując swoją władzę? Czy może tak uczyła nas nauka Przodków? Czy były to może emocje, które zawładnęły nami, smutek i żal po niespodziewanej śmierci Argruna? Nie, powiem wam – poszliśmy, bo wszyscy jesteśmy związani ze sobą.
Wiecie, że musimy przestrzegać nauk danych nam przez Przodków i to one nas łączą w jeden, silny lud. Przodkowie dali nam kierunek, w którym podążamy. Są jednak sytuacje, których nie da się przewidzieć, kiedy ktoś z nas musi zostać w tyle. Ilu z was prosiło mnie by przełożyć Rytuał, gdyż choroba Wam nie pozwalała odprawić go tego samego dnia? Jak często musiałem słuchać próśb o zmianę terminu każdego innego obrzędu, mimo że czas naglił? Takie sytuacje się zdarzały nie raz, nie dwa razy, a wielokrotnie. I nadal żyjemy razem. Nadal jesteśmy jedną rodziną.
- Ale choroba to... - próbował zabrać głos Tavik.
- Żona Arhaina, przyjaciela Twoich rodziców – Grutan wskazał palcem na Tavika - zmarła na jego oczach i, chociaż sam wtedy był blisko śmierci, tego samego dnia zdecydował się na Rytuał Odejścia. Ta decyzja mogło go kosztować życie! Czy zatem Arhain był głupi?
Tavik spuścił głowę.
- Arhain nie był głupi. Tak samo Byrn nie jest głupi – powiedział szaman spokojniej, patrząc po otaczających go twarzach. Odczytał z nich zrozumienie i pogodzenie się z sytuacją. - On po prostu rozpacza. Tak jak na innych czekaliśmy na drodze życia, tak i na Byrna musimy poczekać. Wódz będzie wiedział co zrobić. - Dla pewności dodał jeszcze: - Przodkowie mi to powiedzieli...
Zgromadzeni wokół szamana spuścili głowy. Widząc to, rzekł na koniec:
- Rytuał odbędzie się jutro o wschodzie słońca. A teraz idźcie do domów. To był ciężki dzień dla nas wszystkich.
Ludzie zaczęli rozchodzić się do swoich chat i w mgnieniu oka droga niemal opustoszała.
Grutan pogłaskał się po brodzie w konsternacji. Nigdy nie miał szczęścia w przemowach, lecz ta wyszła mu całkiem dobrze. Za dobrze, nawet. Co więcej, w jej trakcie tajemnicze uczucie znowu powróciło i z każdym jego słowem było silniejsze, tak jakby to on mu nadawał moc. Kiedy tylko skończył, powoli słabło, aż rozwiało się gdy został na drodze sam ze swoim uczniem.
- Szamanie?
Grutan wrócił myślami na ziemię, wsparł się znów o ramię ucznia i w ciszy ruszyli do szałasu.
Gdy tylko dotarli pod wejście i Rægok pomógł Grutanowi wkroczyć do środka, szaman powiedział:
- Ty też już idź. Dzisiaj nic więcej nie zrobimy. Chcę odpocząć i... w samotności porozmawiać z Przodkami. - Usiadł na posłaniu i oparł się plecami o jedną z pionowych belek w ścianie chaty. - Zresztą muszę być jutro na nogach przed świtem. Obudzisz mnie, prawda?
- Tak, szamanie – odparł Rægok. Gdy Grutan złożył nogi i zamknął oczy, pogrążając się w modlitwie, Rægok postarał się bezgłośnie opuścić swojego nauczyciela.
Po chwili, będąc już sam, szaman otworzył powieki i zawiesił wzrok na przeciwległej ścianie. Doświadczenie tego samego dwa razy w ciągu jednego dnia nie było przypadkiem. Nie mogło być.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 5.

----------------------

piątek, 3 sierpnia 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 3.




- Byrn, wytłumacz mi, na duchy Przodków, coś ty sobie myślał?
Aren była wściekła. Nie zważała na to, że dom zgromadzeń stał otworem i ktoś mógł usłyszeć ich kłótnię. Chyba nawet chciała aby cała osada i mieszkańcy wszystkich okolicznych ziem wiedzieli co się dzieje w domu ich wodza.
Spojrzała jednak wymownym wzrokiem najpierw na Tæirca, a potem na drzwi.
- Co to miało znaczyć? - zapytała, gdy Tæirc poszedł zamknąć wejście. - Co tu robi Argrun? Wiesz, że to jest łamanie tradycji!
- Zamknij się, kobieto! - warknął Byrn.
Aren otworzyła usta, ale w szoku nic nie powiedziała.
Nie miał żadnego silnego argumentu, którym mógł odeprzeć ten atak. Chciał po prostu żeby Aren skończyła gadać. Rozumiał sens jej pytań. Przyniesienie zwłok Argruna kłóciło się z tym co zawsze głosił Grutan i się z tym zgadzał. Pragnął jednak w spokoju czuwać przy synie, bez żadnych krzyków i sporów, bez przypominania, że tradycja jest ważniejsza. Jednocześnie zdawał sobie sprawę, że przez najbliższe kilka chwil będzie to niewykonalne.
Podszedł do martwego Argruna i zaczął go głaskać po włosach. Aren nie dała za wygraną.
- Co tu robi Argrun? - ponowiła pytanie. - Czemu go tu przyniosłeś? Czemu nie przenieśliście go do Świętego Miejsca?
Grutan często przypominał, że podczas odprawiania Rytuału ciało zmarłego nie mogło być obecne w niedawnym miejscu zamieszkania lub w jego najbliższym otoczeniu. Dlatego tak samo traktowano chatę i osadę, w których bytował. Zbyt dużo bodźców pobudzających wspomnienia z życia mogło doprowadzić do pozostania duszy wśród żywych i jej długiego cierpienia.
Jednakowoż Grutan wprost nie zakazywał przynoszenia ciała do domu na czas przed Rytuałem. Unikano tego, gdyż wierzono w negatywny wpływ takiego działania. Miało to znacząco utrudnić wędrówkę duszy do Przodków. Rytuałom Odejścia i odprawianiu duszy służyło zatem odpowiednio oddalone Święte Miejsce. Stało się to więc tradycją i od kilku, a nawet kilkunastu pokoleń jej nie łamano.
Aż do tego momentu.
Aren, tak jak wcześniej szaman i Tæirc, starała się przypomnieć o tym Byrnowi. On jednak nie słuchał. Nie chciał słuchać. Skupiony był na Argrunie. Jego syn był taki spokojny. Wyglądał tak niewinnie, jakby tylko spał.
- Byrn! Odpowiadaj! - krzyknęła.
Milczał.
- Tæirc, mów do mnie! - rozkazała.
Tæirc stał z boku i przyglądał się bez słowa kłótni rodziców. Podszedł bliżej nich i odchrząknął.
- Ojciec zdecydował, że przeniesiemy tu Argruna, bo chciał-
Zdanie przerwała Aren, zwracając się znów do Byrna z pretensjami:
- Nawet nie zapytasz co się dzieje z Twoją córką!
- Ona tylko zemdlała – odpowiedział ze spokojem Byrn.
- Mało co serce jej nie stanęło! Wiesz jaki to był dla niej szok?
- To mogła zostać tutaj i nie interesować się walką!
- Tak jak ty się nią teraz nie interesujesz?
- Ja nie-
- Nie pomyślałeś o tym, że oglądanie trupa brata przez resztę dnia może jej jeszcze zaszkodzić?
- To co niby miałem zrobić?
Tæirc zauważył, że dłoń ojca ułożyła się w pięść.
- Byrn, ona po prostu potrzebowała ciebie!
Byrn uderzył w stół.
- On też mnie potrzebował! - ryknął, wskazując na Argruna.
W sali zapadła cisza. Aren zobaczyła w oczach Byrna furię. Odwróciła wzrok.
Chociaż Tæirc wzdrygnął się na ten nagły wybuch ojca, postanowił spróbować wykorzystać chwilę względnego spokoju na ostudzenie emocji i wytłumaczenie matce zamiarów wodza.
- Proszę was. Wystarczy nam jedna tragedia. Ojciec chciał tylko pożegnać się z Argrunem. Tak przynajmniej nam mówił. Próbowałem go odciągnąć od tego pomysłu, lecz nic to nie dało. Co więcej Grutan zgodził się odprawić Rytuał Odejścia o wschodzie słońca – powiedział do matki, licząc na uspokojenie obu rodziców.
Nie był to jednak dobry pomysł. Aren spojrzała z niedowierzaniem na syna. Jej dobitne spojrzenie krążyło parę razy pomiędzy nim a Byrnem, aż w końcu zakryła twarz by ukryć... sama nie wiedziała co. Zażenowanie? Rozpacz? Wściekłość? Była to cała mieszanka skrajnych uczuć.
- Megnart, oprócz zabicia naszego syna, musiał przy okazji zjeść ci cały rozsądek! - krzyknęła rozkładając ręce. - Czy chcesz aby ludzie wypowiedzieli ci posłuszeństwo?
Byrn znowu zacisnął dłonie w pięści.
- To tylko jedna tradycja, ludzie zrozumieją.
- Tylko jedna? Widziałeś, że wyszli! Wraz z kolejnymi zaczną się zastanawiać czy chcą słuchać kogoś, kto nie szanuje nauki Przodków.
To była poważna groźba. Ludzie z grodu byli ze sobą silnie związani nie tylko poprzez powszechną znajomość, ale i wspólne wierzenia. Zdarzały się czasem osoby, które postanawiały zrezygnować z nauk Przodków. Skutkowało to zawsze powolnym oddalaniem się społeczności od nich, a nieraz i odejściem takiego człowieka z osady. Jednocześnie nigdy w historii wódz nie łamał tak otwarcie zasad, które dali Przodkowie, co dla Byrna mogło skończyć się zdecydowanie gorzej niż jedynie wyklęciem.
- Nie obchodzi mnie to. Nie mogę zostawić Argruna – rzekł.
- To teraz bardziej się martwisz martwymi niż żywymi? - Aren zaczęła zbliżać się do Byrna. - Jakoś nie pamiętam, żebyś z takim oddaniem poświęcił się Odali albo Cal!
Tæirc drgnął na dźwięk tych imion. Odala była pierwszym po Tæircie dzieckiem Byrna i Aren. Na świat przyszła rok po Tæircie i nie pamiętał jej w ogóle, gdyż zmarła w trakcie porodu. Jej śmierć spowodowała tak mocny szok, że Byrn i Aren postarali się o następne dziecko dopiero pięć wiosen później.
Natomiast Cal była ich ostatnim potomkiem. Tæirc wciąż miał ją w pamięci, lecz szczegóły zatarte zostały przez czas. Jednakże pierwsze co sobie przypomniał to to, że zmarła niedługo po osiągnięciu przez niego dorosłości.
Byrn kiwał głową w lewo i prawo.
- To były inne sytuacje.
- To też były Twoje dzieci! I tak, jak Argrun, nie żyją! Co się tym razem zmieniło? Dlaczego chcesz mieć go tutaj na noc?
Cała obecna w sali trójka wiedziała, że chodzi tu o więź, którą Byrn wykształcił z najmłodszym synem przez ostatnie kilka roków. Tæirc nie narzekał na to – przed osiągnięciem dorosłości ojciec go rozpieszczał, przy okazji nieco gorzej traktując Argruna. Kiedy wreszcie Tæirc przekroczył granicę pełnoletności i zaczął podejmować własne decyzje, Byrn więcej czasu poświęcał młodszemu ze swoich synów. Skończyło się to zbliżeniem mocniejszym od tego, który Tæirc miał z Byrnem.
- Ty nie chcesz żeby odszedł, żeby jego duch połączył się z Przodkami – stwierdziła wreszcie Aren. - Jesteś samolubnym egoistą! Chcesz go mieć cały czas przy sobie! Chcesz by dusza Argruna skończyła w zwierzęcym chaosie! By był przeklęty na wieki!
Byrn nie wytrzymał. Aren napięła wszystkie mięśnie przygotowując się na cios w twarz. Byrn zamachnął się, lecz nagle zamarł, wpatrując się w punkt za żoną. Aren obróciła się, podążając za jego wzrokiem. W przejściu do innego pomieszczenia stała Margre, odsuwając w bok skórę zasłaniającą wnętrze izby. Była blada i osłabiona, przez co musiała podeprzeć się o ścianę gdy wchodziła. Tæirc podszedł do niej, lecz zatrzymała go ruchem dłoni.
- Nie potrzebuję pomocy, bracie.
Wzięła parę wdechów i powolnym krokiem podeszła do stołu, na którym leżał Argrun. Oparła się o blat ręką i spojrzała na ciało.
- Czy... cierpiał? - zapytała cicho.
- Nie... zwierzę go... Argrun zginął na miejscu – odpowiedział Tæirc.
- A megnart?
- Żre piach – odparł Byrn z wściekłą radością.
Na twarzy Margre pojawił się wąski uśmiech. Skromna i spokojna na co dzień dziewczyna czuła satysfakcję, że zwierzę, które odebrało jej brata, nie żyje. Wtem osunęła się na podłogę. Tæirc szybko podbiegł i chwycił ją za ramię. Zaraz obok znalazła się Aren. Byrn, stojący najbliżej córki, nawet nie drgnął.
- Jesteś jeszcze słaba, musisz odpocząć – zaniepokoiła się Aren.
- Pomożesz mi...? - zapytała Margre, spoglądając na matkę.
Aren spojrzała gniewnie na męża i razem z Tæircem podniosła Margre na nogi. Musiała powiedzieć to co powiedziała wcześniej Byrnowi. Musiała przemówić do jego rozsądku. Uważała, że to zmusi go do przemyślenia sprawy. Wzięła córkę pod rękę i powoli doszły do izby, z której Margre przyszła. Tuż przed odsunięciem skóry zagradzającej przejście, Aren rzuciła jeszcze okiem na Argruna, po czym obie zniknęły po drugiej stronie.
W sali znów zapanowała cisza. Tymczasem Tæirc mógł niemalże usłyszeć jak Byrn bije się w myślach sam ze sobą. Jeszcze przed chwilą nie przejmował się nikim i niczym. Nie obchodziło go co ludzie mogli o nim pomyśleć. Gotów był nawet podnieść rękę na najbliższą mu osobę byleby dała mu spokój. Dopiero widok osłabionej córki go złamał i skłonił do głębszych przemyśleń.
- Ojcze, wiem, że to ciężko zabrzmi, ale niszczysz siebie... i przy okazji nas – oznajmił z założonymi na piersi rękami.
Byrn usiadł na jednej z ław pośrodku sali i pociągnął nosem. Spojrzał pod nogi by po raz kolejny ukryć przed synem swój smutek.
- Chciałem tylko... móc widzieć go jeszcze raz... nie da się... po prostu pozwolić mu odejść. Cały ten czas nie myślałem o was... Muszę o was pamiętać. – Tæirc zwężył powieki, co nie uszło uwadze Byrna. - Co się tak patrzysz? O tobie nie zapomniałem! - burknął przez zwilżone oczy.
Wzrok Tæirca był raczej oznaką zaciekawienia i nie miał na celu sprowokować ojca. Starał się nie dawać tego po sobie poznać, ale uśmiechnął się w duchu. Udało mu się wywołać reakcję, w której słyszał dawnego ojca, sprzed tragedii. Widząc, że Byrn powoli odzyskiwał zmysły, wyszedł, zostawiając go w sali samego z ciałem Argruna.

-------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 4
-------------------

poniedziałek, 23 lipca 2012

01. Kroniki Dusz - Przelana Krew - Rozdział 2.



- Weźmiemy Argruna do domu zgromadzeń – zdecydował Byrn zaraz po wyjściu Grutana. Widząc, że Tæirc chce się sprzeciwić, dodał stanowczo: - To jest moja ostateczna decyzja.
Tæirc westchnął. Nie chciał stać się kolejnym obiektem ataków swojego ojca, dlatego zwrócił jego uwagę na co innego:
- Nie możemy go jednak nieść w takim stanie. Widok zakrwawionego ciała może jeszcze bardziej zszokować mieszkańców.
Byrn burknął coś, co miało pewnie znaczyć, że go to nie obchodzi. Tæirc chciał próbować dalej przekonywać ojca, gdy do pomieszczenia zszedł Rægok, uczeń szamana, i Natela, jego siostra. Nieśli ze sobą jakieś szmaty, czyste ubrania i wiadro z wodą.
- Grutan kazał nam obmyć ciało Argruna – zaczął Rægok, po czym spojrzał na wodza – jeśli nie macie nic przeciwko.
Byrn odsunął się od podestu i stanął twarzą do wyjścia do Kręgu. Rægok wraz z siostrą zabrali się wtedy do pracy. Żeby im nie przeszkadzać, Tæirc wyszedł na powierzchnię.
Krąg znajdował się na zewnątrz ogrodzonego palisadą grodu, kilka długości zwykłego domu od bramy. Osada, umiejscowiona na zboczu krótkiego pasma skalistych wzgórz, stanowiła dobre miejsce do obrony. Z daleka zdawała się też przez to większa. Jej otoczenie zdominowały łąki, oddzielające ją od pobliskich lasów. Na szczęście linia drzew była na tyle daleko by w porę zauważyć zbliżających się najeźdźców.
Przez cały gród szła jedna główna droga, od której odbiegały ścieżki do różnych zakątków. Prowadziła ona do głównego miejsca w osadzie - domu zgromadzeń, gdzie mieszkał Byrn z rodziną. Budynek ten ulokowany został najwyżej, lecz i tak tak niewysoko w stosunku do szczytu wzgórza. Goszcząc ludzi z dala, wódz spotykał się mimo to z komentarzami o „męczącym wchodzeniu pod górę” i pytaniami, czy „nie znaleźli gorszego miejsca na siedzibę”. Nie przejmował się tym zbytnio, gdyż najbliżsi przyjaciele, w tym przywódcy sąsiadujących, podległych Byrnowi terenów, poprzez częstą gościnę przyzwyczaili się do tego typu wysiłków.
Zazwyczaj pusta okolica, tego dnia zajęta była przez ludzi z wioski. Kilka osób, klęcząc na trawie, płakało nad strasznym losem Argruna. Wokół nich stały gromady ludzi głośno dyskutujących o walce. Tæirc zdołał usłyszeć urywki zdań - „tragiczne”, „co teraz”, „dlaczego”.
Mała gromadka zebrała się nad krawędzią Kręgu, wpatrując się bez słowa w martwego megnarta, zabójcę syna wodza. Obok niej stał Cakac, pocieszający Vergantaca, siedziącego na ziemi z mętnym, wbitym w przestrzeń wzrokiem.
Wystarczyło na niego popatrzeć by wiedzieć, że czuje się podle.
Tæirc próbował znaleźć swoją matkę i siostrę wśród ludzi wokół, lecz bez skutku. Zwrócił się zatem do Cakaca czy je nie widział.
- Gdy tylko Aren do nas wyszła, poszła razem z Margre do domu. Dziewczyna nie wyglądała dobrze. Zaproponowałem im, żeby Ryg i Polyn z nimi poszli, na wypadek gdyby dziewczyna zasłabła i trzeba było ją nieść.
Tæirc wskazał na Vergantaca.
- Jak on się czuje?
- A jak ma się czuć? Na pewno nie lepiej od Byrna. Wasza kłótnia tam na dole wcale mu nie pomogła. Wrak człowieka, tyle powiem.
- Powinieneś lepiej zobaczyć mojego ojca. Nigdy go nie widziałem w takim stanie.
- Co zdecydowaliście... wiesz... zrobić z Argrunem?
- Ojciec chce przenieść go do domu zgromadzeń.
Cakac pokiwał głową w zrozumieniu.
- Czy możesz odnaleźć Guryka? Pomożecie mi - poprosił Tæirc.
- Tylko Guryka? Pójdziemy we trójkę? – odparł Cakac.
- Nie, postaram się jeszcze przekonać Vergantaca.
- To nie jest chyba najlepszy-
- Jak znajdziesz Guryka – przerwał mu Tæirc - poszukajcie też jakichś dwóch kijów i sznura – ciało jest mocno poturbowane i musimy je nieść na czymś.
Cakac nic nie odpowiedział. Oddalił się od Kręgu i zaczął chodzić od grupki do grupki, pytając o Guryka. Tymczasem Tæirc przykucnął przed siwym łowcą.
- Potrzebuję Twojej pomocy. Kiedy przyjdzie Guryk i Cakac, masz z nimi zejść na dół do pomieszczenia przygotowawczego.
Vergantac milczał.
- Byrn zdecydował by przenieść ciało Argruna do domu zgromadzeń. Zrobimy to razem.
- Nie wiem czy sobie poradzę.
- Vergantacie...
- Nie wiem, nie-
Wtem Vergantac dostał pięścią w twarz. Upadł na ziemię i spojrzał na Tæirca w przerażeniu.
- Otrząśnij się! - wrzasnął syn wodza. - Wszyscy są zszokowani... tym co się stało, ale musisz oprzytomnieć! Nie przywrócisz Argruna do życia ciągłym zamartwianiem się. Byłeś jego najbliższym przyjacielem. Dlatego zrób coś dla niego, ten jeden, ostatni raz.
Vergantac kiwnął głową, choć z jego oczu polały się łzy.
Tæirc poczuł trochę wyrzutów sumienia. Nie sądził, że będzie musiał uciec się do przemocy, ale nie widział innego sposobu. Poza tym, lepiej że był to Vergantac niż Byrn.
Zszedł pod ziemię. Zauważył, że Rægok i Natela uwinęli się nadzwyczajnie szybko, bowiem właśnie wychodzili. Za nimi unosił się metaliczny, drażniący nozdrza zapach. „Już zawsze mi się to będzie kojarzyć z Argrunem”, pomyślał. Zauważył także, że uczeń szamana niesie zniszczone szaty jego brata, a woda w jego wiadrze była czerwona. Spojrzał na zwłoki, ubrane w czystą tunikę i wełniane spodnie. Na jego skórze nie było śladu po krwi. Tak samo w pomieszczeniu nie było śladu po ojcu.
Będąc sam, skorzystał z okazji i podszedł do posążku Ere. Zdjął z niego talizman Argruna i pooglądał go chwilę w dłoni. Był prosty, zrobiony z dębowego drewna, o niewielkich, okrągłych kształtach z różnej wielkości wcięciami po bokach. Krawędź została pomalowana błękitnym barwnikiem, lecz w trzech miejscach znajdowały się białe kropki.
Na szczęście, oprócz Tæirca, nikt z przebywających tutaj ludzi nie zauważył go. Dzięki półmrokowi talizman zlał się ze ścianą i kształtem posążka. Grutan musiał jednak spostrzec jego brak na piersi Argruna, ale nic nie powiedział. Na pewno wywołałoby to jeszcze większy skandal.
- Wynocha!
Krzyk dochodził z Kręgu. Tæirc schował talizman do podręcznego mieszka za pasem i poszedł do źródła hałasu.
Z miejsca uderzył go nieznośny, zdecydowanie gorszy niż w wewnątrz smród. Zastał Byrna, stojącego z mieczem w rękach przed martwym megnartem i wzrokiem skierowanym w górę. Odganiał gromadkę, którą wcześniej, wpatrującą się w zwierzę, widział Tæirc. Kiedy wódz upewnił się, że nikt go już z góry nie ogląda, zaczął ostrzem uderzać czarne truchło. Fetor pochodził z wnętrzności bestii, których zawartość, przez ciosy Byrna oraz wcześniejsze rany, wypłynęła na zewnątrz.
„Jak ojciec to wytrzymuje?”
W pewnym momencie Byrn wypuścił ostrze z ręki, upadł na kolana i znów zaczął płakać. Tæirc zbliżył się i wziął go pod ramię.
- Ojcze, chodź, już czas – powiedział, przypominając tym samym o przeniesieniu Argruna.
Nagle Byrn poczuł się słaby, jakby cała jego powszechnie znana siła zniknęła. W mgnieniu oka zmienił się z wodza w przerażonego starca. Wstał powoli i ostrożnie stawiał kroki, potykając się co chwilę. Gdy weszli do środka, schodami schodzili Vergantac, Cakac i Guryk. Nieśli ze sobą dwa długie kije i linę. Tæirc puścił ojca, a ten powędrował w stronę wyjścia na powierzchnię. Trójka przybyłych ustąpiła miejsca wodzowi, a później podeszła do podestu.
Bez słowa złożyli obok na podłożu prowizoryczne nosze i z czterech stron otoczyli ciało. Vergantac wziął głęboki oddech.
- Czy wszystko w porządku? - zapytał go Tæirc.
Lekkie skinięcie głową siwego łowcy miało być twierdzącą odpowiedzią.
- Wytłumacz mi, Tæirc – zaczął Cakac - dlaczego niesiemy Argruna do domu zgromadzeń? Czemu nie od razu do Świętego Miejsca?
- Nie wiem... - odparł Tæirc. - Ojciec mówił, że chce by Rytuał Odejścia odbył się jutro o wschodzie słońca. Wspominał też coś o pożegnaniu się. Być może dlatego chce mieć Argruna blisko.
- Co Grutan na to powiedział?
- Był tak samo zaskoczony jak my.
Przeszło przez myśl Tæircowi, że szaman z wioski Cakaca, ale i z innych okolicznych terenów, zareagowaliby identycznie. Zresztą nie tylko oni. Wszyscy wierzący w Przodków.
- To jest zastanawiające: normalnie Rytuał miałby miejsce dzisiaj wieczorem. - zauważył Guryk. - Co skłoniło wodza, by zrobić to jutro?
Nikt nie odpowiedział. W tradycji ich ludu odprawiano Rytuał o zmierzchu jeśli ktoś umarł przed zachodem słońca. W pozostałych przypadkach działo się to następnego dnia o poranku. Zdarzały się czasem przypadki przesunięcia Rytuału, lecz bardzo rzadko i tylko o dzień.
Wreszcie, cała czwórka kiwnęła sobie porozumiewawczo głową. Ostrożnie przełożyli ciało Argruna na nosze, wzięli je na ramiona i wyszli na zewnątrz. Gdy tylko pojawili się na powierzchni, ludzie zaczęli zbierać się wokół nich i towarzyszyli im w drodze do domu zgromadzeń. Ludzie ustawili się po bokach drogi biegnącej przez środek grodu i w milczeniu wpatrywali się w Argruna niesionego przez czwórkę mężczyzn. Co chwilę ktoś przerywał ciszę jęknięciem lub płakaniem. Z każdym krokiem do orszaku dołączali nowi mieszkańcy. Cały tłum kierował się w stronę domu zgromadzeń, gdzie Argrun miał spocząć na jedną, ostatnią noc. Po niedługim czasie znaleźli się pod dużymi, dwuskrzydłowymi drzwiami do budynku.
Po przejściu przez nie, trafiało się do dużej, okrągłej sali. Po drugiej jej stronie znajdował się długi stół, przy którym najczęściej siedział Byrn z rodziną, oraz rząd ustawionych przodem do wejścia krzeseł. Zazwyczaj stojące pod ścianami ławy przeniesione były na środek i ozdobione kwiatami. Sala, w połowie przygotowana na zwycięstwo Argruna w walce z megnartem i ucztę dla rodziny oraz najbliższych przyjaciół, stała się ponurym przypomnieniem jego tragicznej śmierci.
Ludzie towarzyszący orszakowi zatrzymali się przy wejściu, a czwórka niosąca ciało doszła do głównego stołu i położyła na nim martwego. Nieoczekiwanie z przejścia z lewej wyszła Aren. Na jej twarzy oprócz zszokowania malowało się zdenerwowanie tym co się dzieje. Tæirc przypomniał sobie, że nikt nie poinformował jej o przeniesieniu Argruna.
- Chcę - zaczął Byrn, idąc na środek sali, - żeby go ludzie pożegnali...
- Byrnie – próbował przerwać mu Grutan, podążając za nim.
- ...żeby oddali mu hołd. Chcę, żeby-
Kiedy jednak Byrn się odwrócił, zobaczył, że ludzie opuszczali dom zgromadzeń. Vergantac, Cakac i Guryk także skierowali się do wyjścia. Nikt nie chciał zostać, szacunek do odwiecznych zwyczajów danych przez Przodków był silniejszy. W przypływie złości wódz krzyknął jeszcze:
- Idźcie! Idźcie!
W sali pozostali Byrn, Tæirc, Grutan, Rægok oraz Aren. Starzec westchnął.
- Jutro o wschodzie słońca – przypomniał i, wsparty ramieniem podopiecznego, opuścił dom zgromadzeń.

----------------------
Następny: Przelana Krew - Rozdział 3.
----------------------